Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa Makati, sinabi ko kay Carlo na hindi na ako babalik at si Miguel ang kikilalaning ama ng anak ko.

Kinabukasan, hindi pa man nag-aalas sais ng umaga, nasa tapat na ng condo si Kuya Miguel. Maayos ang suot niya, parang pupunta sa opisina sa Makati. May dala siyang mainit na lugaw, gatas, at folder na may mga dokumento.

“Grace, kumusta si Liam?” tanong niya agad.

Mahimbing pa si Liam. Nawala na ang pamumula sa noo niya kagabi, pero may konting pasa pa rin. Chinek siya ng pedia na tinawagan ni Miguel kagabi, sabi ay mild lang at bantayan.

“Natulog naman. Salamat, Kuya,” sagot ko.

Umupo si Miguel sa sofa. Binuksan niya ang folder.

“Nakausap ko na si Mama at Papa kagabi. Galit na galit si Mama kay Carlo. Hindi dahil sa video, kundi dahil hinayaan niyang masaktan si Liam. Sabi ni Mama, sa bahay muna kayo sa Quezon City habang hindi pa maayos ang lahat.”

Umiling ako.

“Ayokong makigulo pa sa bahay niyo. Dito lang kami.”

Tumango si Miguel. Hindi siya namilit.

“Yung sinabi mo kagabi tungkol sa bank account, totoo ba?”

“Opo. Yung ₱1.2 million, pera ko yun bago kami ikasal. May payslip ako, may bank statement. Hindi conjugal yun. Kukunin ko lang. Yung tira, sa kanya na.”

“At yung sa titulo ng condo?” tanong ni Miguel. Alam niyang masakit yun.

“Alam kong nakapangalan sa kanya. Pero may resibo ako ng downpayment na galing sa account ko. May chat kami na sinabi niyang ako nagbayad. Hindi ko hahabulin ang buong condo. Pero gusto kong malinaw na hindi ako pinalayas nang walang dala.”

Tumango si Miguel.

“Ako bahala. Kakausapin ko ang abogado ng pamilya. Pero Grace, yung tungkol sa apelyido ni Liam… sigurado ka ba na sa akin mo ililipat? Alam mong malaking bagay yun sa angkan namin.”

Tinitigan ko si Liam.

“Ayokong gamitin si Liam para manakit. Pero gusto kong protektahan siya. Kung si Carlo ang ama sa papel pero hindi siya marunong maging ama sa totoo, anong silbi? Kung papayag ka, Kuya, ikaw ang tatayo bilang guardian niya habang inaayos ko ang lahat. Hindi para palitan si Carlo habang buhay, pero para may matibay na haligi si Liam.”

Tahimik si Miguel nang matagal. Pagkatapos, dahan-dahan siyang nagsalita.

“Grace, simula nung dinala ka ni Carlo sa bahay apat na taon na ang nakalipas, nakita ko na kung paano mo siya inalagaan. Ikaw ang nagpaaral sa kanya. Ikaw ang nagtrabaho. Ako… ako yung kuya na laging nasa ibang bansa para sa negosyo. Wala akong nagawa para sa kapatid ko. Pero para kay Liam, gagawin ko lahat.”

Hindi dahil mahal niya ako bilang babae. Kundi dahil mahal niya ang pamilya at nakikita niya ang tama.

Bandang alas nuebe, dumating si Carlo at Angela sa condo. Hindi na sila basa ng ulan. Maayos ang damit. Pero halata sa mata ni Carlo na hindi siya nakatulog.

May dala siyang bulaklak na mumurahin at paper bag ng lugaw na malamang si Angela ang bumili.

“Grace, pwede ba tayong mag-usap?” sabi ni Carlo.

Hindi ko sila pinapasok. Sa hallway lang kami nag-usap. Karga ko si Liam. Nasa likod ko si Miguel.

“Anong pag-uusapan pa natin?” tanong ko.

Lumuhod ulit si Carlo. Sa hallway pa talaga ng condo, maraming dumadaan na kapitbahay.

“Grace, nagkamali ako. Hindi ko dapat hinayaan si Angela. Hindi ko dapat sinabi na pinagsisisihan kitang pakasalan. Nasabi ko lang yun dahil galit ako. Pero Grace, asawa kita. Ama ako ni Liam.”

Si Angela, nasa likod, nakapameywang.

“Ate, tama na drama. Alam mo namang magkaibigan lang kami. Ikaw kasi, masyadong matanda mag-isip. Si Carlo bata pa, kailangan niya ng kaibigan.”

Doon na sumabog si Miguel.

“Angela, tumahimik ka!” Sigaw niya na ngayon lang namin narinig. “Kaibigan? Kaibigan ba yung hahalik sa may asawa? Kaibigan ba yung magsasabing flat ang asawa ng kaibigan mo? Kaibigan ba yung tutulak sa bagong panganak?”

Namutla si Angela.

“Hindi ko naman sinasadya—”

“Sinadya mo o hindi, sinaktan mo ang pamangkin ko. At ikaw, Carlo,” binalingan ni Miguel ang kapatid niya. “Allergic ka sa alak pero sa video, kunwari lasing ka para may dahilan kang humalik sa iba? Anong klaseng lalaki ka? Akala mo ba hindi namin alam na ikaw ang nagbayad ng flight niyo ni Angela pa-Iceland gamit yung joint account niyo ni Grace na ₱2.5 million? Tine-check ko kagabi. May ₱150,000 na nawala. Para sa business class ticket ni Angela.”

Doon ako natigilan. Hindi ko alam yun. Akala ko personal niyang pera.

Tinitigan ko si Carlo.

“Totoo ba yun?”

Hindi makasagot si Carlo. Yumuko siya.

Si Angela, biglang naging defensive.

“Kuya, pera naman ni Carlo yun ah! May karapatan siya!”

“Pera ni Grace yun bago pa sila ikasal, Angela. At kahit pera ni Carlo, asawa niya si Grace. Hindi ka niya kabit para gastusan ka ng ganyan,” sagot ni Miguel. Malamig pero bawat salita, tumatama.

Doon lumabas ang tunay na ugali ni Angela. Hindi na siya nagpa-cute.

“Oh, e ano ngayon? At least ako, hindi ko siya tinatali! Hindi ko siya pinipilit magpaka-tatay agad! Kasalanan ni Ate Grace, nagbuntis siya agad! Kung hindi siya nabuntis, hindi sana nasakal si Carlo!”

Doon ko naintindihan. Lahat ng sinasabi ni Angela, yun din pala ang sinasabi ni Carlo sa likod ko. Kaya pala kampante siyang hamakin ako.

Tumayo si Carlo.

“Grace, uuwi na si Angela. Mag-uusap tayo nang tayong dalawa lang. Bigyan mo ako ng chance. Hindi na ako tutuloy sa Iceland. Hindi na ako sasama sa aurora hunt. Dito lang ako.”

Umiling ako.

“Carlo, hindi na kita pipigilan. Kung gusto mo pa ring pumunta sa snow field, pumunta ka. Pero hindi mo na kami madadatnan pagbalik mo.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Hiwalay na tayo. Legal. Ia-annul natin. Hindi dahil galit ako. Kundi dahil nakita ko na ang future na sinasabi ko. Hindi ikaw ang mamamatay sa snow. Yung pagmamahalan natin ang mamamatay doon kung pipilitin mo pa.”

Naiyak si Carlo. Sa unang pagkakataon, totoong iyak, hindi paawa.

“Grace, mahal kita. Bata pa ako nung pinakasalan kita, pero mahal kita. Hindi ko lang alam paano maging tatay.”

“Alam ko,” sabi ko. “Kaya nga hindi kita hahadlangan maging tatay kung gusto mo talagang matuto. Pero sa ngayon, si Kuya Miguel muna ang kikilalanin ni Liam na ama sa bahay. Si Miguel ang mag-aasikaso ng papeles. Si Miguel ang nandito nung wala ka. Hindi pera ang habol ko, Carlo. Proteksyon.”

Lumingon ako kay Miguel.

“Kuya, payag ka pa rin ba?”

Tumango si Miguel. Walang pag-aalinlangan.

“Oo. Ako ang tatay ni Liam sa lahat ng papeles habang inaayos niyo ang annulment. At pagdating ng panahon, kung mapatunayan ni Carlo na kaya na niyang maging ama, saka natin pag-usapan ulit. Pero sa ngayon, sa akin muna ang responsibilidad.”

Doon tuluyang gumuho si Angela. Napagtanto niyang kahit anong gawin niya, sa pamilyang Dela Cruz, wala siyang laban kay Miguel. At si Carlo, kahit mahal siya bilang kaibigan, hindi siya kayang piliin laban sa pamilya.

“Carlo, tara na! Ano ba, iiwan mo ba ako dito?” sigaw ni Angela.

Pero hindi gumalaw si Carlo. Nakaluhod pa rin siya sa harap ko.

“Grace, kahit iwan mo ako, papadalhan pa rin kita ng sustento. Yung condo, sa’yo na. Kukunin ko lang ang damit ko.”

“Hindi mo kailangang ibigay ang condo,” sabi ko. “Hati tayo base sa resibo. Pero yung titulo, aayusin natin. Hindi na kita guguluhin sa Iceland. Pero sana, huwag mo nang ituloy. Hindi kita tinatakot. Totoo yung nakikita ko. Pag tumuloy ka sa snow field na yun ngayong linggo, may mangyayaring masama. Hindi man kamatayan, pero may pilay, may aksidente. Nasa panaginip ko pa rin yung niebe.”

Sa huli, hindi tumuloy si Carlo sa Iceland. Kinancel niya ang ticket. Sinoli niya ang ₱150,000 sa account. At sa GC ng barkada, siya mismo ang nag-post: “Hindi na ako sasama. May pamilya na ako.”

Si Angela, blinock ng buong angkan ng Dela Cruz. Nawalan siya ng access sa lahat ng business contacts ng pamilya. Umalis siyang mag-isa pabalik ng Cebu kung saan siya galing, dala ang kahihiyan.

Ako, nanatili sa BGC pero lumipat kami ni Liam sa mas maliit na unit sa Quezon City na malapit sa bahay nina Tita Cora, para may kasama kami. Yung ₱1.2 million ko, ginamit kong pang-ayos ng bagong buhay namin. Yung birth certificate ni Liam, naayos na may guardian na si Miguel habang hinihintay ang annulment.

Isang gabi, habang pinapaliguan ko si Liam, lumapit si Miguel na may dalang gatas.

“Ako na,” sabi niya.

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon matapos ang lahat, ngumiti ako nang hindi pilit.

Si Liam, tumatawa na, wala nang pasa sa noo. At ako, sa wakas, hindi na yung babaeng nagmamakaawa na silipin lang ng mister ang anak namin. Ako na yung nanay na kayang protektahan ang anak niya, kahit mag-isa.

Ngayon, habang tinitignan ko si Miguel na inaalagaan si Liam na parang tunay niyang anak, alam kong hindi pa tapos ang kwento namin, pero sa unang pagkakataon, sigurado ako na maganda ang magiging dulo nito para sa amin ni Liam.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨