Bahagi 3
Pinaalis ko sila matapos masaktan ang anak ko pero hindi ko akalaing sa GC ng angkan pala nila ako sisirain ni Angela gamit ang pekeng kwento.

Pagka-video call ko, sumagot agad ang mama ni Carlo. Nasa sala siya ng bahay nila sa Quezon City. Kasama niya ang papa ni Carlo at ilang tita. Tahimik silang lahat kaninang umaga. Kaya pala tahimik ang GC, hindi dahil wala silang pakialam. Dahil pinag-uusapan na pala nila ang video kagabi.

“Nay, pasensya na po. Ginising ko kayo,” sabi ko. Nanginginig pa rin ang boses ko. Hawak pa rin ni Miguel si Liam. Umiiyak pa rin si Liam pero mas mahina na.

Nakita ni Tita Cora, mama ni Carlo, ang pamumula sa ulo ni Liam. Agad siyang napatayo.

“Ano nangyari sa apo ko? Sino gumawa niyan?”

Hindi ko pa man sinasagot, sumingit na si Angela sa likod ko. Bigla siyang naging iyakin.

“Tita, si Ate Grace po kasi, bigla na lang po siyang nananakit. Nadulas lang po ako kanina tapos sinisigaw-sigawan niya ako.”

Si Carlo, tumango agad.

“Ma, si Grace, hindi marunong mag-alaga. Halos malaglag niya si Liam sa pinto.”

Doon ko naramdaman na parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Sa harap mismo ng pamilya niya, kaya pa rin nilang baliktarin ang kwento.

Pero hindi na ako katulad dati na iiyak lang at magpapaliwanag nang paulit-ulit.

Itinaas ko ang cellphone ko. Ipinakita ko sa video call ang buong sala. Ipinakita ko si Angela na nakatayo pa rin sa loob ng condo ko kahit pinapaalis ko na.

“Tita, nasa loob pa rin po ng condo namin si Angela. Kahit sinabi ko nang umalis sila. Kayo na po ang humusga.”

Si Miguel, hindi nagsalita. Tahimik niyang kinuha ang sarili niyang cellphone. May pinindot siya at ipinasa sa GC ng pamilya.

Ano yun?

Yun yung screen record niya ng GC ng barkada kagabi. Yung mismong video kung saan naghahalikan sina Carlo at Angela. Kasama yung comment ni Angela na “Lasing kasi si Carlo.”

Pagkakita ng mama ni Carlo sa video, nanlaki ang mata niya.

“Carlo! Ano to?”

Nagulat si Carlo.

“Ma, laro lang yun! Game lang sa Iceland trip! Uminom kasi kami!”

Sumingit agad ang papa ni Carlo na dati ay tahimik lang.

“Uminom? Carlo, allergic ka sa alak simula bata ka. Kahit isang lagok, namumula ka na at nahihirapan huminga. Anong ininom mo?”

Doon natigilan si Carlo. Nakalimutan niya ang sarili niyang allergy. Si Angela, namutla.

“Ah, hindi po alak yun, Tita, juice lang po—”

“Juice? Pero sabi mo sa comment, lasing?” Mahinahon pero madiin ang boses ng mama ni Carlo. “Angela, anak, kilala kita simula bata ka. Pero hindi tama yang ginagawa mo sa asawa ng kaibigan mo.”

Umiyak si Angela. Pero ibang klase ng iyak. Hindi na yung pa-cute. Yung iyak na parang nahuli.

“Tita, magkaibigan lang po talaga kami ni Carlo. Si Ate Grace po kasi, selosa. Pinagbabawalan niya si Carlo lumabas. Kaya po namin naisipan na—”

“Na ano?” Putol ni Miguel. Sa unang pagkakataon, tinaasan niya ng boses si Angela. “Na saktan ang pamangkin ko? Anim na araw pa lang si Liam, Angela. Anim na araw.”

Tahimik ang buong video call. Si Liam, nakatulog na sa balikat ni Miguel dahil sa pagod sa pag-iyak.

Ako, nakaupo na sa sofa. Pakiramdam ko, biglang bumalik lahat ng sakit ng tahi ko. Pero mas malinaw na ang isip ko kaysa kahapon.

Naaalala ko, apat na taon kaming magkasama ni Carlo. Ako ang nagtrabaho sa opisina sa Makati para may pang-tuition siya. Ako ang nag-ipon ng ₱500,000 para sa downpayment ng condo na to, pero dahil mas bata siya at Dela Cruz ang apelyido, sa kanya nakapangalan ang titulo ng lupa at kontrata. Ako ang nag-alaga sa kanya nung naaksidente siya sa motor dati. Lahat ng future na sinasabi kong nakikita ko, totoo. Nung sinabi kong maaksidente sila sa drag race, totoo, pero si Miguel ang pumigil sa kanila kaya walang nangyari. Hindi nila alam yun.

Ngayon, sa harap ng pamilya niya, sinasabi nilang OA ako.

Lumapit si Carlo sa akin. Lumuhod siya.

“Grace, sorry na. Hindi ko alam na matutulak ka ni Angela. Uuwi na kami. Huwag mo na palakihin.”

Tinitigan ko siya. Yung lalaking pinakasalan ko nung 24 ako at 18 siya. Yung lalaking akala ko magiging mature.

“Carlo,” sabi ko. Mahina pero malinaw. “Hindi ako galit dahil umalis ka nung nanganak ako. Hindi ako galit dahil naghalikan kayo.”

“Ano?”

“Galit ako kasi nung nasaktan ang anak natin, ang una mong prinotektahan, hindi kami. Si Angela.”

Napayuko si Carlo.

Si Angela naman, biglang nagbago ang timpla. Nang makita niyang hindi ako umiiyak, lumapit siya at hinawakan ang braso ko.

“Ate, sorry na. Pagod ka lang. Hormones mo lang yan. Postpartum lang yan.”

Alam niya kung saan ako sasaktan. Gusto niyang palabasin na baliw ako dahil bagong panganak.

Doon ako tuluyang natauhan.

Tumayo ako. Dahan-dahang kinuha ko si Liam kay Miguel.

At sa harap ng video call at nilang dalawa, sinabi ko yung desisyon na matagal ko nang iniisip pero ngayon ko lang nagawang sabihin nang buo.

“Simula ngayon, dito muna kami ni Liam sa condo. Pero yung bank account na joint natin ni Carlo na may ₱2.5 million, wini-withdraw ko na lahat ng share ko. Yung ₱1.2 million na inipon ko bago pa tayo ikasal. Kukunin ko. At yung birth certificate ni Liam, aayusin ko. Hindi na Carlo Dela Cruz ang ilalagay kong ama kung ayaw niyang maging ama.”

Hindi malaking sigaw. Hindi drama.

Maliit na desisyon, pero para sa akin, yun na ang pinakamahalaga.

Pagkarinig ni Carlo, namutla siya. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil sa apelyido.

“Grace, hindi mo pwedeng gawin yan. Dela Cruz pa rin siya.”

“Patunayan mo munang karapat-dapat kang tawaging tatay bago mo ipilit ang apelyido mo,” sagot ko.

Si Angela, natawa nang mahina. Akala niya nagbibiro ako.

Pero si Miguel, tumango. Seryoso ang mukha niya.

“Ako na ang mag-aasikaso ng papeles, Grace. Bukas na bukas, sasamahan kita sa City Hall ng Taguig.”

At sa mukha ni Angela, doon ko nakita ang tunay na takot. Hindi dahil sa akin. Kundi dahil naintindihan niyang sa pamilyang Dela Cruz, si Miguel ang mas pinakikinggan pagdating sa mana at titulo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖