Bahagi 3
Akala ko ligtas na ako nang hindi sumipot sa City Hall, pero naabutan ko si Bianca sa lab ko na may hawak na kemikal at nakangiti pa.

Pagkabasa ko sa message ng guard, hindi na ako nagdalawang-isip. Kumuha ako ng Grab mula BGC papuntang Quezon City. Sa buong biyahe, hawak ko nang mahigpit ang bag ko. Nandoon ang susi ng lab, ang ID ko, at ang maliit na bote ng salabat na dati kong tinitimpla para kay Miguel. Hindi ko alam kung bakit ko pa yun dala, siguro para ipaalala sa sarili na tapos na ang pagiging yaya ko.

Pagdating ko sa building, sinalubong ako ng guard na si Kuya Roger. Kinakabahan siya. Sabi niya kaninang tanghali pa pumasok si Bianca, nagpakilala na kaibigan ko raw. Sabi niya may kukunin lang daw na gamit. Pinapasok niya kasi maganda at maayos manamit. Amoy matapang na alcohol na raw paglabas ng elevator. Hindi ko siya sinisi. Alam kong magaling umarte si Bianca.

Binuksan ko ang pinto ng lab ko. At nandoon nga siya. Nakatayo sa harap ng chemical cabinet ko, may hawak na bote ng ethanol na 95%. Yung mamahaling stock na ginagamit ko para sa research ko na nagkakahalaga ng halos ₱2.5 million ang buong setup. Nakangiti pa siya nang makita ako, pero peke ang ngiti.

“Ate Angela, buti dumating ka,” sabi niya, kunwari nanginginig. “Natapon ko kasi, natakot ako, hindi ko alam gagawin.”

Tiningnan ko ang sahig. Tuyo. Walang natapon. Malinis. Nagsinungaling siya.

“Anong ginagawa mo dito, Bianca?” tanong ko, mahinahon pero malamig. Isinara ko ang pinto sa likod ko pero hindi ko ni-lock. Natuto na ako.

Bigla siyang umiyak. Yung iyak na pang-drama sa TV. “Gusto lang kitang kausapin. Sabihin na sorry. Kasi mahal ko pa rin si Miguel. Hindi ko kayang makita siyang ikasal sa iba.”

Sa loob-loob ko, gusto kong sampalin siya. Pero hindi. Sa nakaraang buhay, sinampal siya ni Mama at ginamit yun ni Miguel para ipagtanggol siya. Hindi ko na uulitin yun.

“Alam mo ba kung gaano kadelikado yung hawak mo?” sabi ko. “Isang spark lang, liliyab itong buong lab. Nandito ang pangarap ko, hindi laruan.”

Tumawa siya nang mahina, nawala ang iyak. “Pangarap? Ate, si Miguel ang pangarap mo, hindi itong lab. Aminin mo na, ginagamit mo lang itong pagiging researcher para magmukhang kawawa.”

Doon ko naramdaman ang sakit na matagal ko nang tinatago. Tama siya sa isang bagay, ginawa kong mundo si Miguel. Pero hindi na ngayon.

Saktong pagkasabi niya nun, bumukas ang pinto. Si Miguel, hingal, pawis, nasa likod niya si Maya na pilit siyang pinipigilan.

“Angela! Anong ginagawa mo kay Bianca!” sigaw ni Miguel. Agad siyang tumakbo kay Bianca at kinuha ang bote sa kamay nito na parang bayani ulit.

Si Maya naman tumakbo sa akin. “Girl, sinundan niya ako! Sabi niya susunugin mo raw si Bianca!”

Ibinaba ni Miguel ang bote at hinarap ako. Galit ang mata niya. “Angela, sumosobra ka na. Selos ka na naman. Kaya ka iniwan dati ni Bianca sa ere sa Valenzuela, hindi dahil sa akin, dahil ayaw niya sa ugali mo.”

Doon ako natawa. Yung tawa na galing sa sikmura. “Valenzuela? Sige, pag-usapan natin ang Valenzuela.”

Itinaas ko ang kanang palad ko. May mahaba akong peklat doon, kulay puti, simula sa gitna ng palad hanggang pulso. Peklat na nakuha ko nung hinukay ko siya gamit ang kamay ko sa mga bubog at semento.

“Naaalala mo ba ito, Miguel? Anim na taon na ang nakalipas, pagsabog sa chemical factory. Sino ang unang dumating? Ako. 18 ako noon, dala ko yung first aid kit na may pangalan ko, Angela Reyes, nakasulat ng marker. Hinukay kita. Ikaw mismo nagsabi, pag gumaling ka, papakasalan mo ako.”

Kumunot ang noo ni Miguel. Tumingin siya sa palad ko, tapos kay Bianca.

Si Bianca naman biglang namutla. “Anong sinasabi mo? Ako yun! Ako ang nagligtas sa kanya! May picture pa ako!”

“Picture?” sagot ni Maya, hindi na nakatiis. “Bianca, nasa Cebu ka nung time na yun ah? Kasama mo boyfriend mo noon na si Carlo, nag-my day pa kayo sa Mactan. Nakita ko yun.”

Nanginginig si Bianca. “Hindi! Nandun ako! Nauna ako!”

Tumingin ako kay Miguel. “Miguel, tanungin mo siya. Anong gamot ang bawal sa’yo? Anong prutas ang bawal? Anong tsaa ang iniinom mo para makatulog?”

Hindi makasagot si Bianca. Si Miguel tahimik.

Ako ang sumagot para sa kanya. “Bawal ka sa maanghang dahil may ulcer ka. Allergic ka sa mangga, namamaga ang mata mo. At gabi-gabi, salabat na may luya at honey ang tinitimpla ko, kasi yun lang ang nakakapagpatulog sa’yo pagkatapos ng rescue. Alam ba yun ni Bianca? Hindi. Kasi hindi siya ang nagbantay sa’yo ng tatlong buwan sa ospital sa QC. Ako.”

Napaatras si Miguel. Parang ngayon lang niya ako nakita.

Si Bianca biglang nagbago ng timpla. Mula sa iyak, naging matapang. “O sige, ako hindi nakakaalam ng mga yun! E ano? Ako pa rin ang mahal niya! Ikaw, ginawa mo lang lahat para maging kawawa! Ginamit mo yung lab mo para habulin siya!”

Sumigaw si Miguel, “Tama na!”

Pero hindi ako natapos. Masakit pero mas malinaw na ang isip ko ngayon kaysa dati.

“Bianca, kung may claustrophobia ka, bakit ka nag-stay ng dalawang oras sa maliit na storage room ng lab na to? Hindi ba dapat natatakot ka? Sinabi mo sa sunog dati may claustrophobia ka kaya ka inuna ni Miguel. Lahat kasinungalingan.”

Namula si Bianca. Hindi siya makasagot.

Tumingin ako kay Miguel. “Alam mo ba, yung joint account natin sa BDO na ₱300,000 para sa kasal, nilagay ko doon yung ipon ko sa research grant. Yung titulo ng lupa ng condo natin sa BGC na down na ₱500,000, ako nagbayad ng malaki. Pero lahat ng desisyon, ikaw. Lahat ng pabor, sa kanya.”

Umiiyak na si Bianca, pero alam kong hindi na awa ang nasa mata ni Miguel. Pagdududa na.

Hinawakan ni Maya】 ang kamay ko. “Angela, tara na. I-lock natin to.”

Doon ako gumawa ng desisyon na matagal ko nang dapat ginawa. Hindi malaki, pero mahalaga.

Kinuha ko ang susi ng lab mula sa bulsa. Sa harap nilang dalawa, tinawagan ko ang admin ng building.

“Kuya, papalitan ko po ang lock ng lab ko bukas. At paki-blotter po sa barangay na may pumasok na hindi authorized. Si Bianca Cruz. Hindi na siya pwedeng pumasok dito kahit kailan.”

Pagkasabi ko nun, kinuha ko ang maliit na bote ng salabat sa bag ko at ibinuhos sa lababo. Hindi na kailangan ni Miguel yun. Hindi na ako gagawa pa.

Tumingin ako kay Miguel sa huling pagkakataon. “Tapos na tayo. Kunin mo na ang mga gamit mo sa condo. Ipapadala ko ang singsing na ₱150,000 sa mama mo. Huwag mo na akong tatawagan.”

Umalis kami ni Maya. Naiwan silang dalawa sa lab na amoy ethanol. Hawak ko ang kamay ni Maya nang mahigpit, at sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, magaan ang pakiramdam ng dibdib ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖