Bahagi 3
Akala ng biyenan ko pumayag ako na sa kanila na ang condo, pero nang makita ko ang chat ni Carlo at titulo ng lupa, doon ako tuluyang natauhan

Hindi ako nakatulog ng maayos sa folding bed na yun. Isang metro lang ang lapad, lumalangitngit tuwing gagalaw ako. Katabi ko ang maleta ko, hindi ko pa nabubuksan. Amoy ng pabango ni Liza ang kumot, hindi akin. Alas-singko pa lang ng umaga, gising na ang buong bahay.

Lumabas ako ng office room. Naabutan ko si Aling Delia sa kusina. Hawak niya yung coffee machine kong Nespresso, yung binili ko nung na-promote ako. Nagtitimpla siya pero mali ang gamit, puno ng tubig yung capsule compartment. Yung ref, bukas nang matagal, naghahanap siya ng itlog. Wala siyang paalam.

“Good morning, Grace. Nagutom kami, wala kasi kaming mabiling almusal,” sabi niya. Parang ako pa ang may kasalanan. Hindi ako sumagot. Tiningnan ko lang yung basurahan, nandoon yung box ng skincare ko na La Mer at Estée Lauder, yung iniwan ko sa vanity. Halagang ₱35,000 lahat yun. Tinapon lang.

Si Mang Ramon nasa sala na, naka-sando pa rin, malakas ang boses ng TV, nanonood ng balita. Nakapatong ang paa niya sa coffee table na may crayon na. Si Liza at si Ethan kagigising lang, kalat ang mga laruan sa sahig na bagong vacuum ko dati araw-araw.

Pumasok si Josh galing labas, may dalang pandesal. “Tita Grace, nandito ka na pala,” sabi niya. Parang bisita ako sa sarili kong condo. Yung condo na to, binili ko bago pa kami ikasal ni Carlo. Downpayment galing sa ipon ko at tulong ni Mama. Nasa pangalan ko lang ang titulo ng lupa, hindi conjugal. Ako lang ang nagbabayad ng monthly amortization na ₱38,000 sa bangko, automatic debit sa account ko.

Umupo ako saglit sa dining chair. Tinanong ko si Liza nang mahinahon, “Liza, sabi mo kanina buti pumayag ako. Saan galing yun?”

Napatingin si Liza kay Aling Delia. Sabi ni Liza, “Sabi ni Kuya Carlo, napag-usapan niyo na daw. Na okay lang sa’yo na dito na kami titira habang naghahanap ng bagong uupahan. Kasi pinaalis na kami sa apartment sa Quezon City.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi ko alam yun. Wala kaming napag-usapan ni Carlo na ganun. Nung nasa Cebu ako, ang sabi lang niya, “Miss na kita, ingat ka diyan.” Wala siyang sinabi na may paparating na buong angkan.

Kinuha ko ang cellphone ko, chineck ang Viber. May group chat ang pamilya nila na hindi ako kasama, pero nakita ko sa phone ni Carlo nung minsan, nakabukas. Humingi ako ng phone niya kunwari para mag-hotspot. Sabi ko, “Pahiram ng phone mo, lowbat ako.” Nag-alangan siya pero binigay. Doon ko nakita.

Sa group chat, sabi ni Carlo: “Okay na, pumayag si Grace. Mabait yun, hindi yun tatanggi. Dito muna kayo sa condo, libre, kaysa magbayad pa ng ₱18,000 sa Quezon City. Malaki naman yun, dalawang kwarto.”

May reply si Aling Delia: “Salamat anak, buti na lang asawa mo may condo. God bless.”

May reply si Liza: “Yehey, salamat ate Grace!”

Wala akong sinabing ganyan. Ni minsan, hindi ako tinanong.

Binalik ko ang phone niya. Hindi ako sumigaw. Ang sakit, pero mas malinaw na sa akin ngayon. Hindi ito simpleng pagiging close ng pamilya. Pagsisinungaling ito.

Tumayo ako at pumasok sa master bedroom. Si Mang Ramon at Aling Delia nandoon pa, nag-aayos ng gamot. Sabi ko, “Ma, Pa, pwede bang makausap ko si Carlo saglit?” Lumabas sila, medyo irita.

Hinarap ko si Carlo. Mahina lang boses ko. “Carlo, kailan kita binigyan ng permission na papuntahin sila dito? At bakit mo sinabi na pumayag ako?”

Napakamot siya ulit ng ilong, ugali niya pag nahuhuli. “Grace, pamilya ko yun. Saan mo sila patitirahin? Pinaalis na sila sa inuupahan nila. Tsaka asawa kita, natural lang na tumulong ka. OA ka masyado sa condo na yan.”

“OA?” tanong ko. “Yung halaman kong anim na taon, patay na sa hallway. Yung skincare ko na ₱35,000, nasa basurahan. Yung sapatos ko na pang-opisina, nasa karton. Yung kwarto natin, ginawa mong kwarto ng magulang mo nang hindi man lang ako tinawagan. Tapos ako pa ang OA?”

Tumaas ang boses ni Aling Delia sa labas ng pinto. “Grace, ganyan ba makipag-usap? Matanda na kami. Respeto naman. Magiging nanay ka rin balang araw, dapat matuto kang magsakripisyo para sa pamilya ng asawa mo.”

Doon ako napaiyak, pero hindi dahil mahina ako. Dahil pagod na pagod na ako. Apat na buwan akong nagtrabaho, nagpapadala pa rin ako ng ₱15,000 kay Carlo buwan-buwan para sa bills, kahit ako na lahat nagbabayad. Tapos ganito?

Pero huminga ako. Pinunasan ko ang luha. Hindi ako makikipag-away nang pasigaw. Hindi yun ako.

Pumunta ako sa admin office sa baba. Nakausap ko si Kuya guard at si Ms. Ana ng admin. Tinanong ko kung ilang duplicate keys ang ginawa. Sabi ni Ms. Ana, tatlo, nung nakaraang buwan lang, request ni Carlo. May logbook. Sabi ko, pakitabi yung record. Kumuha ako ng picture ng halaman kong tuyo na sa hallway, ng coffee table na may crayon na hindi na matanggal, ng shoe cabinet na puno ng gamit nila.

Bumalik ako sa unit. Lahat sila nasa sala, naghihintay ng tanghalian. Akala nila magluluto ako.

Kinuha ko lahat ng importanteng gamit ko. Titulo ng lupa, bank book, alahas na bigay ni Mama, passport, at nilagay ko sa maleta kong may lock. Dinala ko sa office room at nilock ko ang pinto ng office. Maliit na desisyon, pero importante. Kailangan kong protektahan ang sarili ko.

Hapon na. Umupo ako sa harap nilang lahat. Sabi ko nang kalmado pero malinaw,

“Bukas, alas-singko ng hapon. Gusto kong malinis na ang condo na to. Yung gamit niyo, pakilabas na. Yung duplicate keys, pakibalik. Yun ang surprise na sinabi ko kagabi. Hindi ako nagbibiro.”

Nagulat silang lahat. Si Carlo tumawa nang pilit. “Grace, nagbibiro ka lang di ba?”

Hindi ako ngumiti. “Hindi.”

At tumalikod na ako papuntang office room, dala ang susi ng kwarto ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖