Bahagi 3
Akala ko tahimik na akong makakaalis pero pagbalik ko sa condo para kunin ang gamit, nakita kong suot na ni Trish ang lahat ng gamit ko sa kwarto

Pagkatapos nung message na yun na papalitan niya ang lock, hindi ako kinabahan. Naasar ako.

Yung condo sa BGC, ako ang nakapangalan sa titulo. Hindi dahil pinamigay niya sa akin out of love, kundi dahil nung binili namin yun, mas mataas credit score ko at mas madali ma-approve yung loan. Ako naglakad ng papeles, ako nagbayad ng first down gamit yung ipon ko galing sa freelance bookkeeping. Siya ang nagmayabang sa harap ng biyenan ko na “nakapangalan kay Grace lahat kasi mahal ko siya.” Pero ang totoo, practicality lang.

Kinaumagahan, maaga akong gumising. Sinabi ni Jessa na samahan niya ako, pero sabi ko ako na lang. Kailangan kong kunin yung natitirang kahon ng mga libro at yung lumang laptop na may backup files ng company ni Carlo nung 2021. May mga personal documents din ako dun.

Pagdating ko sa BGC, alas nuwebe pa lang. Pagbukas ng elevator sa floor namin, amoy agad yung pabango na hindi sa akin. Matamis, parang vanilla. Yung pinto ng condo, bukas nang kaunti. Narinig ko boses ni Trish sa loob, nagvi-video call.

“Oo, dito na ako titira. Mas malaki pa sa dati kong inuupahan. Master bedroom ako, may bathtub.” Tawa siya nang tawa.

Itinulak ko yung pinto. Napatigil siya. Nakaupo siya sa sofa namin, nakapaa, suot yung beige slippers ko. Sa coffee table, yung mug ko. Sa may dining, yung cookbook na pinagpag ko pa kahapon, nakabukas at may mantsa na ng sabaw.

“Grace…” Sabi ni Trish, medyo nagulat. “Akala ko hindi ka na babalik.”

“Condo ko to.” Sabi ko, diretso. “Kukunin ko lang gamit ko.”

Lumabas si Carlo galing sa guest room, may hawak na tuwalya. Basang buhok. Parang kakatapos lang maligo. “Bakit ka bumalik? Sabi mo hindi ka na titira dito.”

“Hindi ako titira. Kukunin ko lang yung titulo at yung laptop ko.” Dumiretso ako sa master bedroom.

At dun ko nakita. Yung closet na iniwan kong kalahating walang laman, puno na ng damit ni Trish. Yung vanity table ko, may mga skincare niya. Yung kama na sabay naming binili, may bagong punda na kulay pink. Yung drawer kung saan ko nilalagay yung titulo ng lupa at yung bank documents, bahagyang nakabukas.

Binuksan ko. Wala na dun yung brown envelope ng titulo.

“Nasaan yung envelope ng titulo?” Tanong ko.

Nagkatinginan si Carlo at Trish. “Inayos ko lang,” sabi ni Carlo. “Nasa drawer sa opisina. Baka mawala kasi.”

“Wala kang karapatang galawin yun.” Medyo tumaas boses ko pero pinigilan ko. Ayokong magmukhang baliw sa harap nila.

Kinuha ko yung laptop ko sa ilalim ng kama. Pagbukas ko, lowbat. Sinaksak ko sa kwarto. Habang nagcha-charge, lumabas ako at kinuha yung kahon ng libro.

Si Carlo sumunod sa akin. “Grace, mag-usap tayo. Hindi mo kailangang ganito. Si Trish, buntis siya, kailangan niya ng matutuluyan. Ikaw naman may nirerentahan ka na. Bakit hindi ka na lang dun?”

“Bakit ako mag-aadjust? Condo ko to. Ako nagbayad ng down. Ako nagbayad ng monthly nung wala ka pang kinikita.”

“Pero pera natin yun nung mag-asawa pa tayo. At saka binigyan na kita ng ₱2.8 million ah. Sobra-sobra na yun.”

Doon ako napahinto. Tinitigan ko siya. Yung lalaking minahal ko ng limang taon, yung lalaking pinagpuyatan ko, yung lalaking inalagaan ko nanay niya ng apatnapung araw sa ospital.

“Carlo, yung ₱2.8 million na binigay mo, kalahati lang yun ng cash na meron tayo. Yung condo na nagkakahalaga ng halos ₱12 million, hindi mo sinama sa hatian kasi alam mong nakapangalan sa akin at mahihirapan ka. Akala mo papayag lang ako umalis at iwan sayo lahat?”

Hindi siya nakasagot agad. Si Trish nasa pinto ng master bedroom, hawak yung tiyan niya. “Carlo, hayaan mo na siya. Ako na lang aalis kung ganyan.” Drama na naman.

“Hindi ikaw ang aalis,” sabi ni Carlo kay Trish, tapos hinarap ako. “Grace, huwag mo nang palakihin. Buntis ang tao.”

“At ako hindi tao?” Sabi ko. “Limang taon akong naging tao para sayo. Nag-budget, nag-alaga ng nanay mo, nag-restore ng server mo nung 3 AM habang ikaw tulog. Tapos ngayon buntis ang kaibigan mo, ako pa mag-aadjust?”

Natahimik yung kwarto. Narinig ko lang yung aircon.

Dun ko naintindihan yung totoo. Hindi talaga formaldehyde ang dahilan. Nung nasa labas ako kahapon, tinawagan ako ng dating landlord ni Trish na kakilala ni Jessa. Pinaalis pala siya sa inuupahan niya kasi hindi na nagbabayad ng tatlong buwan. Walang renovation. Walang formaldehyde. Ginamit lang niya yung pagbubuntis para may matirhan.

At si Carlo, alam niya yun. O kahit hindi niya alam, pinili niyang maniwala kasi mas madaling maniwala sa kwentong kawawa si Trish kaysa harapin na mali siya.

Masakit. Sobrang sakit. Pero mas malinaw na ngayon kaysa dati.

Kinuha ko yung kahon, yung laptop, at yung isang maliit na box ng alahas na regalo ng lola ko. Paglabas ko, nakita ko yung biyenan ko, si Aling Delia, nasa pinto pala. Dumating siguro habang nagtatalo kami.

“Grace?” Sabi niya. Halatang nagulat siya makita ako may dalang kahon. “Anong nangyayari? Bakit nandito si Trish sa kwarto niyo?”

Hindi sumagot si Carlo. Si Trish yumuko.

“Ma, nag-divorce na po kami ni Carlo,” sabi ko, kalmado. “Kahapon pa. Pinalipat niya po kasi si Trish dito sa master bedroom para magbuntis. Ako po pinapalipat sa guest room. Kaya umalis na lang po ako.”

Namutla si Aling Delia. Kilala niya ako. Siya mismo ang inalagaan ko ng apatnapung araw sa ospital nung na-stroke siya. Ako nagpunas ng dumi niya, ako nagpakain.

“Carlo, totoo ba yan?” Sigaw niya.

“Ma, hindi mo naiintindihan…”

“Hindi ko naiintindihan? Yung babaeng nag-alaga sa akin nung hindi ako makatayo, pinalayas mo para sa babaeng yan? At buntis pa? Kaninong anak yan?”

Hindi sumagot si Carlo. Si Trish biglang umiyak.

Doon ko naramdaman yung pagod. Hindi na galit, pagod. Umalis ako nang hindi na lumingon. Sumakay ako ng elevator pababa.

Sa kotse, binuksan ko yung laptop. Buti na lang may charge na konti. Nakita ko yung lumang folder na “BGC Condo Docs”. Nandun pa yung scanned copy ng titulo. At may isa pang folder na hindi ko pa nabubura: “Company Backup 2021”. Nandun yung files na ni-restore ko nung inatake sila.

At dun ko naalala, may pinirmahan si Carlo dati nung nangutang kami ng ₱500,000 gamit wedding photo namin. Ako ang co-maker. At hanggang ngayon, hindi pa pala naaalis pangalan ko sa co-maker ng loan ng company niya sa banko.

Ibig sabihin, kung hindi siya magbayad, ako hahabulin ng banko.

Doon ako nagdesisyon. Maliit na desisyon pero importante. Hindi na ako iiyak lang. Hindi na ako aalis nang tahimik.

Kinabukasan, nagpunta ako sa isang lawyer na kakilala ni Jessa sa Makati. Dala ko yung titulo, yung divorce agreement, at yung bank documents. Sabi ng lawyer, “Grace, malakas laban mo. Yung condo sayo, pwede mo silang paalisin. At yung pagiging co-maker mo, pwede nating gamitin para mag-negotiate.”

Tumango ako. Hindi ko gusto ng gulo. Pero kung pipilitin nila akong maging masama, gagawin ko.

Pag-uwi ko sa studio, nag-message si Carlo: “Grace, umuwi ka na. Nagmamakaawa si mama.”

Hindi ako sumagot. Sa halip, nag-book ako ng appointment sa banko para sa susunod na araw. At nagpa-print ako ng formal notice na kailangan nilang lisanin ang condo sa loob ng pitong araw dahil nakapangalan ito sa akin at wala silang karapatang tumira dun.

Maliit na papel lang yun. Pero hawak ko na ulit yung buhay ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖