Bahagi 3
Akala ko simpleng selos lang ang dahilan ng pananampal niya, pero nang marinig ko ang sinabi ng kapatid niya sa kusina, doon ako natauhan

Pagkatapos kong sabihin kay Carlo na hindi ako matutulog sa tabi niya, hindi siya sumigaw. Tahimik lang siyang nakatayo sa may pintuan ng kwarto namin sa condo sa BGC. Tinitigan niya yung maleta ko.

Tapos sabi niya, “Saan ka pupunta?”

Sabi ko, “Dito lang sa kabilang kwarto. Pero bukas aalis ako.”

Hindi niya ako pinigilan. Pumasok siya sa kwarto at sinara yung pinto. Malakas yung pagsara pero hindi niya ako sinaktan ulit.

Naiwan ako sa sala. Umupo ako sa sahig. Yung pisngi ko medyo namamaga pa rin pero mas masakit yung pakiramdam na parang niloko ko sarili ko ng labintatlong araw.

Naalala ko lahat ng maliliit na bagay. Yung pagtulak niya ng mangkok nung nilalagyan ko siya ng ulam. Yung pag-iwas niya nung sumandal ako sa balikat niya habang nanonood kami ng TV. Yung sinabi niyang wag ko siyang kontrolin nung tinanong ko kung anong oras siya uuwi galing opisina sa Makati.

Dati akala ko pagod lang. Ngayon malinaw na sa akin, hindi pagod. Ayaw niya akong lumapit.

Kinabukasan, Linggo. Maaga akong nagising. Si Carlo tulog pa sa kwarto. Kinuha ko yung susi at lumabas para bumili ng pandesal sa baba ng condo. Pagbalik ko, gising na siya at nagkakape sa kusina.

Hindi kami nag-usap. Kumain ako ng pandesal sa may lamesa. Siya nakatayo sa may sink.

Maya-maya sabi niya, “Grace, sorry na.”

Hindi siya lumingon nung sinabi niya yun. Parang pabulong lang.

Sabi ko, “Anong sorry? Yung kagabi o yung hindi mo sinasadya?”

Hindi siya sumagot.

Tumayo ako at hinugasan yung plato ko. Sabi ko, “Carlo, hindi lang yung sampal yung problema. Yung buong pamilya niyo parang walang nakikitang mali.”

Doon siya humarap. “Anong ibig mong sabihin?”

“Sabi ni Mama mo, mainitin ulo mo. Sabi mo hindi sinasadya. Si Papa mo tahimik lang. Si Trish umiiyak pero hindi makapagsalita. Parang normal sa inyo na manakit.”

Natahimik siya. Tapos sabi niya, “Hindi mo kilala pamilya ko.”

Sabi ko, “Kaya nga tinatanong kita, kilala mo ba ako?”

Walang sagot. Umalis siya papuntang kwarto.

Bandang hapon, nag-message si Trish ulit. ” Ate, pwede ba tayo magkita? Nasa may cafe ako malapit sa condo niyo.”

Nag-isip ako. Ayoko na makialam pa sa pamilya nila pero naawa ako kay Trish. Sabi ko sige.

Nagkita kami sa isang maliit na cafe sa baba ng BGC. Umiiyak si Trish pagdating pa lang.

” Ate, sorry talaga kahapon,” sabi niya. “Hindi ko kayang magsalita sa harap nila.”

Sabi ko, “Okay lang, Trish. Alam kong mahirap para sa iyo.”

Umupo siya at huminga ng malalim. ” Ate, hindi first time na nakita kong nanakit si kuya. Nung high school kami, pag nag-aaway sila ni Papa, minsan nasasaktan si Mama. Tapos kami, pag may nagawa kaming mali, ganun din. Laging sinasabi ni Mama, wag magsusumbong sa labas, kahihiyan daw ng pamilya.”

Doon ko naintindihan bakit ganun reaksyon ni Aling Cora kahapon. Hindi pala dahil sa akin. Sanay na siya.

” Ate, yung sandok kahapon,” dagdag ni Trish, “hindi lang basta sandok yun. Sa bahay, si Mama lang pwede gumamit ng mga gamit sa kusina. Ayaw niyang may ibang humahawak. Kahit ako, pag gumamit ako ng kaldero niya, nagagalit siya. Sabi ni kuya, ayaw daw ni Mama na may ibang babae na gumalaw sa kusina niya.”

Kaya pala sinabi ni Aling Cora na wag hawakan yung kaldero. Kaya pala nagalit si Carlo nung hinawakan ko yung sandok.

Hindi dahil sa sandok. Dahil sa mama niya.

“Trish, bakit hindi mo sinabi dati?” tanong ko.

“Natatakot ako, ate. Kasi si kuya, simula nung nagtrabaho siya sa Makati, lagi na siyang stressed. Tapos nung sinabi ni Mama na ikasal na kayo, parang napilitan lang siya. Hindi ko alam kung bakit pumayag pa siya.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Napilitan? Akala ko mahal niya ako.

Pag-uwi ko sa condo, si Carlo nasa sala, nanonood ng TV. Hindi siya lumingon.

Sabi ko, “Carlo, totoo ba na napilitan ka lang pakasalan ako?”

Lumingon siya agad. “Sino nagsabi niyan? Si Trish?”

“Wag mo isali si Trish. Sagutin mo lang ako.”

Tahimik siya ng matagal. Tapos sabi niya, “Hindi napilitan. Pero pressured ako. Sabi ni Mama, thirty na ako, dapat mag-asawa na. Sabi niya okay ka, mabait, may trabaho, may condo ka na worth ₱3.5 million. Maganda daw para sa pamilya.”

Yung condo na yun, binili ko bago pa kami ikasal. Pinag-ipunan ko ng limang taon habang nagtatrabaho ako sa BGC. Nasa pangalan ko at ng mama ko yung titulo ng lupa. Hindi ko pa nililipat kay Carlo kasi sabi ng mama ko mas safe daw na ganun muna.

Ngayon naiintindihan ko bakit lagi niyang tinatanong kung kailan ko ililipat yung titulo.

“Carlo, yung honeymoon natin,” sabi ko, “totoo ba na may emergency sa project o ayaw mo lang sumama sa akin?”

Hindi siya sumagot agad. Tapos sabi niya, “Wala talagang emergency. Sabi ni Mama, sayang daw yung ₱80,000, gastusin na lang sa bahay sa Quezon City.”

Lahat pala desisyon ni Aling Cora.

Naupo ako sa sofa. Hindi ako umiyak. Pagod na akong umiyak.

Sabi ko, “Carlo, labintatlong araw pa lang tayo pero parang hindi mo ako kayang hawakan, hindi mo ako kayang tignan. Bakit?”

Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon nakita ko yung takot sa mata niya, hindi galit.

“Sabi ni Mama, pag masyado kang close sa asawa mo, mawawalan ka ng kontrol. Ganyan daw si Papa, kaya tahimik lang siya palagi. Ayaw kong maging ganun.”

Kaya pala lahat ng ginagawa ko, tinutulak niya.

Akala niya pag pinayagan niyang mahalin ako, mawawalan siya ng kontrol sa buhay niya.

Kinagabihan, hindi kami natulog sa iisang kwarto. Ako sa guest room.

Nag-isip ako ng matagal. Ano ba gusto ko? Hiwalayan agad si Carlo? Mahal ko pa siya, pero hindi ko kayang saktan niya ako ulit.

Naalala ko yung sinabi ni Trish. Hindi first time. Ibig sabihin mauulit.

Kinuha ko yung bank book ko. May ₱250,000 kami na joint account na nilagay namin para sa kasal. Yung pera na yun galing sa bigay ng pamilya ko. Sabi ni Carlo dati, ilagay daw namin sa account niya para mas madali daw ma-manage.

Pero ngayon hindi na ako papayag.

Nagdesisyon ako ng maliit pero importante. Bukas ng umaga, pupunta ako sa banko at ililipat ko yung pera pabalik sa sarili kong account. At itatago ko yung titulo ng lupa ng condo sa safe na lugar.

Hindi ko pa iiwan si Carlo. Pero hindi na ako papayag na wala akong proteksyon.

Lunes ng umaga, maaga akong umalis. Si Carlo tulog pa. Pumunta ako sa banko sa may High Street. Nilakad ko yung transfer ng ₱250,000 pabalik sa personal account ko.

Pagkatapos pumunta ako sa opisina. Buong araw hindi ako nag-message kay Carlo.

Pag-uwi ko bandang gabi, nandoon siya sa sala, naghihintay.

“Grace, saan ka galing?” tanong niya.

“Sa banko,” sabi ko diretso. “Nilipat ko yung joint account natin pabalik sa akin.”

Nagulat siya. “Bakit mo ginawa yun? Pera natin yun!”

“Pera ng pamilya ko yun, Carlo. At condo na tinitirhan natin, sa akin at sa mama ko pa nakapangalan. Hindi ko hahayaan na pagkatapos mo akong sampalin, ikaw pa may kontrol sa lahat.”

Tumayo siya, parang gusto sumigaw pero pinigilan niya sarili niya.

“Gusto mo ba talagang sirain kasal natin dahil lang sa isang sampal?” sabi niya.

Sabi ko, “Hindi isang sampal lang yun, Carlo. Labintatlong araw mong pinapakita na hindi mo ako kayang mahalin. At yung pamilya mo tinuturuan kang saktan ako at itago.”

Natahimik siya.

Sabi ko pa, “Bukas pupunta ako sa bahay niyo. Kakausapin ko mama mo. Hindi para makipag-away, pero para sabihin na hindi na ako papayag na ganito.”

Tumingin siya sa akin, parang naguguluhan. “Anong sasabihin mo kay Mama?”

“Sasabihin ko yung totoo. Na nasaktan ako. At hindi normal yun.”

Pumunta ako sa kwarto at isinara pinto. Naiwan si Carlo sa sala.

Hawak ko yung titulo ng lupa at bank book. Nanginginig kamay ko pero buo loob ko.

Bukas, haharapin ko ulit yung pamilyang sumampal sa akin nang hindi man lang nag-sorry.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖