Bahagi 4
Hinarap ko si Ramon dala ang kahon ng nakaraan niya at sinabing mananatili ako kung aaminin niya ang totoo para sa anak namin

Kinabukasan, maaga kaming gumising. Hindi na tulad dati na si Ramon lang ang gising. Ako mismo nagsabi na gusto kong sumama.

“Tutulungan mo ba akong maligo?” tanong ko sa kanya. Nagulat siya kasi dati nahihiya ako.

“Oo,” sabi niya. Maingat niya pa rin akong inalagaan, pero ngayon may kaba sa bawat galaw niya.

Pagkatapos, sumakay kami ng tricycle papuntang bayan. Mahirap para sa akin na naka-wheelchair, pero may rampa naman yung munisipyo at yung bangko sa Malolos. Hawak ni Ramon yung kahon ng nakaraan niya, yung bank book, at yung titulo ng lupa na luma na.

Una kaming pumunta sa munisipyo para sa titulo. Sa loob, may babae na nag-aasikaso ng titulo ng lupa.

“Sir, matagal na po palang patay may-ari nito, tatay niyo pa. Kailangan niyo po ilipat sa pangalan niyo bago niyo maibenta o maisangla. May mga utang pa po na buwis, mga ₱80,000,” sabi nung babae.

Nalaki mata ko. ₱80,000 na buwis. Kaya pala walang nagsasabi na mayaman si Ramon, kasi hindi pa sa kanya talaga lupa.

Tumingin ako kay Ramon. “Magkano ba lahat ng naipon mo?”

“₱2.5 million,” mahina niyang sabi.

“Kung babayaran natin buwis, may matitira pa,” sabi ko. “Pero gusto ko, pag nalipat na sa pangalan mo, ilagay mo rin pangalan ko at ng anak natin. Hindi dahil sa pera, pero para may seguridad kami.”

Tumango siya agad. “Yun din sana gusto ko. Takot lang ako sabihin.”

Sunod kaming pumunta sa bangko. Doon, nagtanong ako sa teller kung pwede gawing joint account yung bank account niya. Sabi ng teller pwede, pero kailangan ng ID ko.

“Gusto ko lang may access ako pag nanganak ako, para hindi ka mahirapan,” sabi ko kay Ramon. Hindi ako humihingi ng pera niya, gusto ko lang ng proteksyon.

Pumayag siya. Habang pinipirmahan niya mga papel, nakita ko kamay niya nanginginig. Hindi dahil sa pera, pero dahil sa wakas may kasama na siyang magdesisyon.

Pag-uwi namin sa bahay sa Bulacan, nandun pa rin sina Mama at Papa. Nakaupo sila sa sala namin, parang sila may-ari.

“Anong ginawa niyo sa bangko? Kinuha niyo ba pera?” sigaw ni Mama.

Tumayo si Papa, “Jessa, dapat matuto kang magbigay sa pamilya. Kami naghirap sayo. Yung kapatid mo kailangan ng pera pang-kasal, ₱300,000 lang hinihingi namin!”

Doon na ako pumutok. Sa harap nila, sa harap ni Ramon, sa harap ng anak na nasa sinapupunan ko.

“Ma, Pa, tama na!” sabi ko, malakas boses ko kahit nanginginig. “Simula bente singko anyos ako tinawag niyo akong pabigat. Sabi niyo wala akong silbi, wala akong ambag, dapat itapon niyo na ako. Tapos ngayon na may asawa na ako, may anak na, bigla niyo akong naalala?”

“Si Ramon, singkwenta anyos, pinakasalan ako kahit naka-wheelchair ako, inalagaan ako araw-araw, naglaba ng dumi ko, nagpunas ng suka ko. Kayo ba ginawa niyo yun nang may pagmamahal? O napipilitan lang kayo?”

“Yung pera na yan, dugo at pawis yan ni Ramon sa loob ng dalawampung taon. Hindi yan para sa kasal ng kapatid ko. Para yan sa anak ko, para hindi na maulit yung nangyari kay Elena na namatay kasi walang pera pang-ospital!”

Natahimik sina Mama at Papa. Si Ramon naman lumapit sa akin, hinawakan kamay ko.

“Mama, Papa,” sabi ni Ramon, ngayon lang siya nagsalita nang matapang. “Mahal ko po si Jessa. Hindi ko po siya pabigat. Asawa ko po siya. Yung bahay na to, kahit maliit, bahay namin. Yung pera po, para po sa magiging anak namin at para sa gamutan ni Jessa. Hindi ko po maibibigay yung hinihingi niyo.”

“Pero kung gusto niyo po kaming dalawin bilang pamilya, bukas po bahay namin. Pero hindi na po ako papayag na tawagin niyong pabigat asawa ko.”

Umalis sina Mama at Papa na galit, pero wala na silang nagawa. Alam nila wala silang karapatan sa titulo ng lupa dahil hindi naman sa kanila.

Kinagabihan, kaming dalawa lang ni Ramon sa bahay. Umiiyak siya. Ngayon lang siya umiyak nang ganun kalakas.

“Akala ko iiwan mo ako pag nalaman mo yung kay Elena,” sabi niya habang nakaluhod sa harap ng wheelchair ko.

“Ramon,” sabi ko, hinawakan ko mukha niya. “Hindi kita iiwan. Pero kailangan mong maintindihan, hindi ako si Elena. Ako si Jessa. May spine injury ako, oo, pero may doktor kami. Pupunta tayo sa ospital sa Quezon City na may specialist para sa katulad ko. Hindi tayo manganganak sa bahay. May pera tayo. Hindi na mauulit yun.”

“At saka,” dagdag ko, “hindi mo na kailangang mag-isa. Dalawampung taon ka nang nag-iisa, nag-iipon, nagtatrabaho. Ngayon may kasama ka na. May anak na tayo.”

Doon siya lalong napahagulgol. Yung lalaking singkwenta anyos na akala ng lahat matigas, umiiyak na parang bata sa kandungan ko.

Lumipas ang mga buwan. Inasikaso namin titulo ng lupa, nabayaran namin buwis na ₱80,000 gamit yung ipon niya, at nalipat sa pangalan naming dalawa. Yung natirang ₱2.42 million, ginawa naming joint account, at nagtabi kami ng ₱500,000 para sa panganganak ko at therapy.

Nagpunta kami sa ospital sa Quezon City, sa OB na marunong sa high-risk pregnancy ng may kapansanan. Sabi ng doktor kaya naman, pero kailangan ng cesarean at maraming monitoring. Hindi kami natakot kasi may pera kami at may plano.

Araw-araw pa rin akong inaalagaan ni Ramon, pero ngayon hindi na siya tahimik lang. Nagkukwento na siya tungkol kay Elena, hindi na tinatago. Sabi niya gusto niyang malaman ng anak namin na may ate siya sa langit na nagbabantay.

Nung dumating yung araw na nanganak ako, nasa ospital si Ramon, hawak kamay ko. Takot na takot siya, pero hindi siya umalis. Nung narinig namin iyak ng baby namin na babae, sabay kaming umiyak.

Pinangalanan namin siyang Elena Grace. Elena para sa nakaraan na hindi makakalimutan, Grace para sa biyaya na dumating kahit akala namin imposible.

Ngayon, isang taon na si baby Grace. Nakaupo pa rin ako sa wheelchair, pero hindi na ako nakakulong. May anak akong gumagapang papunta sa akin tuwing umaga. May asawa akong singkwenta y uno anyos na ngayon ay nagluluto ng lugaw para sa aming dalawa ng anak namin, at sinasabayan pa ng pagkanta.

Yung dating bahay na tatlong kwarto na akala ko kulungan, ngayon puno ng tawanan at amoy ng gatas ng baby.

Minsan tinatanong pa rin ako ng mga taga-barangay, “Jessa, hindi ka ba nahihirapan?”

Ngumiti lang ako at sinasabi, “Mahirap, pero may kasama na akong humaharap. At sa wakas, hindi na ako pabigat. Ako na ang nanay.”

Sa bawat gabi bago matulog, tinitingnan ko si Ramon na buhat si Grace, at alam kong yung lihim na akala ko sisira sa amin, yun pa pala ang nagpatibay sa pamilya na pinili naming buuin nang magkasama.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨