Bahagi 3
Nabuntis ako kahit naka-wheelchair ako pero sa ilalim ng kama namin nakita ko ang kahong tinatago ni Ramon sa loob ng dalawampung taon

Hindi ko agad maintindihan kung ano yung nasa harap ko nung araw na yun.

Nakaupo ako sa wheelchair, hawak yung kupas na lampin, yung ultrasound picture na halos burado na, at yung bank book na may tatak ng bangko sa Malolos. Ang tahimik ng bahay. Yung hangin na pumapasok sa bintana ng bahay namin sa San Jose del Monte, parang biglang naging malamig.

Una kong binasa yung death certificate. Nakalagay na pangalan Elena Reyes, bente kwatro anyos, namatay sa ospital sa Bulacan dahil sa komplikasyon sa panganganak. Petsa ng kamatayan, dalawampung taon na ang nakakaraan. May pirma ng doktor. Sa tabi ng death certificate may isa pang papel, certificate ng sanggol, patay din pagkapanganak.

Tapos yung ultrasound picture. Kahit luma, kita pa rin yung hugis ng baby. May sulat sa likod, sulat-kamay ni Ramon. “Anak, patawarin mo si Papa. Hindi kita naipagamot. Mahal na mahal ko kayo ni Mama mo.”

Nanginginig ako. Si Ramon na kilala ko na hindi umiinom, hindi naninigarilyo, maamo, tahimik, may tinatago palang ganitong sakit.

Yung bank book naman, pag buklat ko, unang deposit dalawampung taon na ang nakalipas, ₱5,000 lang. Tapos buwan-buwan may dagdag, ₱3,000, minsan ₱10,000, minsan ₱20,000. Lahat ng kita niya sa pag-e-extra sa construction sa Makati at BGC, sa pagbubukid, tinatabi niya. Walang gastos. Hanggang umabot ng ₱2.5 million ngayong taon. Pangalan niya lang ang nasa account.

Biglang may narinig akong kalabog sa labas. Dumating na si Ramon galing sa bukid, may dalang sako ng palay. Agad kong binalik yung kahon sa baul, pero hindi ko na naitulak pabalik sa ilalim ng kama. Naiwan ko yung bank book sa kandungan ko.

Pumasok siya, nakita niya ako. Nakita niya yung kahon na nakabukas, yung lampin sa sahig, at yung bank book sa kamay ko. Natulala siya. Yung sako na dala niya nalaglag.

“Jessa…” sabi niya, halos pabulong.

Hindi ako sumagot. Tinitigan ko lang siya. Ang daming tanong sa utak ko. Sino si Elena? Bakit hindi niya sinabi sa akin na nagka-asawa na siya dati? Bakit sinabi ni Aling Chit na hindi pa siya nagka-asawa? Niloko ba niya ako? Yung pera ba na yan kaya niya ako pinakasalan?

Umupo siya sa sahig, sa harap ng wheelchair ko. Hindi siya lumapit agad. Parang bata na nahuli.

“Pasensya ka na,” sabi niya. “Hindi ko sinabi kasi takot ako.”

Takot? Takot saan? Naka-wheelchair ako, buntis pa, ano pa ikakatakot niya sa akin?

Dahan-dahan siyang nagkwento. Bente dos anyos siya nung nakilala niya si Elena sa palengke sa bayan. Nagtitinda ng gulay si Elena. Nagustuhan nila isa’t isa. Hindi sila kasal sa simbahan kasi walang pera, pero nagsama sila sa bahay na to mismo. Nabuntis si Elena. Masaya sila.

Pero nung manganak si Elena, walang pera para sa ospital. Sa bahay lang nanganak, hilot lang. Dumugo nang dumugo si Elena. Dinala niya sa ospital sa Malolos pero huli na. Patay si Elena, patay din yung baby na lalaki.

Mula noon, sinisi niya sarili niya. Sabi niya kung may pera lang siya, kung may naipon lang siya, baka buhay pa sila. Kaya nagtrabaho siya nang nagtrabaho. Hindi na siya naghanap ng iba. Lahat ng kita tinabi niya. Hindi siya uminom, hindi nagsugal, kasi gusto niyang may madukot pag kailangan.

“Yung sinabi ni Aling Chit na hindi pa ako nagka-asawa, totoo naman sa papel,” sabi niya. “Hindi kami kasal ni Elena sa munisipyo. Pero sa puso ko, asawa ko siya. Ayoko nang pag-usapan kasi masakit.”

“Eh yung pera?” tanong ko, nanginginig boses ko.

“Yung pera na yan, para sa inyo sana,” sabi niya. “Nung dumating ka, sabi ko hindi ko sasabihin agad kasi baka isipin mo pinakasalan kita dahil may pera ako. Gusto ko mahalin mo ako kahit wala akong pera. Gusto ko patunayan na kaya kitang alagaan kahit walang bank account.”

“Tapos nabuntis ka,” dagdag niya, tumulo luha niya. “Natakot ako, Jessa. Natakot ako na baka maulit. Baka hindi kayanin ng katawan mo. Baka mawala ka rin tulad ni Elena. Baka hindi ko kayanin na makita kang duguan sa harap ko ulit. Kaya ako lumalayo, hindi dahil ayaw ko sa baby.”

Doon ko naintindihan yung amoy alak minsan, yung tawag sa labas. Umiinom pala siya ng konti pag hindi na niya kaya yung kaba. Tumatawag siya sa dati niyang kumare na nurse sa ospital para magtanong kung safe ba ang pagbubuntis ng kagaya ko na may spine injury.

Nasaktan ako. Oo, nasaktan ako kasi hindi siya nagtiwala sa akin. Pero mas nanaig yung awa.

Pero hindi pa dun natapos.

Kinabukasan, habang nag-iisip ako, dumating sina Mama at Papa galing Quezon City. Hindi ko sila tinawagan. May nagsabi sa kanila na buntis ako at may nakita daw na malaking pera si Ramon.

Pagpasok pa lang ni Mama, diretso agad siya, “Jessa, totoo ba may ₱2.5 million si Ramon? Dapat ibigay niya sa amin yung kalahati, kami nagpalaki sayo! May titulo pa daw lupa niya, dapat hatiin!”

Doon ko nalaman na yung titulo ng lupa ng bahay namin, nasa pangalan pa pala ng tatay ni Ramon na matagal nang patay, hindi pa nailipat. Kaya pala laging pumupunta si Ramon sa munisipyo sa bayan, inaasikaso yun.

Nakita ni Mama yung bank book na nasa lamesa. Kinuha niya. “Akin na yan, ako magtatago!”

Doon ako nagising.

Sa apat na taon na tinawag nila akong pabigat, ngayon na may pera na asawa ko, biglang angal na angal sila na parang kanila.

Tumingin ako kay Ramon na nakatayo sa sulok, hindi makapagsalita, takot na baka mag-away kami.

Sa unang pagkakataon mula nung nabuntis ako, hindi ako umiyak. Huminga ako nang malalim.

Sinabi ko kay Mama, “Ma, hindi po pera ni Ramon ang pera niyo. Pera namin to ng magiging anak ko.”

At sinabi ko kay Ramon, “Ramon, bukas samahan mo ako sa bangko at sa munisipyo. Gusto kong malaman lahat.”

Yun yung maliit pero mahalagang desisyon ko. Hindi ako aalis. Pero hindi na ako yung dating Jessa na tahimik lang at tanggap nang tanggap. Kailangan naming ayusin to nang magkasama, at kailangan kong protektahan yung anak ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖