BAHAGI 3 — ISANG PEKENG PIRMA ANG NAGBUKAS SA MAS MALAKING PANLOLOKONG MATAGAL NANG ITINAGO NG ASAWA KO

Nang marinig ko ang halagang ₱180 milyon, tila huminto ang mundo sa paligid ko.

Hindi dahil sa laki ng pera.

Kundi dahil alam kong may isang dokumentong maaaring konektado roon.

Anim na buwan na ang nakalilipas, humiling si Adrian na gamitin ang pangalan ko bilang personal guarantor sa isang malaking proyekto sa Laguna.

Tinanggihan ko iyon.

Hindi dahil ayaw kong tulungan ang negosyo.

Kundi dahil maraming butas ang proposal.

Hindi malinaw ang pinagmulan ng ilang subcontractor.

May mga bayaring walang sapat na supporting documents.

At may isang kumpanyang paulit-ulit na lumilitaw sa financial records kahit hindi naman ito kilala sa industriya.

Ang pangalan nito ay Cruz Strategic Procurement Services.

Noong una, inakala kong nagkataon lamang na kapareho iyon ng apelyido ni Vanessa.

Ngunit ngayon, iba na ang kahulugan ng lahat.

– Gabriel, sino ang may-ari ng Cruz Strategic Procurement Services?

Narinig ko ang mabilis na pagtipa niya sa keyboard.

– Sa corporate records, isang Gloria Cruz ang nakapangalan bilang pangunahing shareholder. Mukhang ina siya ni Vanessa Cruz.

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

– At ano ang koneksiyon nila sa ₱180 milyon?

– Hindi pa namin nakukumpirma ang buong daloy ng pera. Pero may inilabas na advance payment na ₱38 milyon para sa mga materyales na hindi pa naihahatid.

Napapikit ako.

Hindi pala simpleng pagtataksil ang nangyayari.

May mas malalim na problema sa kumpanyang pinaghirapan kong tulungang itayo.

– Gabriel, huwag munang gumawa ng anumang hakbang na labag sa proseso. I-secure ninyo ang mga dokumentong legal nating hawak. Kailangan ko ng independent forensic audit.

– Opo, ma'am. At may isa pa po akong tanong. Ligtas po ba kayo?

Tumingin ako sa aking braso.

May namumulang marka mula sa mahigpit na pagkakahawak ni Adrian.

– Sa ngayon, oo. Pero kailangan ko ng tulong para makaalis dito.

– Magpapadala ako ng sasakyan at makikipag-ugnayan sa restaurant. Kung may nanakit po sa inyo, maaari rin tayong humingi ng police assistance.

Pagkatapos naming mag-usap, tumawag ako sa isa pang numero.

Ang numero ng aking ama.

Si Eduardo Mendoza.

Hindi kami madalas mag-usap mula nang magpakasal ako.

Hindi dahil may galit kami sa isa't isa.

Kundi dahil gusto kong patunayan na kaya kong bumuo ng sarili kong pamilya nang hindi umaasa sa apelyido namin.

Ang pamilya Mendoza ay may matagal nang negosyo sa logistics, real estate, at industrial leasing sa Southern Luzon.

Hindi kami ang pinakamayamang pamilya sa Pilipinas.

Hindi rin kami makapangyarihan sa lahat.

Ngunit mayroon kaming matatag na negosyo, mga propesyonal na tagapayo, at reputasyong ilang dekadang pinaghirapan.

Bago ako ikasal, ako ang namamahala sa isang investment division ng kumpanya.

Ako rin ang nanguna sa ilang matagumpay na commercial property transactions.

Ngunit nang makilala ko si Adrian, hindi ko sinabi ang buong lawak ng aking trabaho.

Alam niyang may maliit akong consulting business.

Alam niyang marunong ako sa finance.

Ngunit hindi niya alam na may hawak akong malaking bahagi ng shares sa Mendoza Holdings.

At hindi niya alam na ang investment vehicle na tumulong sa kaniyang kumpanya noong nagsisimula pa lamang ito ay kontrolado ng isang subsidiary ng pamilya namin.

Pinili kong manahimik dahil gusto kong mahalin niya ako bilang Natalia.

Hindi bilang tagapagmana.

Sa unang ring pa lamang, sinagot ni Papa ang telepono.

– Anak?

Isang salita lang iyon.

Ngunit halos bumigay ang dibdib ko.

– Pa.

– Natalia? Bakit sa landline ka tumatawag? Nasaan ka?

Sinubukan kong maging matatag.

– Nasa restaurant ako sa BGC.

– Bakit? Anong nangyari?

Hindi ako agad nakasagot.

Narinig ko ang paghinga niya sa kabilang linya.

– Anak, umiiyak ka ba?

Doon bumagsak ang unang luha ko.

Hindi noong ibuhos sa akin ang alak.

Hindi noong pagtawanan ako.

Hindi noong ipahayag ng asawa ko na mahal niya ang ibang babae.

Kundi noong marinig kong may isang taong tunay na nag-aalala sa akin.

– Pa, puwede ba akong umuwi?

Tumahimik siya sandali.

Pagkatapos ay sumagot.

– Anak, hindi mo kailangang humingi ng permiso para umuwi sa sarili mong pamilya.

Napahikbi ako.

– Pa, nagkamali ako.

– Kung nagkamali ka man sa pagpili ng asawa, hindi ibig sabihin noon na kailangan mong magdusa habang buhay.

Huminga siya nang malalim.

– Sabihin mo kung nasaan ka. Susunduin kita.

– May paparating na si Gabriel.

– Mabuti. Tatawagan ko rin siya. At Natalia, makinig ka sa akin.

– Opo, Pa.

– Huwag kang pipirma sa anumang dokumento. Huwag kang papayag na takutin ka. Uuwi ka nang ligtas. Iyon muna ang mahalaga.

Pagkababa ko ng telepono, ilang sandali akong nanatiling nakaupo.

Pagkatapos ay bumalik ako sa dining room.

Nandoon pa rin sila.

Si Vanessa ay nakaupo sa kandungan ni Adrian.

May hawak silang baso ng champagne.

Sa kabilang dulo ng mesa, dalawang kaibigan niya ang nanonood ng livestream sa cellphone.

Nang makita ako, ngumisi si Vanessa.

– O, tapos ka nang tumawag sa imaginary billionaire family mo?

Hindi ako sumagot.

Lumapit ako sa manager.

– Sir, maaari po bang makakuha ng itemized bill? At kung maaari, pakitago rin ang reservation details at anumang communication tungkol sa booking.

Tumango siya.

– Opo, ma'am.

Sumingit si Adrian.

– Bakit kailangan mo pa iyan? Hindi mo naman kayang bayaran.

Humarap ako sa kaniya.

– Dahil gusto kong malaman kung sino ang nag-order ng lahat ng ito.

Tumawa siya.

– Ako. Bakit?

– At sino ang nagbigay ng instruction na ako ang sisingilin?

Hindi siya agad nakasagot.

Ngunit si Vanessa ang nagsalita.

– Ako ang tumawag sa restaurant kaninang hapon. Sinabi kong si Mrs. Villareal ang magse-settle ng bill.

Nakangiti siya habang nagsasalita.

Para bang ipinagmamalaki ang ginawa.

Tahimik na tumingin ang manager sa kaniya.

– Ma'am, kayo po pala ang tumawag?

– Oo. Bakit?

– Dahil kailangan po naming maitala nang tama ang detalye ng reservation.

Biglang sumimangot si Adrian.

– Huwag ninyong gawing komplikado ang simpleng bill.

Hindi ko na siya pinansin.

– Adrian, ibalik mo ang mga card at personal kong gamit na kinuha mo kaninang umaga.

Nagtaas siya ng kilay.

– Bakit? Aalis ka na?

– Oo.

Natawa siya.

– Saan ka pupunta? Wala ka namang sariling bahay.

Hindi ko alam kung paano niya nasasabi ang ganoong mga salita nang walang kahit kaunting hiya.

– Hindi mo kailangang malaman.

Tumayo si Vanessa.

– Hindi ka aalis hangga't hindi ka humihingi ng tawad sa akin!

Lumapit siya at hinawakan ang laylayan ng damit ko.

– Akala mo makakatakas ka lang pagkatapos mo akong ipahiya?

Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya.

– Vanessa, huwag mo akong hawakan.

Ngunit lalo siyang nagalit.

– Ano? Takot kang masira ang mamahalin mong damit? Wala ka na ngang pambayad!

Hinila niya muli ang tela.

Napunit ang maliit na tahi sa gilid ng aking manggas.

Napaatras ako.

Mabilis na lumapit ang isang waitress.

– Ma'am, okay lang po ba kayo?

Bago ako makasagot, itinulak ni Adrian ang upuan palayo.

– Natalia, tigilan mo ang pagdradrama!

– Hindi ako ang humihila sa damit ng ibang tao, Adrian.

– Kung hindi ka kasi nagmamalaki, hindi mangyayari ito!

Napatitig ako sa kaniya.

– Iyan talaga ang paniniwala mo? Na kapag may nang-abuso sa akin, kasalanan ko dahil hindi ako nanahimik?

Hindi siya sumagot.

Sa halip, hinawakan niya ang pulso ko.

Mas mahigpit kaysa kanina.

– Umupo ka. Hindi pa tayo tapos.

– Bitawan mo ako.

– Sinabi kong umupo ka!

Napatingin ang lahat.

Maging ang mga kaibigan niyang kanina ay tumatawa, biglang natahimik.

Muling nagsalita ang manager.

– Sir, pakibitawan po ang ma'am.

Ngunit hindi nakinig si Adrian.

Sinubukan kong hilahin ang kamay ko.

Lalo niyang hinigpitan ang pagkakahawak.

Doon ako napasigaw.

– Bitawan mo ako!

Isang security guard ang lumapit.

– Sir, kailangan po naming makialam kung may pisikal nang pananakit.

Tumingin si Adrian sa guard.

– Alam mo ba kung magkano ang ginagastos ko sa restaurant na ito?

Hindi gumalaw ang guard.

– Sir, pakibitawan po ang kamay niya.

Sa wakas, binitawan ako ni Adrian.

Nang tumingin ako sa pulso ko, may malinaw nang pulang marka.

Kinuha ng waitress ang isang malinis na tuwalya.

– Ma'am, maaari po kayong umupo muna sa lobby habang naghihintay ng sundo.

Tumango ako.

Ngunit bago ako makalakad, muling nagsalita si Vanessa.

– Sandali! Hindi pa siya nakakabayad!

Humarap ang manager.

– Ma'am, inaayos na po namin kung sino ang may responsibilidad sa reservation. Hindi po namin kailangang pigilan ang isang taong nanganganib sa kaniyang kaligtasan.

Namula ang mukha ni Vanessa.

– Ano? Kakampihan ninyo siya?

– Hindi po ito tungkol sa pagkampi.

Tumayo si Adrian.

– Kung aalis siya nang hindi nagbabayad, sisiguraduhin kong hindi na ako babalik sa restaurant na ito!

Kalmadong sumagot ang manager.

– Karapatan ninyo po iyon, sir.

Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, wala nang natawa.

Naglakad ako patungo sa lobby.

Ngunit hindi pa ako nakakalayo nang marinig kong may sumigaw mula sa likuran.

– Natalia!

Si Adrian.

– Kapag lumabas ka sa pintuang iyan, huwag ka nang babalik sa bahay ko!

Huminto ako.

Dahan-dahan akong lumingon.

– Hindi na ako babalik.

Nagulat siya.

Marahil inaasahan niyang magmamakaawa ako.

Na iiyak ako.

Na sasabihin kong mahal ko pa rin siya.

Ngunit wala nang ganoong salita sa loob ko.

– At Adrian, huwag mong kalimutan ang sinabi mo ngayong gabi.

Napangisi siya.

– Ano na naman?

– Na wala akong naitulong sa kumpanya mo.

Tumawa siya.

– Dahil totoo naman!

Tumango ako.

– Mabuti. Sana kaya mong ulitin iyan sa harap ng mga auditor.

Hindi niya naunawaan.

At hindi ko na ipinaliwanag.

Sa lobby, binigyan ako ng isang babaeng staff ng cardigan upang matakpan ang basang damit ko.

– Ma'am, ito po muna. Malamig po sa labas.

Tiningnan ko siya.

– Salamat. Ano ang pangalan mo?

– Camille po.

– Salamat, Camille. Hindi ko makakalimutan ang kabutihan mo.

Ngumiti siya nang mahina.

– Ingat po kayo.

Makalipas ang dalawampung minuto, dumating si Attorney Gabriel Reyes.

Kasama niya ang isang babaeng security professional at driver.

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya nagbanta.

Hindi rin siya gumawa ng eksena.

Lumapit lamang siya sa akin.

– Natalia, handa na ang sasakyan. Maaari na tayong umalis.

Nang makita niya ang damit ko at marka sa pulso, nagbago ang mukha niya.

– Kailangan nating ipasuri ang mga iyan sa doktor.

Tumango ako.

– Oo.

Bago kami umalis, nakipag-usap siya sa manager tungkol sa billing dispute, sa reservation records, at sa pagpreserba ng CCTV footage para sa anumang pormal na reklamo.

Nag-iwan siya ng contact details para sa legal na pag-aayos ng singil.

Hindi namin tinakasan ang responsibilidad.

Ngunit hindi rin namin hinayaang gamitin ang bill bilang dahilan upang ikulong ako sa kahihiyan.

Habang papalabas kami, biglang dumating si Adrian.

Nakasunod si Vanessa.

– Natalia! Sino ang lalaking ito?

Huminto si Gabriel.

– Attorney Gabriel Reyes. Legal counsel ako ni Ms. Mendoza.

Natawa si Adrian.

– Legal counsel? Para sa simpleng away mag-asawa?

Tahimik na sumagot si Gabriel.

– Hindi lamang po away mag-asawa ang kailangang pag-usapan.

Napakunot ang noo ni Adrian.

– Ano ang ibig mong sabihin?

– May mga corporate records po na kailangang suriin, kabilang ang isang transaksiyong may disputed signature.

Biglang nagbago ang mukha ni Vanessa.

Napansin ko iyon.

Si Adrian naman ay sumimangot.

– Anong signature?

Hindi sumagot si Gabriel.

– Makakatanggap po kayo ng pormal na komunikasyon sa pamamagitan ng tamang proseso.

Lumapit si Vanessa.

– Natalia, ano na namang palabas ito? Gusto mo lang takutin si Adrian!

Tiningnan ko siya.

– Vanessa, kung wala kang ginawang mali, wala kang dapat ikabahala sa isang maayos na audit.

Bigla siyang tumahimik.

Ngunit si Adrian ay nagtaas ng boses.

– Hindi mo puwedeng pakialaman ang kumpanya ko!

Tumingin ako sa kaniya.

– Kung talagang sa iyo lang ang lahat, wala kang kailangang ipag-alala.

Pagkatapos ay umalis kami.

Sa loob ng sasakyan, hindi ako nagsalita nang matagal.

Pinanood ko lamang ang mga ilaw ng BGC habang unti-unting nawawala sa likuran namin.

Pagdating sa ospital, sinuri ang aking pulso at ang mga bahaging nasugatan.

Kinuhaan ng larawan ang mga marka, at itinago ko ang medical records.

Pagkatapos, dumiretso kami sa bahay ng mga magulang ko sa Alabang.

Alas dos na ng madaling-araw nang makarating kami.

Naghihintay si Mama sa pintuan.

Si Papa naman ay nakatayo sa likuran niya.

Nang makita nila ang itsura ko, pareho silang natahimik.

Lumapit si Mama at niyakap ako.

– Anak…

Doon ako tuluyang umiyak.

Hindi ko na kailangang magpanggap na matapang.

Hindi ko na kailangang ipagtanggol ang lalaking nanakit sa akin.

At hindi ko na kailangang itago ang katotohanang matagal ko nang kinatatakutan.

Hindi na ako mahal ng asawa ko.

Kinabukasan, alas otso ng umaga, nakaupo na kami sa conference room ng Mendoza Holdings.

Nasa mesa ang mga dokumentong ipinadala ni Gabriel.

May mga bank records.

May mga kontrata.

May mga board resolutions.

At may isang notarized guarantee agreement na may pangalan ko.

Nang makita ko ang pirma, nanlamig ang mga kamay ko.

Ginaya nito ang lagda ko.

Ngunit hindi ako ang pumirma.

– Gabriel, sino ang nag-submit nito?

Binuksan niya ang isang email record.

– Ayon sa initial documentation, nanggaling ito sa office ng presidente ng Villareal Development Corporation.

– Si Adrian?

– Posible, pero kailangan pa nating kumpirmahin kung sino ang aktuwal na naghanda at nagsumite.

Tumingin ako sa susunod na pahina.

Nandoon ang pangalan ni Vanessa Cruz bilang coordinating officer.

At sa ilalim nito, may nakalakip na kopya ng isang lumang identification document ko.

Ang dokumentong iyon ay nasa personal file cabinet namin ni Adrian.

Hindi iyon basta makukuha ng ibang tao.

– Paano nila nakuha ito?

Tahimik si Gabriel.

Pagkatapos ay nagsalita ang aming forensic accountant.

– Ma'am, may mas seryoso pa po kaming nakita.

Inilapag niya ang isang spreadsheet sa harapan ko.

– Sa loob ng walong buwan, may sunod-sunod na payments mula sa Villareal Development patungo sa Cruz Strategic Procurement Services. May ilang invoice na walang katumbas na delivery receipt.

Tinuro niya ang kabuuang halaga.

₱61,780,000.

Napahawak ako sa mesa.

– Mahigit animnapung milyon?

– Opo. At may isa pang mahalagang detalye.

Binuksan niya ang corporate ownership chart.

– May nakapangalan na nominee shareholder sa isa sa mga kaugnay na kumpanya. Pero ayon sa mga dokumentong nakuha natin, posibleng may beneficial interest doon ang isang taong malapit kay Adrian.

Tumingin ako sa kaniya.

– Sino?

Huminga siya nang malalim.

– Si Vanessa Cruz.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Ngunit hindi pa iyon ang pinakamasakit.

Dahil nang buksan ni Gabriel ang susunod na dokumento, nakita ko ang isang draft agreement.

May petsa iyon na dalawang linggo bago ang aking kaarawan.

At ang pamagat nito ay:

"PROPOSED TRANSFER OF EQUITY INTERESTS AND MANAGEMENT CONTROL."

Sa ilalim ng dokumento, may nakalistang kondisyon.

Kailangang mapatunayang hindi na ako karapat-dapat sa isang posisyon sa kumpanya dahil sa umano'y hindi maayos na asal at financial misconduct.

Doon ko naalala ang livestream.

Ang pekeng birthday dinner.

Ang malaking bill.

Ang sapilitang pagpapahiya.

At ang mga salitang paulit-ulit nilang sinasabi na wala akong pera at wala akong kakayahan.

Hindi pala simpleng paghihiganti ang ginawa nila.

May posibilidad na bahagi iyon ng mas malaking pagtatangkang sirain ang aking kredibilidad.

At nang basahin ko ang huling pahina ng dokumento, nakita ko ang pangalan ng taong inaasahan nilang pipirma bilang saksi.

Ang biyenan kong si Doña Celeste Villareal.

Ang babaeng tatlong taon kong tinawag na Mama.

( Itutuloy sa BAHAGI 4…)