Bahagi 4
Akala ko isang tao lang ang kalaban ko pero gabi ding iyon magkasamang dumating sa pinto ng condo ko ang biyenan kong si Aling Delia at si Tita Cora para pilitin akong ibigay ang perang pamana ng nanay ko.

Pagbukas ko ng pinto, nakatayo si Aling Delia na nakapamewang, sa likod niya si Tita Cora na may dalang eco bag at si Carlo na parang batang nahuli.

“Angela! Anong kalokohan ito!” sigaw ni Aling Delia. “Pinalayas mo ang asawa mo? Dahil lang sa pera?”

“Ma, hindi pera ang dahilan,” sabi ko. Pero hindi niya ako pinakinggan.

Pumasok siya sa loob nang walang paalam. Umupo sa sofa namin na parang siya ang may-ari ng condo.

“Alam ko na lahat,” sabi niya. “Sabi ni Cora, may tinatago kang ₱180,000. Samantalang kami ni Carlo, hirap na hirap magbayad ng monthly amortization dito! Tapos ikaw, may tinatago ka palang malaki?”

Sumabat si Tita Cora: “Kaya nga! At yung ₱10,000 na iyon, pinangako mo na ipahihiram mo sa amin ni Joshua! Ngayon biglang wala? Ano ka ba, Angela? Lumaki ka sa amin tapos ganyan ka?”

Nakatayo lang ako. Tinitingnan ko silang tatlo.

“Una po,” sabi ko nang dahan-dahan, “ang condo na ito, nakapangalan sa akin. Hindi kay Carlo, hindi sa inyo. Downpayment galing sa ipon ko nung dalaga pa ako, at monthly ako ang nagbabayad dahil freelance project ko ang bumubuhay sa atin nung wala pang project si Carlo. Pangalawa, yung ₱180,000, hindi bigay ni Tito para sa kasal. Pamana ito ng nanay ko. Nasa pangalan ko ang time deposit. May papeles ako.”

“Papeles-papeles ka pa!” sigaw ni Aling Delia. “Mag-asawa kayo! Ano sa’yo, sa asawa mo rin! Conjugal property iyan!”

“Ma, nag-research po ako,” sagot ko. “Ang mana, kahit kasal ka na, exclusive property iyan. Hindi conjugal. Lalong hindi pwedeng kunin ng biyenan o ng tita.”

Namula ang mukha ni Aling Delia. Tumingin siya kay Carlo.

“Carlo! Magsalita ka! Hayaan mo lang na ganituhin ako ng asawa mo?”

Si Carlo, nakayuko lang. Sa wakas, nagsalita siya.

“Ma, tama si Angela. Yung pera, sa kanya talaga. At… may kailangan akong sabihin.”

Doon, sa harap nilang dalawa, umamin si Carlo.

“Si Liza, buntis. Ako ang ama.”

Parang nabingi ang buong kwarto.

Si Aling Delia, napatayo.

“Ano?!”

Si Tita Cora naman, napahawak sa dibdib, pero halatang natuwa na may mas malaking chismis pa pala kaysa sa pera.

“Hay naku! Kaya pala!” sigaw ni Aling Delia. “Kaya pala ka ganyan! May babae ka! At ikaw Angela, alam mo na?”

“Opo, alam ko na po kanina pa,” sabi ko. “Kaya pinapaalis ko siya. Hindi dahil sa pera, kundi dahil sinira niya ang tiwala.”

“At ikaw pa ang may ganang magpalayas?” sigaw ni Aling Delia. “Babae ka, dapat nagpapakumbaba ka! Ayusin mo ang asawa mo! Hindi yung palalayasin!”

Doon ako tuluyang napagod.

“Ma, tama na po. Labing-isang buwan akong nagpakumbaba. Nung sinabi ninyong kuripot si Tito dahil ₱10,000 lang ang binigay, nanahimik ako. Nung sinabi ninyong hindi ako marunong mag-alaga ng asawa kasi laging nasa opisina, nanahimik ako. Pero ngayon, may ibang babaeng buntis, at ako pa rin ang sisisihin ninyo?”

Kinuha ko ang cellphone ko at pinakita ang screenshot ng chat ni Carlo at Liza na na-send sa akin ng HR friend ko kanina, hindi galing sa phone ni Carlo para wala siyang masabing invasion of privacy.

“Ma, tingnan ninyo. ‘See you bukas sa clinic?’ Anong gagawin nila sa clinic? Ipapalaglag? O magpapa-check up? Kahit alin doon, hindi na ako kasali.”

Umiyak si Aling Delia, pero hindi na iyak ng galit, iyak ng hiya.

Si Tita Cora, biglang natahimik. Tapos sinubukan pa ring humirit:

“Eh yung ₱10,000? Eh yung pang-down ni Joshua?”

Tumingin ako sa kanya.

“Tita, wala pong ₱10,000. ₱180,000 po iyon, at hindi ko po ibibigay. Kung gusto ni Joshua ng bahay, magtrabaho siya tulad ng ginawa ni Tito Efren. Hindi manghingi sa pamana ng patay. At kung talagang kapos kayo, bakit hindi ninyo tanungin si Tito kung papayag siyang mag-loan kayo? Huwag ako.”

Dumating si Tito Efren. Tinawagan ko siya kanina bago dumating ang dalawa. Hingal na hingal siya sa pag-akyat dahil sira ang elevator.

“Cora! Tama na!” sigaw ni Tito pagpasok. “Matagal na kitang pinagbigyan! Pera ng ate ko iyan! Ibinigay ko kay Angela dahil biling ng ate ko! Huwag mong idamay ang bata!”

Napahiya si Tita Cora at napayuko.

“Efren, eh paano si Joshua…”

“Si Joshua may trabaho! Mag-ipon siya! Hindi yung hihingiin ang pera ng pinsan niya!”

Humarap si Tito sa akin at kay Carlo.

“Angela, pasensya ka na sa gulo ng pamilya natin. Carlo, kung lalaki ka, harapin mo ang ginawa mo. Huwag mong idamay si Angela.”

Si Carlo, umiyak na rin.

“Angela, patawarin mo ako. Hindi ko alam gagawin ko. Takot ako.”

Tinitigan ko siya.

“Carlo, hindi kita mapapatawad ngayon. Pero hindi rin kita gugutumin. Yung gamit mo, nasa labas na ng pinto. Pumunta ka muna sa mama mo. Ayusin mo muna yung kay Liza. Kung magde-decide kang panagutan, respetuhin ko. Pero hindi na dito.”

Lumabas si Aling Delia na hawak ang braso ni Carlo, umiiyak pa rin. Si Tita Cora sumunod, hindi na makatingin sa akin.

Naiwan kami ni Tito sa sala.

“Tito, salamat po,” sabi ko.

“Anak, hawakan mo yang pera. Huwag mo munang galawin. Pag ayos ka na, gamitin mo pang-negosyo o pang-masteral, hindi pang-ayos ng sirang bahay ng iba.”

Tumango ako.

Lumipas ang dalawang buwan. Nag-file ako ng legal separation. Si Carlo, pinanagutan si Liza at nagsustento, pero hindi sila nagsama. Si Aling Delia, minsan nagme-message pa ng sorry, hindi ko na sinasagot nang masama, pero hindi ko na rin pinapapasok sa buhay ko.

Si Tita Cora at Tito Efren, nagkanya-kanya muna. Si Joshua, nag-apply sa construction firm ni Tito at nagsimulang mag-ipon ng sarili niyang pang-down na ₱400,000.

Ako, nanatili sa condo sa BGC. Ginamit ko ang kalahati ng ₱180,000 para mag-enroll sa short course sa digital marketing, at yung kalahati, nilagay ko pa rin sa time deposit, pero ngayon may kasama nang bagong pangalan: Angela Reyes – para sa sarili.

Isang umaga, habang nagkakape ako sa balcony at tinitingnan ang skyline ng Makati, nag-message si Tito:

“Kumusta ka na, anak?”

Ngumiti ako at nag-reply:

“Maayos na po, Tito. Nakatayo na mag-isa.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, magaan na magaan ang pakiramdam ko, parang wala nang mabigat na sobre sa dibdib ko, kundi isang malinis na simula na ako mismo ang pumili.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨