Bahagi 4
Humarap ako sa dating biyenan at sa kabit ng ex-husband ko sa ospital at doon ko sinabi na hindi na nila ako pwedeng utuin pa at ako na ang magdedesisyon sa sarili kong pera

Pagkatapos ng dalawang extra nights sa Tagaytay, kailangan ko pa ring bumalik ng Manila. Hindi para kay Carlo, pero para ayusin yung huling papel ng condo. Kailangan ng pirma ko sa BIR para sa transfer ng titulo.

Sabi ni Atty. Reyes, samahan niya ako, pero ako lang muna ang pupunta sa St. Luke’s BGC para siguraduhin na natanggal na ako bilang emergency contact. Ayoko na kasi na ako pa yung tinatawagan pag may nangyari.

Pagdating ko sa ospital, amoy pa lang ng disinfectant, bumalik na lahat ng alaala ng dati. Yung 21 days na nagbantay ako kay Mang Roger. Yung gabi na si Carlo nagka-allergy sa ceftriaxone at ako yung tumakbo sa nurse station.

Sa second floor, Orthopedics ward, nakita ko agad si Aling Delia. Nakaupo sa labas, hawak yung rosary. Pagkakita niya sa akin, tumayo agad.

“Liza! Dumating ka rin!”

Hindi ako ngumiti.

“Tita, hindi ako dumating para mag-alaga. Dumating ako para sabihin sa records na hindi na ako emergency contact. At para sabihin sa inyo nang harapan na tapos na.”

Lumabas si Andrea mula sa kwarto, hawak yung tiyan niya. Si Carlo nasa loob, naka-benda yung kanang binti, tulog dahil sa painkiller.

Pumasok si Aling Delia sa kwarto at ginising si Carlo.

“Carlo, nandito na si Liza!”

Nagising si Carlo, halatang gulat.

“Liza? Akala ko… hindi ka babalik?”

Tumingin ako sa kanya.

“Carlo, hindi ako bumalik para alagaan ka. Bumalik ako para linawin lahat. Kasi paulit-ulit niyo akong tinatawagan, sinasabi na kinuha ko pera mo, na wala akong konsensya.”

Nilabas ko yung brown envelope. Nandoon yung kopya ng agreement.

“₱2,360,000 yung ipon natin. Tig-₱1,180,000 tayo. May pirma ka. May pirma ng mediator. Yung condo, iniwan ko sayo, pero binayaran mo ako ng ₱1,800,000 para sa share ko. Anim na taon akong nagbayad ng loan kasama ka. Hindi mo ako binigyan ng limos.”

Si Aling Delia sumingit.

“Eh bakit ayaw mo tumulong ngayon? Pamilya pa rin tayo!”

“Hindi na po, Tita. Isang linggo pa lang kaming hiwalay ni Carlo, ikinasal na siya kay Andrea. Buntis na siya ng 9 weeks. Ibig sabihin, bago pa kami pumirma ng divorce, kayo na. Pamilya na kayo. Ako, tapos na.”

Namula si Andrea.

“Ate Liza, hindi ko kasalanan…”

“Andrea, hindi kita inaaway. Pero nung pumunta ka sa Tagaytay kahapon, sabi mo threatened abortion ka, bawal ka magbiyahe. Pero nakabyahe ka ng dalawang oras. Kaya mo magbiyahe, kaya mo rin mag-alaga o mag-hire ng caregiver. Yung sinasabi niyong ₱1,800 per day mahal, pero kaya ni Carlo. ₱85,000 sweldo niya. Kung gipit kayo, hindi ko problema yun. Kakasal niyo lang.”

Tahimik si Carlo.

“Carlo, yung blue box,” sabi ko. “Nasa second layer ng bookshelf, kaliwa ng printer. Sinend ko na picture sayo nung March 15. Kung hindi mo makita, kasi inayos niyo na yung condo. Pero nandoon yun. Yung health card, yung private insurance mo, nandoon lahat. Hindi mo kailangan ako para hanapin yun.”

Umupo si Aling Delia, biglang humina boses.

“Liza, wala kasi kaming pera pang-caregiver. Si Andrea buntis, ako masakit likod, si Roger hirap maglakad.”

“Yun po mismo yung punto, Tita,” sabi ko. “Nung nabalian si Tito Roger dati, dalawang gabi ka lang nagbantay, ako na yung nag-21 days leave. Walang bayad. Nung na-allergy si Carlo, ako tumakbo sa nurse. Sanay kayo na ako yung libre. Pero hindi na ako libre ngayon. At hindi na ako parte ng pamilya niyo.”

Lumabas yung nurse na tumawag sa akin dati.

“Ms. Liza? Na-receive na po namin email ni Atty. Reyes. Na-update na po namin. Si Ms. Andrea na po ngayon ang emergency contact.”

Tumango ako.

“Salamat po.”

Tumingin ako kay Carlo.

“Carlo, yung allergy mo, naibigay ko na sa kanila. Ceftriaxone, May 26, four years ago, sa St. Luke’s QC. Nasa record na. Hindi mo na kailangan ako.”

Tumayo na ako.

“At yung sinasabi niyong babayaran niyo ako pag bumalik ako? Hindi ko kailangan bayaran para gawin yung dati kong ginagawa nang libre. Yung ₱2,980,000 na hawak ko, hindi yan pangbayad sa ospital mo. Yan yung anim na taon kong pagod.”

Si Aling Delia hindi na nagsalita. Si Andrea umiiyak pero hindi ko na pinansin. Hindi dahil wala akong puso, pero kasi sa wakas, natutunan ko nang hindi lahat ng umiiyak, totoo ang kailangan.

Lumabas ako ng ward. Sa hallway, tinawagan ko si Ate Baby sa Tagaytay.

“Ate, babalik po ako bukas. Pa-reserve pa po ng isang gabi?”

“Oo naman anak! Dito ka lang magpahinga.”

Pagbalik ko ng Manila kinabukasan, hindi ako dumiretso sa dati naming condo. Dumiretso ako sa BDO at nag-open ng bagong account para sa time deposit. Hinati ko yung ₱2,980,000. Yung ₱1,800,000 nilagay ko sa MP2 ng Pag-IBIG para sa pangarap kong maliit na coffee shop sa Tagaytay. Yung ₱1,180,000 iniwan ko as emergency fund ko.

Tapos nagpunta ako sa opisina ni Atty. Reyes at pinirmahan yung huling BIR form. Sabi niya, “Liza, ang galing mo. Maraming babae hindi kaya gawin yan.”

Ngumiti ako. “Atty., pagod na kasi ako maging sanay.”

Ngayong gabi, nandito ulit ako sa Tagaytay. Yung homestay ni Ate Baby, may maliit na balcony. Kitang-kita yung Taal Lake kahit foggy. Hawak ko yung mainit na tasa ng kape, hindi na bulalo.

Nag-message si Carlo kaninang hapon. Isang mahabang message. Sabi niya na-hire na daw nila yung caregiver na sinend ko. ₱2,600 per day for 24 hours. Sabi niya naintindihan na daw niya. Hindi ko na nireplyan. Hindi na kailangan.

Binuksan ko yung notes sa phone ko. Nandoon yung listahan ng mga gusto kong gawin. Una: mag-aral mag-bake. Pangalawa: mag-ipon para sa maliit na pwesto sa Tagaytay. Pangatlo: matutong hindi mag-sorry pag hindi ko kasalanan.

Sa wakas, yung biyahe na akala ko pang-takas lang, naging simula pala.

At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, ako naman ang magdedesisyon kung saan ako pupunta, kung sino ang aalagaan ko, at kung paano ko gagastusin yung sarili kong pera.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨