Bahagi 4
Sa harap ng magulang ko at ng HR ng opisina, siningil ko silang dalawa sa sampung taon nilang panloloko at dun ko tuluyang binawi ang buhay ko.

Pagkasagot ko sa tawag ni Liza, hindi ko binaba. Hinayaan ko lang silang magsalita sa speaker habang nasa byahe ako.

“Ana, please naman. Hindi mo kami pwedeng paalisin nang ganun. San kami pupunta? Isipin mo naman yung pinagsamahan natin,” iyak ni Liza.

Sumingit si Carlo. “Ana, mag-usap tayo nang maayos. Hindi tama itong ginagawa mo. Hindi mo pwedeng basta-basta palitan ang lock ng condo natin. Tumira rin ako dun. Nag-ambag ako.”

“Condo natin?” sagot ko, kalmado. “Carlo, tignan mo ulit ang titulo ng lupa. Pangalan ko lang ang nandun. Ikaw, hati ka sa kuryente at tubig, pero limang buwan ka nang hindi nagbibigay. Si Liza, kahit piso, wala. Yung wedding fund na ₱250,000 na pinag-ipunan ko, nasa bank account mo pa rin pero halos ubos na. May transfer ka sa kanya na ₱30,000, ₱20,000. Para saan yun?”

Tahimik si Carlo sa kabilang linya. Si Liza naman biglang nagbago ang tono.

“Ana, pera lang ba? Pera lang ba ang tingin mo? Akala ko ba best friend tayo? Ang babaw mo naman!”

“Pera? Hindi lang pera, Liza. Tiwala. Sampung taon kitang tinuring na kapatid. Ikaw ang nagsabi na huwag ko nang pakasalan si Carlo, na kayong dalawa na lang. Akala ko joke lang. Pero totoo pala. Ginamit niyo lang yung away-away niyo para hindi ako singilin nina Mama at Papa.”

Pagdating ko sa condo sa BGC para kunin yung huling kahon ko, nandun na silang dalawa sa lobby. Hindi sila makapasok. Hawak ni Liza ang dalawang maleta. Si Carlo, nakatayo lang, gusot ang buhok.

“Ana, please,” sabi ni Carlo, lumapit. “Ayusin natin to. Hindi pa huli ang lahat.”

“Anong aayusin? Yung kasal na sampung taon mong iniiwasan? O yung kwento niyong mag-best friend kayo pero kayo ang magkasama sa lahat ng picture sa My Day?”

Hindi siya nakatingin sa akin. Si Liza naman ang sumagot nang pasigaw.

“Hindi mo ba gets? Hindi ka niya mahal! Hindi ka na niya mahal! Kung mahal ka niya, hindi siya sasama sa akin mag-tour sa parents ko! Hindi siya mag-aalala kung wala akong masakyan!”

Doon na ako natawa nang totoo, hindi na dahil masakit, kundi dahil malinaw na.

“Salamat, Liza. Sa wakas sinabi mo rin. Sampung taon akong naghintay na may magsabi niyan nang diretso sa harap ko.”

Dumating yung admin at yung pinsan ko na sinama ko para may witness. Sabi ng admin, kailangan nang kunin ang gamit nila sa unit, may one week notice na binigay.

Pumasok kami sa unit. Gulo pa rin. Nandun pa yung couple mug na tinago nila, nasa ilalim ng lababo. Nakita ko yun at hindi ko na kinuha. Sabi ko kay Liza, “Sa’yo na yan.”

Sa harap ng admin, binilang namin ang naiwan. Wala na akong kinuha maliban sa mga papeles ko, titulo ng condo, at yung maliit na alkansya na bigay ni Mama.

Paglabas, sumunod pa rin si Carlo.

“Ana, saan ka pupunta? Sa Cebu na talaga? Iiwanan mo lahat dito?”

“Oo, sa Cebu. Dun ako magsisimula ulit. May branch kami dun, na-approve na yung transfer ko. Mas malapit kina Mama at Papa. At least dun, alam kong may naghihintay sa akin na hindi kailangang magkunwari.”

“Ana, mahal pa rin kita. Nagkamali lang ako.”

Tumingin ako sa kanya, sa lalaking sampung taon kong kasama sa BGC, sa Makati, sa ospital, sa lahat ng puyat at pagod.

“Carlo, kung mahal mo pa ako, hindi mo hahayaan na gamitin ko ang card ko para lang takpan ang hiya ni Liza. Kung mahal mo ako, hindi mo ipaparamdam sa akin na lagi akong pangalawa. Hindi mo ako iiwan sa ulan habang siya ang pinapayungan mo.”

Umiyak siya. Pero hindi na ako nadala.

Kinagabihan, nakatanggap ako ng message mula sa HR namin. Sinabi nilang na-clarify na nila kay Liza na hindi na pwedeng gamitin ang personal account ko. Hindi siya tinanggal, pero na-warningan siya. Sapat na yun. Hindi ko siya gustong sirain, gusto ko lang tapusin ang pananamantala.

Lumipad ako papuntang Cebu kinabukasan. Sinalubong ako nina Mama at Papa sa airport. May dala si Mama na adobo na paborito ko. Si Papa, tahimik lang pero hinawakan nang mahigpit ang maleta ko.

“Anak, dito ka na lang muna. Magpahinga ka,” sabi ni Mama.

Sa bintana ng bus pauwi sa bahay namin sa Cebu, tinignan ko ang dagat. Malayo sa BGC, malayo sa ingay ng Manila, malayo sa sampung taon na parang tinik na nakabara sa lalamunan ko.

Isang linggo ang lumipas, binenta ko ang ibang gamit na hindi ko na kailangan. Yung condo sa BGC, pinarentahan ko muna, legal lahat, nakapangalan pa rin sa akin. Yung pera, nilagay ko sa bagong bank account na ako lang ang may access. Nagsimula akong magtrabaho sa Cebu branch, mas maliit ang opisina pero mas magaan ang pakiramdam.

Minsan, nag-message pa si Liza. Humingi ng sorry, mahaba. Hindi ko na nireplyan. Hindi dahil galit pa ako, kundi dahil wala na akong kailangang patunayan.

Si Carlo, nag-message din. Sabi niya bumalik na siya sa ospital sa Makati, mag-isa na sa isang maliit na apartment. Sabi niya nami-miss niya ako.

Hindi ko rin nireplyan. Pero hindi ko na siya bina-block. Hinayaan ko lang ang message na nandun, parang alaala na lang.

Ngayon, gabi-gabi, naglalakad ako sa tabing-dagat sa Cebu kasama si Papa. Tahimik lang kami, pero payapa. Natututo ulit akong matulog nang mahimbing, kumain nang hindi inaalala kung may ibang gumagamit ng card ko, at ngumiti nang hindi kailangang magkunwari.

Sampung taon akong nawala sa sarili ko para lang mahalin sila. Ngayon, sa wakas, natuto akong mahalin muna ang sarili ko bago ang iba.

At sa bawat paglubog ng araw sa Cebu, alam kong bukas, mas maganda na ulit ang gising ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨