Bahagi 4
Nang harapin ko siya kasama ang pamilya ko at inilatag ang lahat ng bank transfer at resibo ng relong ₱423,800, doon siya napilitang aminin ang lahat at doon ko nabawi ang respeto at bahay ko

Linggo ng hapon, nasa bahay ng magulang ko ako sa Quezon City. Nandoon si mama, si papa, at si Carlo na inimbitahan ko. Hindi para mag-eskandalo, kundi para tapusin nang malinaw sa harap ng mga taong kasama sa pinanggalingan ng pera.

Si mama naghanda ng meryenda, pero walang kumakain. Si papa nakaupo sa may bintana, hawak yung kopya ng bank transfer na pinrint ko. Si Carlo nakaupo sa tapat namin, nakayuko, hawak pa rin yung susi ng kotse na parang yun na lang ang kapit niya.

Sinimulan ni papa, mahinahon lang. “Carlo, anak, hindi kami galit. Gusto lang naming maintindihan. Yung ₱1.2 million na binigay namin kay Liza, para sa inyo yun. Hindi para mapunta sa ibang tao. Pero nakita namin sa agreement na kinikwenta mo pa yun na parang hati kayo?”

Sumagot si Carlo, medyo nanginginig boses. “Tito, hindi ko po kinekwenta na akin yun. Akala ko lang kasi conjugal na lahat pagkatapos ng kasal. Kaya nung sinabi ni Liza na hati sa bahay, akala ko kasama yun.”

Tumingin ako sa kanya. “Carlo, nung binili natin yung unang unit, malinaw na sinabi ni mama na para sa akin yun, nakapangalan sa akin yung transfer at may sulat pa. Nung nag-upgrade tayo sa BGC, yung perang ginamit natin galing pa rin dun. Lahat may trail sa bank account. Hindi mo pwedeng sabihing hindi mo alam.”

Nilabas ko yung folder. Isa-isang nilatag ko sa lamesa yung printout. Yung transfer ng ₱1.2 million na may note na “Para sa bahay ninyo ni Carlo.” Yung transfer ng ₱300,000 na time deposit na pinawithdraw ko nung January at sinend sa account niya, may note na “For company cash flow.” Tapos yung picture ng resibo ng relong ₱423,800 na may petsang February 15, isang buwan lang pagkatapos niyang kunin yung pera ko.

“Lahat may petsa, Carlo. January mo kinuha yung ₱300,000 ko, February mo binili yung relo. Saan galing yung profit share na sinasabi mo? Wala kang pinakitang dividends, wala kang pinakitang pumasok na pera sa conjugal account natin nung January to February. Ang meron lang, palabas na pera papunta sa boutique sa BGC.”

Doon siya tuluyang natahimik. Si mama napahawak sa dibdib.

“Carlo, sabi mo dati gipit kumpanya mo kaya hindi mo mabayaran yung ₱180,000 sa renovation. Si Liza ang nag-abono. Tapos may pangbili ka ng relo na halos kalahating milyon para kay Vera? Ano tingin mo sa anak ko?” sabi ni mama, hindi galit, pero nanginginig.

“Ma, hindi ko po intensyon na saktan si Liza. Gusto ko lang talaga tulungan si Vera. Na-promote siya, wala siyang pamilya dito sa Manila. Naawa ako.”

Tumayo ako. Sa unang pagkakataon sa pitong taon, hindi ako natakot na magtaas ng boses.

“Naawa? Carlo, yung awa mo may resibo na ₱423,800. Yung awa mo, sinabay mo pa sa pagsisinungaling na profit share mo. Kung awa lang yan, bakit mo binura yung notification niya sa harap ko nung gabi na yun? Bakit mo tinago yung resibo? Kung magkaibigan lang kayo, bakit kailangan mong sabihin sa kanya na ‘siya ang mapilit’? Para ano, para magmukha akong kontrabida pag nagalit ako?”

Napaiyak si mama. Si papa tumayo at hinawakan balikat ko.

Si Carlo biglang nagsalita, medyo malakas na. “Oo na, mali ako! Mali na bumili ako ng relo! Mali na hindi ko sinabi sa’yo! Pero Liza, pitong taon tayo, isang relo lang masisira na ba lahat?”

Sagot ko, kalmado pero buo. “Hindi isang relo ang sumira, Carlo. Pitong taon ng maliliit na kasinungalingan ang sumira. Yung relo lang yung nagpakita sa akin na kaya mo palang gumastos ng ganyan kalaki para sa ibang tao, pero ni hindi mo kayang maglaan ng oras para sa birthday ko. Yung relo lang yung nagpatunay na kaya mong magsinungaling nang diretso sa mukha ko tungkol sa pera nating dalawa.”

Tinitigan niya ako. “Anong gusto mo ngayong mangyari? Gusto mo bang habulin ko pa yung relo kay Vera? Kukunin ko ngayon din.”

Umiling ako. “Ayokong kunin yung relo. Marumi na yun para sa akin. Ang gusto ko, panindigan mo yung pinirmahan mo. Akin yung condo sa BGC, babayaran kita ng diperensya hulugan base sa totoong ambag mo, hindi sa hula mo. Sa’yo yung shares, yung opisina, yung kotse. At yung ₱180,000 na renovation, ako na magbabayad kasi napirmahan ko na. Pero yung karapatan kong habulin yung ₱423,800, naka-reserve yun. Hindi ko gagamitin ngayon para makaganti, pero gagamitin ko kung kailangan para protektahan sarili ko.”

Nagulat siya sa linaw ng sinabi ko. Akala niya siguro magmamakaawa ako o magwawala.

Si papa nagsalita ulit. “Carlo, anak, tapos na yung kasal. Pero sana matuto ka. Yung pera ng mag-asawa, hindi laruan. Yung tiwala, hindi nabibili ng relo.”

Tumango si Carlo, umiiyak na. “Tito, Tita, sorry. Liza, sorry.”

Hindi ko na siya sinagot ng “okay lang.” Kasi hindi okay. Sinabi ko, “Salamat sa sorry mo. Pero yung sorry hindi nagbabayad ng utang at hindi nagbabalik ng pitong taon. Ang magagawa mo ngayon, ayusin mo buhay mo at huwag mo nang idamay si Vera sa gulo mo.”

Umalis siya pagkatapos nun. Naiwan kami ng magulang ko na tahimik pero magaan ang pakiramdam. Niyakap ako ni mama nang mahigpit. “Anak, buti nagising ka.”

Pagbalik ko sa condo sa BGC kinagabihan, mag-isa lang ako. Binuksan ko lahat ng bintana. Ang liwanag ng Makati skyline sa malayo. Nagluto ako ng simpleng sinigang, hindi na baka na tatlong oras. Kumain ako mag-isa sa lamesa, pero hindi ako nalungkot.

Inayos ko yung mga gamit. Tinanggal ko yung mga damit ni Carlo sa closet, nilagay sa maleta para ipadala sa kanya bukas. Yung titulo ng lupa ng condo, nilagay ko sa safe kasama yung divorce certificate. Yung bank account ko, chineck ko. Kahit may babayaran pa akong renovation at diperensya sa kanya, alam kong akin yung bubong na to. Pinaghirapan ng magulang ko at pinaghirapan ko.

Makalipas ang isang buwan, nalaman ko na ibinalik pala ni Carlo yung relo kay Vera. Hindi tinanggap ni Vera, ibinenta niya sa second-hand shop sa Greenbelt. Wala na akong pakialam. Yung pera, hindi na bumalik sa akin, pero bumalik sa akin yung kapayapaan.

Ngayon, nakatira pa rin ako sa BGC. Ako pa rin nagbabayad ng renovation hulugan, pero every month nakikita kong nababawasan yung utang. Yung maliit na negosyo na dati kong sinantabi para alagaan si Carlo, binuhay ko ulit. Online selling ng mga handmade na gamit. Maliit lang kita, pero akin.

Minsan dumadaan si Carlo sa barangay namin para ihatid yung cheque ng diperensya na binabayaran ko sa kanya. Hindi na kami nag-uusap nang matagal. Ngumiti lang siya at sinasabi, “Kamusta ka na, Liza?” At sinasagot ko, “Okay ako. Mas okay kaysa dati.”

At sa tuwing tinitingnan ko yung dating pwesto ng relo sa lamesa namin, wala nang galit. Kasi doon ko natutunan na hindi pala kailangang magmakaawa para mahalin. Kailangan lang pala matutong bumitaw para mahanap ulit ang sarili.

Sa wakas, yung bahay na dati puno ng katahimikan na masakit, ngayon puno na ng ingay ng sarili kong buhay, at alam kong bukas, mas magiging magaan pa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨