Bahagi 4
Hindi ko in-expect na yung “maayos na pagtatapos” na sinasabi ko ay mangyayari kinabukasan din.

Alas sais ng gabi, nasa Dasmariñas Village ulit ako. Pero hindi para kay Miguel. Para sa pamilya Lim.

Inimbitahan ako ni Tita Cynthia, mama ni Sofia. Hindi ni Sofia. Si Tita mismo ang nag-message sa akin sa Facebook. “Angela, iha, narinig ko kay Miguel yung nangyari. Pwede ka ba pumunta bukas? Gusto kitang makausap nang personal.”

Akala ko away yun. Pero pumunta pa rin ako. Suot ko yung simpleng white dress na binili ko mismo, hindi yung hiniram. Pagpasok ko sa bahay ng mga Lim, nandun silang lahat. Si Sofia, si Tita Cynthia, si Tito Robert, at si Miguel na nakaupo sa gilid, hawak pa rin yung baso ng mamahaling alak na ₱4.5 million.

Pagkakita sa akin ni Sofia, tumayo siya agad. “Angela, nandito ka.”

Si Miguel naman parang nakakita ng multo. “Angela? Anong ginagawa mo dito?”

Si Tita Cynthia ang sumagot. “Ako ang nag-imbita sa kanya, Miguel. Kasi may gusto akong linawin.”

Umupo ako. Tahimik yung buong sala. Amoy mayaman, amoy lumang kahoy at pabango na hindi ko kilala.

“Angela,” simula ni Tita, “pasensya ka na kung nadamay ka sa gulo ng dalawang to. Si Sofia at si Miguel magkababata, totoo yun. Pero hindi ibig sabihin na hindi namin nakikita yung ginagawa ni Miguel.”

Napatingin ako kay Miguel. Nakayuko siya.

“Kaninang umaga pumunta si Miguel dito. Dalang-dala pa yung alak na yan. Sabi niya break na raw kayo ni Angela dahil nagselos ka,” tuloy ni Tita, nakatingin kay Sofia. “Pero nung kinuwento ni Sofia yung nangyari sa party, sa kotse, sa singil na ₱5,000 habang ako gumastos ng ₱2.5 million na hindi mo man lang siningil, doon ko naintindihan.”

Si Tito Robert na tahimik lang kanina, nagsalita. “Miguel, anak, kilala kita mula bata ka. Mabait kang bata pero mali yung natutunan mo sa pera. Tinuruan ka ng papa mo na lahat ng tao may presyo. Kaya pati pagmamahal nilagyan mo ng presyo.”

Hindi pa rin nagsasalita si Miguel.

Si Sofia naman lumapit sa akin. “Angela, sorry ha. Hindi ko alam na ganyan pala kayo maghati. Akala ko trip niyo lang. Nung sinabi mong ordinaryo pamilya mo, naniwala ako kay Miguel. Pero sabi ni mama, hindi pala. Sorry kung naging insensitive ako sa kotse kagabi. Hindi ko alam na first time mo pala sumakay dun.”

Tinitigan ko siya. Totoo yung sorry niya. At dun ko na-realize na hindi ko siya kaaway.

“Miguel,” sabi ko, at sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang araw, kinausap ko siya nang diretso sa harap ng ibang tao. “Gusto mo ng pagkapantay-pantay, di ba? Sige, pag-usapan natin nang pantay.”

Nilabas ko yung phone ko. Binuksan ko yung GCash at yung notes.

“Tatlong taon. ₱180,000 na hati ang binayaran ko. Kasama na dun yung ₱300 nung hindi mo ako sinundo sa NAIA. Yung ₱5,000 kagabi sa dinner na para kay Sofia pero ako ang pinagbayad mo. Yung ₱500 na sinabi mong nadaanan lang ako. Lahat yan tinanggap ko kasi akala ko pagmamahal yung pagiging fair mo.”

Tumayo si Miguel. “Angela, huwag mo nang gawin to dito. Nakakahiya.”

“Nakakahiya?” Ngumiti ako. “Mas nakakahiya yung ginawa mo kagabi. Yung hinarap mo sa akin yung QR code sa harap ng lahat. Yung sinabi mong hindi ako pwedeng isama sa dinner kasi ordinaryo lang ako at baka matakot. Miguel, hindi ako natakot sa mundo niyo. Napagod lang ako na hindi mo ako kailanman isinama.”

Tumingin ako kina Tita at Tito. “Pasensya na po, hindi ko po kayo gustong idamay. Pero gusto ko lang linawin. Hindi ko po habol ang pera ni Miguel. Kailanman hindi ko ginalaw bank account niya. Lahat ng gastos ko ako nagbayad. At ngayon, tatapusin ko na nang malinaw.”

Hinarap ko si Miguel.

“Una, wala na tayo. Hindi na kita boyfriend. Pangalawa, yung condo ko sa Quezon City, hindi mo na kailangang ihatid o daanan. Panghuli, itong ₱5,000 na siningil mo kagabi, hindi ko na hihingin pabalik. Sa’yo na yan. Bayad na ako sa lahat ng utang na imbento mo.”

Nanginginig yung kamay ni Miguel. “Angela, hindi mo pwedeng tapusin ng ganito. Tatlong taon tayo.”

“Tatlong taon na ako lang ang nag-aadjust,” sabi ko. “Tatlong taon na ang fairness mo ay para lang sa’yo. Kay Sofia lahat libre. Sa akin lahat may resibo.”

Dun siya natahimik. Kasi alam niyang totoo.

Si Tita Cynthia tumayo at hinawakan yung kamay ko. “Iha, naiintindihan kita. At tama ka. Ang pagmamahal hindi hinahati sa GCash. Binibigay nang buo.”

Si Tito Robert tumango. “Miguel, matuto ka. Hindi lahat ng tao pwedeng bilhin o takutin ng pera. Si Angela may sariling lakas.”

Si Sofia nag-abot sa akin ng maliit na kahon. “Ito yung Diptyque na nasa kotse ni Miguel. Sa akin talaga yun pero sa’yo na. Para wala nang maiwan na gamit ko sa kotse niya. Gusto ko kasi, kung may sasakay man ulit dun, ikaw yung dapat, hindi ako.”

Hindi ko tinanggap. Ngumiti lang ako. “Salamat, Sofia. Pero ayoko na ring sumakay sa kotse na yun. Gusto ko yung kotse na ako yung welcome, hindi yung nadaanan lang.”

Tumayo na ako. Bago ako lumabas, lumingon ako kay Miguel sa huling pagkakataon.

“Yung wine na ₱4.5 million, inumin niyo na. Sana matuto ka na yung tunay na sincerity hindi nasusukat sa presyo. Nasusukat sa kung paano mo tratuhin yung taong nandyan kahit walang special occasion.”

Lumabas ako ng bahay ng mga Lim. Pagkalabas ko ng gate ng Dasmariñas, huminga ako nang malalim. Ang gaan. Walang GCash notification. Walang computation. Walang hati.

Sumakay ako ng Grab pauwi. Habang nasa EDSA, nag-message si mama.

“Anak, na-book ko na yung cargo para sa ibang gamit mo. Yung bahay sa Melbourne hinihintay ka na.”

Nag-reply ako: “Ma, isang linggo na lang. Aayusin ko lang yung turnover sa opisina.”

Pagdating sa condo, hindi na ako umiyak. Nag-impake ako nang tahimik. Yung mga damit, yung libro, yung mga pangarap na dati akala ko sa Manila lang matutupad.

Isang linggo ang lumipas. Last day ko sa opisina sa Makati. Nag-resign na ako nang maayos. Yung boss ko nagulat pero niyakap ako. “Saan ka na next, Angela?”

“Sa lugar na hindi ko kailangang mag-compute kung magkano ako kamahal,” sabi ko.

At ngayong gabi, nakaupo ako sa veranda ng bahay namin sa Melbourne. Malamig yung hangin, amoy eucalyptus. Hawak ko yung tasa ng tsaa na bigay ni mama. Sa harap ko yung city lights ng Melbourne na dati sa picture ko lang nakikita.

Walang naghahati ng bill. Walang nagsasabi na ordinaryo lang ako. Walang nagsasabing nadaanan lang ako.

At sa wakas, ako na ulit si Angela. Buo, hindi hati.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨