Bahagi 4
Kinabukasan, alas-syete pa lang ng umaga, nagising ako sa sunod-sunod na tawag. Si Carlo. Labing-apat na missed calls. Tapos Viber messages.

“Liza, please kausapin mo ako.”
“Liza, mahal kita, hindi ko kaya mawala ka.”
“Liza, si Mama nagagalit, sabi niya kung hindi mo ibibigay yung pera, kakasuhan ka daw niya.”

Kakasuhan? Napatawa ako kahit pagod. Anong ikakaso? Na binili ko sarili kong condo gamit sarili kong pera?

Hindi ko nireplyan.

Tanghali, may kumatok ulit sa condo. Akala ko si Mama. Pagbukas ko, si Carlo, may dalang bulaklak at Jollibee. Mukhang hindi naligo.

“Liza, nag-usap kami ni Mama. Okay na. Hindi na namin kukunin yung ₱2.8M. Pero… pwede ba kahit papasukin mo lang kami ni Bea dito? Kahit dito na lang siya tumira habang nag-iipon? Kapatid ko pa rin siya, Liza. Babae siya, mahirap mag-isa.”

Doon ko nakita buong plano. Hindi man nila makuha pera, gusto nila makapasok sa bahay. Pag nakapasok, mahirap na paalisin.

“Carlo, condo ko to. Ako lang magde-decide sino titira dito.”

“Eh di ako! Ako boyfriend mo! Apat na taon na tayo!”

“Ex-boyfriend,” pagtatama ko. “Kanina pa tayo tapos.”

Namula mukha niya. “Liza, huwag kang ganyan. Dahil lang sa pera sisirain mo apat na taon?”

“Hindi dahil sa pera. Dahil sa ugali mo. Niloko mo ako. Niloko mo kapatid mo. Ginamit mo pamilya mo para i-pressure ako. At nung kailangan kitang manindigan, nagtago ka sa likod ng mama mo.”

Bigla siyang sumigaw. “Anong gusto mo?! Lumuhod na ako! Nagmakaawa na ako! Ano pa?! Gusto mo ba talaga sirain buhay ng kapatid ko?!”

“Bubuhay ng kapatid mo hindi nakasalalay sa dowry ko.”

Sinara ko pinto. Pero bago ko maisara ng buo, sinipa niya yung ilalim kaya bumukas ulit. Pumasok siya sa loob, hawak braso ko nang mahigpit.

“Liza, akin din to! Girlfriend kita! May karapatan ako dito!”

Doon ako natakot. Hindi na salita lang. Pisikal na.

Buti na lang, sakto dumating si Mama. Kasama pa rin si Atty. Reyes, may dalang folder.

Pagkakita kay Carlo na nakahawak sa akin, sumigaw si Mama. “Hoy! Bitawan mo anak ko!”

Binitawan niya ako pero hindi siya umalis. “Tita, ayusin lang namin to ni Liza.”

“Walang aayusin. Lumabas ka sa bahay ng anak ko.”

Si Atty. Reyes kinuha phone niya. “Carlo, nasa private property ka ng client ko. Kung hindi ka lalabas ngayon, tatawag ako ng barangay at pulis for trespassing at harassment. May record na ako ng threats mo kagabi sa Viber. Gusto mo ba talagang gawing legal to?”

Nanginginig si Carlo. Tiningnan niya ako, umaasang kakampihan ko siya. Pero tiningnan ko lang siya pabalik.

“Carlo, lumabas ka. Ngayon na.”

Sa wakas, lumabas siya. Pero bago lumabas, sabi niya, “Magsisisi ka, Liza. Makikita mo, walang titingin sa babaeng madamot sa pamilya ng asawa.”

Pagkasara ng pinto, napaluhod ako. Hinawakan ni Mama balikat ko.

“Okay lang yan anak. Tapos na.”

Umiling ako. “Ma, paano kung bumalik pa siya?”

Ngumiti si Atty. Reyes at binuksan folder niya. “Kaya nga nandito ako ulit. Liza, dalawang bagay gagawin natin ngayon. Una, ipapa-notaryo natin yung Deed of Donation ng mama mo, para malinaw na exclusive property mo to. Pangalawa, papalitan natin lock ng condo at ilalagay natin sa building admin na ikaw lang authorized. At kung gusto mo, mag-file tayo ng blotter para may record ng harassment, para hindi na siya makalapit.”

Tumango ako. Yun yung maliit na desisyon na sinasabi ko sa sarili ko kagabi na kailangan kong gawin. Hindi iyak lang. Kailangan kumilos.

Buong hapon inasikaso namin lahat. Pumunta kami sa notaryo sa BGC. Nagpalit ng smart lock. Kinausap admin ng condo sa Quezon City. Nung gabing yun, first time akong natulog sa bagong condo ko na ako lang mag-isa. Yung araw sa umaga, pagpasok sa bintana, ako lang nakakakita.

Isang linggo lumipas. Tahimik. Walang tawag kay Carlo. Narinig ko kay Bea, nag-message siya sa akin sa Facebook. Sabi niya lumipat na siya ng boarding house malapit sa opisina niya sa Makati, nag-overtime siya para makaipon pang-down, ayaw na niya umasa kay Carlo. Nag-reply ako: “Kaya mo yan, Bea. Proud ako sa’yo.”

Si Carlo? Last na balita, nag-resign sa trabaho sa Ortigas kasi nahihiya daw sa mga katrabaho namin na nakakaalam ng nangyari. Umuwi muna ng Laguna sa mama niya.

Isang buwan pagkatapos, nag-decide ako. Binenta ko yung lumang gamit namin ni Carlo na naiwan sa dati kong apartment. Pinalitan ko kulay ng pader ng condo, light beige. Bumili ako ng maliit na halaman, nilagay sa may bintana kung saan pumapasok araw tuwing alas-nueve.

Isang gabi, nakaupo ako sa sala, umiinom ng kape. Tiningnan ko titulo na nasa mesa pa rin. Liza Santos pa rin nakalagay. Walang nagbago.

Pero ako, nagbago na.

Dati akala ko pag nagmahal ka, kailangan ibigay mo lahat, pati pera, pati pangalan sa titulo, pati sarili mo.

Ngayon alam ko na, yung tunay na pagmamahal, hindi nanghihingi ng titulo mo. Hindi nanghihingi ng dowry mo. Nirerespeto kung ano yung sa’yo.

Tinawagan ko si Mama.

“Ma, thank you.”

“Para saan?”

“Sa ₱2.8M. Pero mas thank you sa pagtuturo sa akin na may karapatan akong magsara ng pinto at may karapatan din akong magbukas ulit, pero sa tamang tao na.”

Tumawa si Mama sa kabila. “Naku, drama mo. Matulog ka na. May pasok ka pa bukas.”

Pinatay ko tawag. Huminga ako nang malalim. Sa labas, kita ko ilaw ng Quezon City, maingay, magulo, pero sa loob ng two-bedroom condo kong maliwanag, tahimik.

At sa tahimik na yun, alam kong bukas, pagpasok ulit ng araw alas-nueve ng umaga, ako pa rin ang may-ari ng umagang yun. At ng lahat ng umagang kasunod pa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨