ISANG LINGGO BAGO ANG AMING KASAL, NATAGPUAN KO ANG LIHIM NA JOB OFFER NG AKING NOBYO SA ISANG MALAYONG LUNGSOD—ANIM NA TAON KAMING MAGKASAMA, PERO ANG BUONG PAMILYA NIYA AY ALAM NA ANG PLANO. AKO LANG, ANG MAPAPANGASAWA NIYA, ANG WALANG KAALAM-ALAM!

Isang linggo na lang bago kami ikasal nang may makita akong dokumento sa printer namin.

Nakalagay roon na tinanggap ang nobyo ko sa isang permanenteng trabaho sa Baguio City—mahigit dalawang daang kilometro mula sa buhay na binuo namin sa Metro Manila.

Ang mas masakit? Ilang buwan na pala itong alam ng mga magulang niya.

At nang tanungin ko kung ano ang mangyayari sa trabaho ko, isang pangungusap lang ang isinagot niya.

“Madali ka namang makakahanap ng iba.”

Ako si Alyssa Mendoza, tatlumpung taong gulang, at anim na taon na kaming magkasintahan ni Marco Villanueva.

Sa loob ng anim na taong iyon, akala ko kilala ko na ang lalaking pakakasalan ko.

Akala ko, anumang malaking desisyon sa buhay namin ay pag-uusapan muna naming dalawa.

Nagkamali pala ako.

Nang hapong iyon, umuwi ako nang maaga mula sa opisina namin sa Ortigas. May kailangan akong i-print na dokumento para sa presentation kinabukasan.

Paglapit ko sa printer, may isang papel na nakapatong sa tray.

Akala ko resibo lamang.

Pero nang makita ko ang pangalan ni Marco, napahinto ako.

NOTICE OF APPOINTMENT

Nakasaad na matagumpay siyang napili bilang Senior Planning Officer sa isang tanggapan ng pamahalaan sa Baguio City.

May pirma ng opisyal, petsa ng pagtanggap, at malinaw na tagubilin:

Please report for duty on or before October 18.

Oktubre 18.

Paulit-ulit kong tinitigan ang petsa.

Dahil Oktubre 17 ang araw na nakatakda naming pirmahan ang marriage documents at idaos ang civil wedding ceremony namin sa Quezon City.

Isang araw pagkatapos ng kasal, aalis na pala siya.

At wala akong kaalam-alam.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ko rin siya agad tinawagan.

Umupo lang ako sa dining table, hawak ang dokumentong tila unti-unting bumibigat sa mga kamay ko.

Pagkalipas ng dalawampung minuto, lumabas si Marco mula sa banyo.

Nakasuot siya ng puting T-shirt, may tuwalyang nakasabit sa balikat.

Ngumiti pa siya.

“Uy, maaga ka?”

Pero nang makita niya ang papel sa kamay ko, biglang nawala ang ngiti niya.

“Alyssa…”

Ibinaba ko ang dokumento.

“Kailan ka nag-apply?”

Hindi siya agad sumagot.

“Last November.”

“Kailan ang interview?”

“Last month.”

“Kailan nalaman ng parents mo?”

Napayuko siya.

At sa katahimikang iyon, nakuha ko na ang sagot.

“Matagal na nilang alam, ano?”

“Alam mo namang may sakit si Papa. Gusto lang nilang makauwi ako malapit sa kanila.”

“Hindi iyon ang tinatanong ko, Marco.”

Napabuntong-hininga siya.

“Plano ko naman talagang sabihin sa’yo ngayong gabi.”

Napangiti ako, pero walang saya.

“Ngayong gabi? Isang linggo bago ang kasal natin?”

“Hindi pa kasi sigurado noon. Ayokong bigyan ka ng problema.”

“Pero sigurado na ang parents mo?”

Hindi siya sumagot.

Anim na taon kaming magkasama.

Nagsimula kami bilang magkaibigan noong college sa PUP.

Pagkatapos ng graduation, sabay kaming nakipagsapalaran sa Metro Manila.

Si Marco, architectural designer.

Ako naman, supply chain analyst sa isang logistics company.

Noong una, halos sapat lang ang sahod namin para sa renta at pagkain.

Nakatira kami noon sa maliit na apartment sa Mandaluyong. Tuwing umuulan, may tumutulong tubig mula sa kisame.

May mga gabing instant noodles lang ang hapunan namin.

Pero masaya kami.

Kapag nag-o-overtime ako, nagpapadala siya ng mensahe.

“May pagkain sa ref. Initin mo na lang pag-uwi.”

Kapag may problema siya sa trabaho, ako ang unang nakikinig.

Hindi perpekto ang relasyon namin, pero naniniwala akong patas kami.

Kaya nang magplano kaming magpakasal, wala akong pag-aalinlangan.

Nag-ipon kami para sa simpleng reception na nagkakahalaga ng halos ₱280,000.

Nagbayad kami ng reservation sa hotel.

Namili ng singsing.

Naglista ng mga bisita.

Nagplano kung kailan kami kukuha ng sariling bahay.

Pero habang abala akong naghahanda para sa kasal namin, may ibang buhay na pala siyang inihahanda.

Isang buhay na ako ang kailangang mag-adjust.

“Paano naman ang trabaho ko?” tanong ko.

Umupo siya sa tapat ko.

“Alam mo namang mas mura ang cost of living sa Baguio. May bahay rin doon ang parents ko. Hindi na tayo mahihirapan sa renta.”

“Hindi iyon ang tanong ko.”

“Alyssa, maraming kumpanya sa Baguio. Makakahanap ka rin.”

Tinitigan ko siya.

Katatapos ko lang ma-promote bilang operations team leader.

Tatlong taon kong pinaghirapan ang posisyong iyon.

Anim na tao ang hawak kong team.

May malaki kaming warehouse automation project na ako mismo ang namamahala.

Alam ni Marco ang lahat ng iyon.

Ilang beses niya akong nakitang umuwi nang halos hatinggabi.

Pero para sa kaniya, kaya kong basta iwan ang lahat.

“Paano kung ako ang nakatanggap ng magandang trabaho sa Cebu?” tanong ko.

“Ha?”

“Paano kung nag-apply ako nang palihim, pumasa, at isang linggo bago tayo ikasal saka ko sinabi na kailangan mong sumama sa akin?”

Kumunot ang noo niya.

“Bakit mo naman gagawin iyon?”

“Gusto ko lang malaman kung sasama ka.”

“Magkaiba ang sitwasyon natin.”

“Bakit?”

“Mas bihira ang ganitong oportunidad sa trabaho ko. Sa industriya mo, maraming puwedeng lipatan.”

Doon ako natahimik.

Hindi dahil wala na akong maisagot.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, malinaw kong nakita kung paano niya sinusukat ang halaga ng aming mga pangarap.

Mas mahalaga ang sa kaniya.

Mas madaling bitawan ang sa akin.

Kinabukasan, tumawag ang nanay ko.

“Anak! Congratulations kay Marco! Ang ganda raw ng bagong trabaho niya!”

Napahinto ako sa pagsisipilyo.

“Ma, paano mo nalaman?”

“Tumawag ang mama niya kagabi. Sabi niya, ibebenta raw nila ang isang property nila para makabili ng mas malaking bahay. Para raw may matirhan kayo kapag nagkaanak na.”

Nanlamig ang mga daliri ko.

“May plano na silang bahay?”

“Oo. Ang ganda nga ng plano nila. Sabi pa ng mama niya, puwede mo namang unti-unting ayusin ang career mo roon.”

Napahawak ako sa lababo.

Hindi lang pala trabaho ang napagdesisyunan nila.

Pati bahay namin.

Pati magiging mga anak namin.

Pati kung saan ako magtatrabaho.

Lahat napag-usapan na.

Maliban sa akin.

“Ma, hindi pa ako pumapayag lumipat.”

Biglang nagbago ang tono niya.

“Alyssa, anim na taon na kayo. Magpapakasal na kayo. Hindi ba puwedeng ikaw muna ang mag-adjust?”

“Bakit ako lagi, Ma?”

“Dahil kailangang may magsakripisyo sa mag-asawa.”

“Bakit kapag lalaki ang may oportunidad, dapat sumunod ang babae? Pero kapag babae ang may oportunidad, selfish siya?”

Hindi na sumagot ang nanay ko.

Nang tanghaling iyon, binuksan ko ang email confirmation ng wedding appointment namin.

Matagal kong tinitigan ang screen.

Pagkatapos, pinindot ko ang cancellation request.

Kinagabihan, dumating si Marco.

Hindi man lang siya nagtanong kung kumusta ang araw ko.

Diretso siyang lumapit.

“Alyssa, totoo bang kinansela mo ang wedding appointment natin?”

“Oo.”

Namula ang mukha niya.

“Alam mo bang napahiya ako sa parents ko?”

“Mas mahalaga ba ang hiya mo kaysa sa kinabukasan natin?”

“Ano bang gusto mong mangyari? Itapon ko ang oportunidad ko?”

Umiling ako.

“Hindi ko hinihinging itapon mo ang pangarap mo. Ang hinihingi ko, huwag mong itapon ang akin.”

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay inilabas niya ang cellphone niya.

“Kung ayaw mong maniwala sa akin, may ipapakita ako.”

Binuksan niya ang family group chat nila.

At nang mabasa ko ang isang mensahe mula sa kaniyang ina, tila tumigil ang paghinga ko.

“Anak, huwag mong sabihin kay Alyssa ang tungkol sa kasunduang ginawa natin. Kapag kasal na kayo, wala na siyang magagawa.”

BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE

“Anong kasunduan?”

Mahina ang boses ko, pero sapat iyon para mapatingin sa akin si Marco.

Agad niyang pinatay ang screen ng cellphone.

“Alyssa, hindi iyon ang iniisip mo.”

“Kung ganoon, ipaliwanag mo.”

Hindi siya kumilos.

“Marco, anim na taon kitang minahal. Hindi ko kailanman binuksan ang cellphone mo nang walang pahintulot. Pero ikaw mismo ang nagpakita niyan. Ngayon, gusto kong malaman kung ano ang tinutukoy ng mama mo.”

Dahan-dahan niyang inilapag ang cellphone sa mesa.

“May plano kasi ang parents ko tungkol sa bahay.”

“Anong plano?”

“Ibebenta nila ang lumang townhouse nila sa La Trinidad. May nahanap silang mas malaking property sa Baguio. Magdadagdag ako ng pera para mabili iyon.”

“Magkano?”

“Mga ₱1.8 million ang kailangan kong idagdag.”

Napatingin ako sa kaniya.

“May ₱1.8 million ka?”

Umiling siya.

“Maglo-loan ako.”

“Paano naman ang savings natin?”

Hindi siya sumagot.

Doon ko naramdaman ang unang totoong takot.

Ang savings namin ay hindi simpleng ipon.

May joint wedding fund kami na halos ₱420,000. Pareho kaming naghuhulog doon buwan-buwan para sa kasal at magiging tahanan namin.

May hiwalay din akong personal savings.

Alam kong may sarili siyang ipon, pero hindi namin iyon kailanman pinakialaman.

“Marco, hindi mo naman gagamitin ang wedding fund natin, di ba?”

“Alyssa, pakinggan mo muna ako.”

Tumayo ako.

“Ginamit mo ba?”

“Wala pa akong kinukuha.”

“Pero kasama iyon sa plano?”

Napayuko siya.

At sa pangalawang pagkakataon sa loob ng dalawang araw, ang katahimikan niya ang naging sagot.

“Hindi pa naman final,” sabi niya. “Kaya nga gusto kong makapagpakasal muna tayo bago natin ayusin lahat.”

Napaatras ako.

“Bago natin ayusin? O bago mo sabihin sa akin na kailangan kong pumirma?”

“Alyssa, para rin naman sa atin iyon!”

“Kung para sa atin, bakit hindi ako kasama sa pagpaplano?”

Napahawak siya sa ulo.

“Alam ko kasing kokontra ka.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Hindi pala niya ako hindi sinabihan dahil ayaw niya akong mag-alala.

Hindi niya ako sinabihan dahil alam niyang may sarili akong opinyon.

At ayaw niyang marinig iyon.

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa opisina.

Nag-file ako ng emergency leave at pumunta sa bangko.

Kinumpirma kong walang nawalang pera sa joint account namin.

Nakakahinga ako nang kaunti.

Pero hindi doon nagtapos ang pag-aalala ko.

Humingi ako ng kopya ng mga dokumentong may kinalaman sa wedding expenses at inayos ang mga resibo ng kontribusyon namin.

Pagkatapos, nakipagkita ako sa isang abogado para malaman kung paano namin maayos na mahahati ang mga gastusin at pondong pareho naming inipon kung hindi matutuloy ang kasal.

Hindi ko gustong makipag-away tungkol sa pera.

Gusto ko lang siguraduhing wala nang ibang magdedesisyon para sa akin.

Bandang alas-tres ng hapon, tumawag ang nanay ni Marco.

“Alyssa, puwede ba tayong mag-usap?”

Pumayag ako.

Nagkita kami sa isang café sa Greenhills.

Kasama niya ang asawa niyang si Mang Roberto.

Pareho silang mukhang pagod.

Umupo si Tita Lourdes sa tapat ko.

“Anak, alam naming nasaktan ka. Pero sana maintindihan mo rin ang sitwasyon namin.”

Tahimik akong nakinig.

“Matagal na naming pangarap na makauwi si Marco. Simula nang maospital ang papa niya, lagi kaming nag-aalala.”

Tumango ako.

Naaalala ko pa ang operasyon ni Mang Roberto dalawang taon na ang nakalipas.

Ako mismo ang nag-file ng leave para samahan si Marco sa ospital.

Nagpadala ako ng pagkain.

Tumulong sa pag-aasikaso ng mga dokumento.

Hindi ko kailanman itinuring na ibang tao ang pamilya niya.

“Tita, wala akong problema kung gusto ni Marco na mapalapit sa inyo.”

“Kung ganoon, bakit hindi ka sumama?”

“Dahil may buhay din po ako rito.”

Napabuntong-hininga siya.

“Anak, kapag nag-asawa ang babae, natural lang na sumunod siya sa asawa.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Tita, hindi po ako naghahanap ng taong susundin. Naghahanap ako ng makakasama.”

Nagkatinginan silang mag-asawa.

Pagkatapos ay nagsalita si Mang Roberto.

“Alyssa, may gusto akong malaman. Totoo bang hindi sinabi sa’yo ni Marco ang tungkol sa aplikasyon niya?”

“Opo.”

“Kahit noong interview?”

“Opo.”

“Kahit noong natanggap na siya?”

“Opo.”

Napapikit ang matanda.

“Tinanong ko siya noon kung nakausap ka na niya.”

Nagulat ako.

“Talaga po?”

Tumango siya.

“Sinabi niyang napag-usapan na ninyo. Na gusto mo ring lumipat kapag kasal na kayo.”

Biglang nanahimik si Tita Lourdes.

“Roberto…”

“Hindi, Lourdes. Kailangang malaman niya.”

Tumingin siya sa akin.

“Akala ko pumayag ka na, Alyssa. Kaya kami nagplano ng bahay.”

Doon ko nalaman na hindi pala pare-pareho ang alam ng pamilya ni Marco.

May mga detalyeng itinago rin niya sa sarili niyang ama.

Pero hindi ibig sabihin noon ay walang pananagutan ang iba.

“Alam mo bang hindi pa siya pumapayag?” tanong ni Mang Roberto sa asawa.

Hindi agad sumagot si Tita Lourdes.

Sa huli, mahina niyang sinabi, “Alam kong nag-aalangan siya. Pero akala ko kapag kasal na, mas madali siyang makukumbinsi.”

Napatitig sa kaniya ang asawa niya.

“Hindi bahay ang pinag-uusapan natin, Lourdes. Buhay ng tao.”

Namula ang mga mata ng matanda.

“Anak,” sabi niya sa akin, “pasensiya ka na kung naging bahagi kami ng pagpaplanong hindi mo naman pinayagan.”

Hindi ko inaasahang maririnig iyon.

At sa unang pagkakataon mula nang makita ko ang job offer, naramdaman kong may isang taong nakakaintindi sa problema.

Hindi dahil gusto kong pigilan si Marco.

Kundi dahil gusto kong kilalanin niya akong kapantay.

Pag-uwi ko, nadatnan ko si Marco sa sala.

May dalawang maleta sa tabi ng sofa.

“Bakit may maleta?” tanong ko.

“Mag-stay muna ako sa bahay ng kaibigan ko.”

Tumango ako.

Pagkatapos ay inilapag ko ang folder na dala ko.

“Nakausap ko ang parents mo.”

Nagulat siya.

“Bakit mo sila kinausap nang wala ako?”

Napangiti ako nang mapait.

“Marco, naririnig mo ba ang sarili mo?”

Hindi siya sumagot.

“Anim na buwan kang gumagawa ng plano nang wala ako. Pero nang isang beses akong makipag-usap sa parents mo, biglang mali?”

Umupo siya.

“Alyssa, hindi ko alam kung paano aayusin ito.”

“May isang tanong lang ako.”

Tumingin siya sa akin.

“Kung hindi ko nakita ang dokumento, kailan mo sasabihin ang totoo?”

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos, halos pabulong niyang sinabi:

“Pagkatapos ng kasal.”

Kahit inaasahan ko na iyon, masakit pa rin.

“Bakit?”

“Akala ko kasi kapag kasal na tayo, hindi ka na basta susuko sa relasyon natin.”

Hindi ko napigilang mapaluha.

“Hindi ako sumusuko, Marco. Ikaw ang gumawa ng sitwasyong wala akong pagpipilian.”

“Natakot akong mawala ka.”

“Pero handa kang mawala ang tiwala ko?”

Wala siyang naisagot.

Naupo ako sa tapat niya.

“Naalala mo ba noong dalawang taon na ang nakalipas, may offer sa akin na maging regional operations supervisor sa Cebu?”

Tumango siya.

“Tinanggihan ko iyon dahil bagong lipat ka sa trabaho. Ayokong iwan ka habang nagsisimula ka pa lang.”

“Alam ko.”

“Hindi mo ako pinilit. Desisyon ko iyon. Pero ginawa ko dahil iniisip ko tayong dalawa.”

Pinunasan ko ang luha ko.

“Ngayon, ikaw ang nagkaroon ng oportunidad. Masaya sana ako para sa’yo. Pero hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataong pag-isipan kung paano tayo makakahanap ng solusyon.”

“Alyssa…”

“Puwede naman tayong mag-long-distance muna. Puwede tayong maghanap ng trabaho para sa akin habang nandoon ka. Puwede nating ipagpaliban ang kasal at tingnan kung kakayanin natin.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero wala kang inilatag na pagpipilian. Ang gusto mo, sumunod na lang ako.”

Napaluha rin siya.

“Akala ko ginagawa ko ang tama para sa magiging pamilya natin.”

“Ang pamilya, Marco, hindi binubuo ng isang taong nagpapasya at isang taong sumusunod.”

Nang gabing iyon, hindi kami nag-away.

Wala nang sigawan.

Wala nang sisihan.

Umiyak lang kami.

Dahil kahit gaano kasakit ang nangyari, hindi mabubura ang anim na taong naging masaya kami.

Totoo ang mga gabing magkasama kaming kumain ng instant noodles.

Totoo ang mga pangarap na isinulat namin sa lumang notebook.

Totoo ang pagmamahal.

Pero totoo rin ang pagtataksil sa tiwala.

At hindi sapat ang pagmamahal para burahin iyon.

Pagkalipas ng tatlong araw, pumunta kami sa hotel kung saan nakatakda ang wedding reception.

Kinausap namin ang coordinator at tinanong kung ano ang puwedeng ma-refund o ma-credit.

May mga depositong hindi na maibabalik.

May mga bayaring kailangan pa ring ayusin.

Pinaghatian namin ang mga iyon ayon sa napagkasunduan naming kontribusyon.

Masakit makita ang pangalan namin sa kontratang hindi na matutuloy.

Mas masakit nang ibalik ko ang engagement ring.

Hindi agad iyon kinuha ni Marco.

“Sigurado ka na?”

Tumango ako.

“Hindi ko sinasabing masama kang tao. Pero hindi ako puwedeng magpakasal sa taong hindi pa marunong makipagdesisyon kasama ako.”

“Paano kung magbago ako?”

“Totoong pagbabago ang kailangan, Marco. Hindi pangakong ginagawa dahil takot kang mawala ako.”

Dahan-dahan niyang kinuha ang singsing.

“Minahal talaga kita, Alyssa.”

“Minahal din kita.”

At iyon ang pinakamahirap aminin.

Minsan, hindi nagtatapos ang relasyon dahil nawala ang pagmamahal.

Nagtatapos ito dahil hindi na sapat ang pagmamahal para maging ligtas ang dalawang tao sa isa’t isa.

Isang buwan pagkatapos noon, umalis si Marco papuntang Baguio.

Tinanggap niya ang trabaho.

Hindi ko siya pinigilan.

Samantala, nagpatuloy ako sa kompanyang pinaghirapan kong marating.

Pagkalipas ng apat na buwan, napili akong manguna sa isang malaking regional logistics project.

May pagkakataon akong bumiyahe sa iba’t ibang bahagi ng Pilipinas.

Noong una, may mga gabing naiiyak pa rin ako kapag umuuwi sa apartment na dati naming pinagsasaluhan.

May mga pagkakataong gusto kong tawagan siya.

Pero tuwing naiisip kong bumalik, tinatanong ko ang sarili ko:

Babalik ba ako dahil may nagbago, o dahil natatakot lang akong magsimulang muli?

At sa bawat pagkakataon, pinipili kong maghintay hanggang malinaw ang sagot.

Isang gabi, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Marco.

“Alyssa, gusto ko lang sabihin na naiintindihan ko na ngayon kung bakit ka nasaktan. Hindi mo ako pinapili sa pagitan ng trabaho at pagmamahal. Ang hinihingi mo lang ay maging bahagi ka ng desisyon. Pasensiya na kung huli ko na iyon naunawaan.”

Matagal kong tinitigan ang mensahe.

Pagkatapos ay sumagot ako.

“Salamat, Marco. Sana maging masaya ka sa bagong buhay mo.”

Hindi ko na dinagdagan.

Hindi ko rin tinanong kung may pagkakataon pa.

Dahil sa wakas, natutunan kong hindi lahat ng paghingi ng tawad ay kailangang humantong sa pagbabalikan.

Minsan, sapat nang kilalanin ang pagkakamali at hayaang magpatuloy ang bawat isa.

Makalipas ang halos isang taon, dumaan ako sa isang jewelry shop sa Makati.

May magkasintahang pumipili ng wedding rings.

Nagtatawanan sila habang sinusukat ang mga singsing sa kanilang daliri.

Napangiti ako.

Hindi dahil nakalimutan ko na ang nangyari.

Kundi dahil hindi na ako natatakot sa posibilidad na magmahal muli.

Sa pagkakataong iyon, alam ko na kung ano ang hahanapin ko.

Hindi ang lalaking laging tama.

Hindi ang lalaking walang pagkakamali.

Kundi ang lalaking kapag may malaking desisyon, uupo sa tabi ko at magsasabing:

“May oportunidad ako. Pag-usapan natin kung paano ito makakaapekto sa ating dalawa.”

Dahil iyon ang tunay na kahulugan ng pagiging magkapareha.

Hindi kailangang magkapareho ang mga pangarap.

Pero kailangang pareho kayong may karapatang mangarap.

At kung may kailangang magsakripisyo, dapat iyon ay malayang pinipili—hindi ipinapataw nang palihim.

Mensahe para sa mga mambabasa

Ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa dami ng pangarap na handa mong isuko para sa isang tao. Nasusukat ito sa kung gaano ninyo kayang igalang ang mga pangarap ng isa’t isa.

Hindi makasarili ang isang babaeng gustong magkaroon ng sariling karera, sariling boses, at sariling kinabukasan. At hindi rin masama ang isang lalaking gustong umunlad sa buhay.

Ang nagiging mali ay kapag ang tagumpay ng isa ay itinatayo sa katahimikan at sakripisyong hindi naman kusang pinili ng kaniyang kapareha.

Sa pag-aasawa, hindi sapat ang tanong na “Mahal mo ba ako?”

Dapat kaya rin ninyong itanong:

“Sa mga desisyong babago sa buhay natin, handa ka bang makinig sa akin bilang kapantay mo?”

Dahil ang kasal ay hindi pagtatapos ng karapatan mong pumili.

Ito ay simula ng isang buhay kung saan dalawang tao ang dapat sabay na nagpapasya.