Akala ng Nobyo Ko, Isa Lang Akong Dukhang Tagapag-alaga ng mga Ulila, Kaya Ipinahiya Niya Ako sa Eroplano Kasama ang Bago Niyang Babae—Hindi Niya Alam na Ako ang May-ari ng Kumpanyang Magbibigay Sana sa Kaniya ng Pinakamalaking Posisyon sa Buhay Niya

“Lumayas ka sa upuang iyan! Hindi bagay sa isang dukhang katulad mo ang makipagsabayan sa amin!”

Iyan ang sigaw ng lalaking minahal ko nang pitong taon, habang yakap ko ang isang batang may malubhang sakit sa puso.

Hindi niya alam na ako ang may-ari ng kumpanyang ipinagmamalaki niya.

At lalong hindi niya alam na ang gabing inaakala niyang magiging simula ng kaniyang tagumpay ay siya ring gabing mawawala sa kaniya ang lahat.

Ako si Isabella Monteverde, tatlumpu’t dalawang taong gulang.

Sa paningin ng karamihan, isa lamang akong simpleng tagapag-alaga sa isang bahay-ampunan sa Quezon City.

Araw-araw, nakasuot ako ng ordinaryong damit, nagluluto para sa mga bata, naglilinis ng kanilang mga silid, at tumutulong sa kanilang pag-aaral.

Ngunit may isang katotohanang hindi alam ng halos lahat.

Ako ang nagtatag at nagmamay-ari ng Maharlika Capital Holdings, isa sa pinakamalalaking investment company sa Pilipinas.

Bilyon-bilyong piso ang halaga ng aming mga negosyo.

Pinili kong mamuhay nang simple dahil mas mahalaga sa akin ang pagtulong sa mga batang walang pamilya kaysa ang pagpapakita ng kayamanan.

At sa loob ng pitong taon, itinago ko rin ang katotohanang iyon sa nobyo kong si Adrian Villanueva.

Noong una kaming magkakilala, wala siyang trabaho. Ako ang tumulong sa kaniyang makapag-aral muli, makakuha ng mga koneksiyon, at makapasok sa mundo ng negosyo.

Hindi niya alam na ang mga oportunidad na dumarating sa kaniya ay madalas kong ipinagkakaloob nang palihim.

Nang mapili siyang maging bagong regional director ng Maharlika Capital sa Cebu, ako mismo ang nag-apruba ng kaniyang appointment.

Plano kong sorpresahin siya sa kaniyang engrandeng welcome gala.

May inihanda akong mamahaling relo, isang luxury car, at isang obra maestrang matagal na niyang pinapangarap.

Ngunit bago ang pagdiriwang, kailangan kong dalhin sa Cebu ang anim na buwang gulang na si Miguel, isang batang inaalagaan namin sa bahay-ampunan.

Ipinanganak siyang may congenital heart defect.

May nakatakda siyang maselang operasyon sa isang espesyalistang ospital, at hindi maaaring maantala ang kaniyang pagdating.

Dahil biglaan ang iskedyul, economy seat na lamang ang nakuha ko sa eroplano.

Wala akong pakialam.

Ang mahalaga, mailigtas si Miguel.

Pagkaupo ko sa seat 35A, maingat kong inayos ang kumot ng sanggol.

Ilang minuto lamang ang lumipas nang makarinig ako ng pamilyar na boses.

“Excuse me! Upuan iyan ng girlfriend ko!”

Pagtingala ko, halos tumigil ang tibok ng puso ko.

Si Adrian.

Nakatayo siya sa harapan ko, suot ang mamahaling amerikana at may kasamang magandang babaeng nakapulang damit.

“Adrian?” bulong ko.

Nanlaki ang kaniyang mga mata.

“Isabella? Anong ginagawa mo rito?”

Bago ako makasagot, kumapit sa braso niya ang babae.

“Babe, kilala mo siya?”

Ngumisi si Adrian.

“Dating girlfriend ko. Matagal na kaming tapos.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

“Anong ibig mong sabihin? Kailan tayo naghiwalay?”

Tumawa siya.

“Ngayon mo nalaman? Isabella, regional director na ako ng Maharlika Capital. Hindi na ako puwedeng makipagrelasyon sa babaeng buong araw nag-aalaga ng mga batang ulila.”

Tumawa rin ang babae.

“Ako si Vanessa,” pakilala niya. “At ako ang girlfriend niya ngayon.”

Tiningnan niya ang sanggol sa aking kandungan.

“Ano iyan? Anak mo? Kaya pala lagi kang nasa bahay-ampunan!”

Mahigpit kong niyakap si Miguel.

“Huwag mong idamay ang bata.”

Ngunit lalo lamang lumakas ang loob ni Adrian.

“Ngayong gabi, darating ang mismong chairwoman ng Maharlika Capital para sa akin. Hindi mo maiintindihan kung gaano kataas ang narating ko.”

Tahimik akong tumingin sa kaniya.

“Adrian, sigurado ka bang sarili mong kakayahan ang dahilan kung bakit ka napili?”

Napahalakhak siya.

“Ano? Sasabihin mong ikaw ang tumulong sa akin?”

“Oo.”

“Baka sabihin mo rin na ikaw ang misteryosang chairwoman!”

Direkta ko siyang tiningnan.

“Ako nga.”

Ilang segundo siyang natahimik.

Pagkatapos, sabay silang humalakhak ni Vanessa.

“Grabe! Nabaliw ka na talaga!”

Hindi na ako nakipagtalo.

Ngunit hindi pa roon natapos ang kahihiyan.

Lumapit ang isang flight attendant at ipinaliwanag na nagkaroon ng problema sa booking system.

Dalawang pasahero ang naitalaga sa parehong upuan.

Agad na nagsalita si Vanessa.

“Platinum member ako! Siya ang paalisin ninyo!”

Ipinaliwanag kong nauna akong mag-check-in at kailangan kong makarating sa Cebu para sa operasyon ni Miguel.

Ngunit kumampi ang senior flight attendant kay Vanessa.

“Ma’am, maaari po kayong sumakay bukas. Bibigyan namin kayo ng hotel accommodation.”

“Hindi puwede. May operasyon ang bata ngayong gabi.”

Umirap si Adrian.

“Tumigil ka na sa pagdadahilan. Wala kang pambayad sa mamahaling ospital.”

Inilabas ko ang medical documents ni Miguel.

Ngunit hinablot iyon ni Vanessa.

“Private hospital? Imposible! Saan ka kukuha ng pera?”

Bago ko mabawi ang mga papeles, nagsimulang umiyak si Miguel.

Namumutla siya.

Mabilis ang kaniyang paghinga.

“Please,” pakiusap ko. “Kailangan naming makaalis ngayon.”

Ngunit sa halip na tumulong, lumapit ang dalawang airport security officer na ipinatawag ng crew.

“Ma’am, kailangan na po kayong bumaba.”

“Hindi! May sakit ang batang ito!”

Sinubukan ng isa sa kanila na hawakan ang carrier ni Miguel.

Napaatras ako.

“HUWAG NINYONG HAWAKAN ANG BATA!”

Nagkagulo ang mga pasahero.

May ilan nang naglabas ng cellphone para mag-video.

Samantala, nakatayo lamang si Adrian, nakangisi.

“Akala mo ba matatakot kami sa mga kasinungalingan mo?”

Kinuha ko ang aking telepono.

Isang pangalan lamang ang tinawagan ko.

“Attorney Gabriel Reyes. Nasaan ka?”

“Ma’am, nasa first class po ako. May problema ba?”

“Pumunta ka sa economy. Ngayon din.”

Si Gabriel ang pinakamataas na abogado ng aming kompanya, at ako rin ang nagpondo sa pagtatayo ng kaniyang law firm.

Ilang sandali pa, narinig ko ang isang malakas na boses mula sa likuran.

“ANO ANG GINAGAWA NINYO SA KANIYA?”

Lumingon ang lahat.

Nakatayo sa aisle ang sikat na abogado, kasama ang airline manager.

Nanlaki ang mga mata ni Adrian.

“Attorney Reyes! Mabuti at nandito kayo! May babaeng nagpapanggap na chairwoman ng Maharlika Capital!”

Hindi siya pinansin ni Gabriel.

Diretso siyang lumapit sa akin.

Bahagya siyang yumuko.

“Ma’am Isabella, patawarin ninyo ako. Hindi ko alam na ganito ang nangyayari.”

Napahinto ang lahat.

Pagkatapos, humarap si Gabriel kay Adrian at nagsalita nang sapat ang lakas para marinig ng buong eroplano.

“Mr. Villanueva, ang babaeng pinahiya ninyo ay si Isabella Monteverde—ang nagtatag, may-ari, at chairwoman ng Maharlika Capital Holdings. Siya mismo ang taong pumirma sa appointment ninyo.”

Namuti ang mukha ni Adrian.

Ngunit bago siya makapagsalita, tumunog ang aking telepono.

Tumawag ang doktor ni Miguel.

“Ma’am Isabella, kailangan naming sabihin sa inyo ang isang bagay tungkol sa kondisyon ng bata…”

At nang marinig ko ang sumunod niyang sinabi, halos mabitawan ko ang telepono.

BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE

“Ma’am, bumababa ang oxygen level ni Miguel ayon sa portable monitor. Hindi na ligtas na maghintay pa siya nang matagal. Kailangan siyang ma-assess agad ng medical team.”

Parang huminto ang mundo ko.

Tumingin ako sa batang mahimbing na sana’y natutulog sa aking kandungan.

Ngayon, hirap na siyang huminga.

“Gabriel,” nanginginig kong sabi, “kailangan natin ng emergency medical transport. Ngayon na.”

Agad niyang inilabas ang telepono.

“Contact the Heart of Hope Foundation. Ihanda ang medical aircraft at pediatric cardiac team. Kailangan namin ng pinakamabilis na ligtas na paglipat sa ospital.”

Samantala, hindi pa rin makapaniwala si Adrian.

“Imposible! Hindi siya puwedeng maging chairwoman! Pitong taon ko siyang nakasama. Wala siyang pera!”

Humarap si Gabriel sa kaniya.

“Ang pitong taon mong pagkakakilala sa isang tao ay walang halaga kung hindi mo man lamang natutuhang respetuhin siya.”

Inilabas niya ang kaniyang tablet.

Nandoon ang opisyal na corporate profile ng Maharlika Capital.

Nakalagay ang pangalan ko.

Isabella Monteverde.

Founder and Chairwoman.

Ipinakita rin niya ang appointment letter ni Adrian.

Sa pinakailalim nito, malinaw ang aking digital signature.

Dahan-dahang umatras si Vanessa.

“Adrian… sinabi mong kilala mo ang chairwoman.”

Hindi makasagot ang nobyo kong dati kong ipinagmamalaki.

Tumayo ako habang maingat na hawak si Miguel.

“Gabriel, hindi ito ang oras para sa kanila. Unahin natin ang bata.”

Agad kaming tinulungan ng medical personnel na dumating sa eroplano.

Sinuri nila si Miguel at inayos ang kaniyang oxygen support bago kami ligtas na inilipat sa naghihintay na medical transport.

Habang palabas kami, may isang matandang babaeng pasahero na humawak sa aking braso.

“Anak, na-video ko ang lahat. Kung kailangan mo ng testigo, handa akong tumulong.”

Napaluha ako.

“Maraming salamat po.”

Sumunod na nagsalita ang isang binatang pasahero.

“Ako rin po, ma’am. Kitang-kita sa video na hindi kayo ang may kasalanan sa double booking.”

Tumango ako.

Sa gitna ng napakaraming taong nanghusga, mayroon pa ring mga taong handang manindigan para sa tama.

At iyon ang nagbigay sa akin ng lakas.

Ang Operasyong Magpapasya sa Buhay ni Miguel

Makalipas ang ilang oras, nakarating kami sa isang espesyalistang ospital sa Cebu.

Agad na dinala si Miguel sa operating room.

Nakatayo ako sa labas, hawak ang kaniyang maliit na kumot.

Sa loob ng maraming taon, nakapagdesisyon ako tungkol sa mga investment na nagkakahalaga ng bilyon-bilyong piso.

Nakaharap ako sa pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa.

Ngunit sa gabing iyon, wala akong magawa kundi maghintay.

“Lord,” mahina kong bulong, “kahit mawala ang lahat ng pera ko, basta mailigtas lang ang batang ito.”

Umupo sa tabi ko si Gabriel.

“Ma’am, nag-request na kami ng preservation ng CCTV, booking records, at lahat ng dokumento sa airline. May mga pasahero ring nagpadala ng videos.”

“Salamat, Gabriel.”

“May isa pa po akong natuklasan.”

Tumingin ako sa kaniya.

“Ang platinum membership ni Vanessa ay may mga dokumentong hindi tugma sa kaniyang identity. May indikasyon na ginamit niya ang personal information ng ibang tao.”

Napapikit ako.

“Siguraduhin mong maimbestigahan iyon nang maayos. Huwag tayong magbibintang nang walang kumpletong ebidensiya.”

“Opo, ma’am.”

“Ang gusto ko ay hustisya. Hindi paghihiganti nang walang hangganan.”

Pagkatapos ng ilang oras, bumukas ang pinto ng operating room.

Lumabas ang surgeon.

Agad akong tumayo.

“Doctor?”

Ngumiti siya.

“Successful ang operasyon. Stable na ang vital signs ni Miguel. Kailangan pa rin siyang bantayang mabuti sa intensive care, pero maganda ang naging resulta.”

Napaupo ako sa sobrang ginhawa.

Tuluyan nang bumuhos ang luha ko.

Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang kaguluhan sa eroplano, nakahinga ako nang maluwag.

Buhay si Miguel.

At iyon ang pinakamahalagang tagumpay sa gabing iyon.

Ang Engrandeng Pagdiriwang

Samantala, sa isang five-star hotel sa Cebu Business Park, nagsimula na ang welcome gala ni Adrian.

Nagniningning ang mga chandelier.

Nagkalat ang mamahaling bulaklak sa bawat mesa.

Naroon ang mga kilalang negosyante, investors, at corporate executives.

Sa gitna ng ballroom, nakadisplay ang isang imported luxury car, isang mamahaling relo, at isang pambihirang painting.

Lahat iyon ay mga regalong inihanda ko para kay Adrian.

Hindi pa naipapahayag ang pagkansela sa kaniyang appointment.

Kaya patuloy siyang nakangiti sa harap ng mga bisita, bagaman nanginginig na ang kaniyang mga kamay.

“Mr. Villanueva, congratulations!” bati ng isang negosyante. “Napakalaki ng tiwala sa inyo ng chairwoman!”

Piliting ngumiti si Adrian.

“Of course. Matagal na niyang nakita ang potential ko.”

Kumapit sa kaniyang braso si Vanessa.

“Babe, huwag kang kabahan. Baka nagkataon lang na magkapangalan sila.”

Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang may mali.

Paulit-ulit niyang tinitingnan ang kaniyang telepono.

Wala nang sumasagot mula sa Maharlika Capital.

Bandang alas-diyes ng gabi, bumukas ang malalaking pinto ng ballroom.

Tumahimik ang lahat.

Pumasok ako, suot ang isang simpleng ngunit eleganteng midnight-blue gown.

Kasama ko si Gabriel at ang chief executive officer ng kompanya, si Roberto Salcedo.

Agad na lumapit si Adrian.

“Isabella! Ano na naman ang ginagawa mo rito?”

Malamig ko siyang tiningnan.

“Dumalo sa sarili kong event.”

Tumawa si Vanessa.

“Hindi ka pa rin tumitigil? Security!”

Ngunit bago makalapit ang mga guwardiya, nagsalita si Roberto.

“Walang gagalaw.”

Pagkatapos, humarap siya sa mga panauhin.

“Ladies and gentlemen, may karangalan akong ipakilala ang founder at chairwoman ng Maharlika Capital Holdings…”

Huminto siya sandali.

“Ms. Isabella Monteverde.”

Parang sabay-sabay na nawala ang hangin sa buong ballroom.

Napatakip sa bibig ang ilang bisita.

Tumayo ang mga miyembro ng board.

Isa-isang yumuko bilang pagbati ang mga senior executives.

At si Adrian?

Nakatayo lamang siya na parang hindi na kayang igalaw ang mga paa.

“Hindi…” bulong niya. “Hindi puwede…”

Lumapit ako sa entablado.

Kinuha ko ang mikropono.

“Magandang gabi sa inyong lahat. Maraming salamat sa pagdalo.”

Saglit akong tumingin kay Adrian.

“Ang pagtitipong ito ay orihinal na inihanda upang salubungin ang isang bagong regional director. Ngunit may mga pangyayaring nagbago sa aking desisyon.”

Nagbulungan ang mga bisita.

Ipinakita ni Roberto sa screen ang opisyal na corporate announcement.

The appointment of Adrian Villanueva has been withdrawn before its effective date, subject to the company’s formal procedures.

Napahawak si Adrian sa mesa.

“Isabella, please…”

Hindi ko siya pinansin.

“Ang pamumuno ay hindi lamang tungkol sa talino, koneksiyon, o kakayahang kumita ng pera. Tungkol din ito sa kung paano mo tratuhin ang mga taong wala kang mapapala.”

Tahimik ang buong silid.

“Ngayong araw, nakita ko kung paano pinili ng isang taong pinagkatiwalaan ko ang kapangyarihan kaysa pagkatao.”

Dahan-dahang lumapit si Adrian sa entablado.

“Isabella, mahal, puwede ba tayong mag-usap nang pribado?”

Tiningnan ko siya.

“Bakit ngayon gusto mo akong kausapin nang pribado? Kanina, sa harap ng maraming pasahero, hindi ka nahiyang ipahiya ako.”

“Hindi ko alam na ikaw ang chairwoman!”

At iyon ang mga salitang tuluyang nagpabago sa mukha ko.

“Eksakto, Adrian.”

Napuno ng katahimikan ang ballroom.

“Hindi mo alam na mayaman ako. Hindi mo alam na ako ang may-ari ng kompanya. Kaya akala mo, wala akong halaga.”

Napayuko siya.

“Kung nalaman mong ako ang chairwoman noon pa, magiging mabait ka ba sa akin?”

“Oo! Siyempre!”

Umiling ako.

“Iyan ang problema. Ang respeto mo ay nakadepende sa posisyon ng isang tao.”

Hindi siya makatingin sa akin.

Ang Katotohanang Pitong Taong Nakatago

“Alam mo ba kung paano ka nakapasok sa una mong trabaho?” tanong ko.

Hindi siya sumagot.

“Ako ang nagrekomenda sa iyo. Noong nawalan ka ng scholarship, ako ang nagbayad sa natitira mong tuition sa pamamagitan ng educational foundation.”

Napatingin siya sa akin.

“Noong bumagsak ang unang negosyo mo, ang investor na tumulong sa iyo ay isa sa mga kumpanyang hawak ko.”

Namula ang kaniyang mga mata.

“Isabella…”

“Hindi ko ginawa iyon para utang na loob mo sa akin. Ginawa ko iyon dahil naniwala ako sa iyo.”

Tumulo ang luha niya.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil gusto kong malaman kung kaya mo akong mahalin kahit wala akong maipagmamalaking kayamanan.”

Saglit akong huminga.

“At ngayong araw, nakuha ko na ang sagot.”

Biglang lumapit si Vanessa.

“Ma’am Isabella, pasensiya na po. Hindi ko alam ang totoo. Nadala lang ako sa sinabi ni Adrian.”

Humarap ako sa kaniya.

“Vanessa, kahit hindi ako mayaman, mali pa rin ang ginawa mo.”

Natahimik siya.

“Hindi mo kailangang malaman ang bank account ng isang tao bago mo siya tratuhin nang may dignidad.”

Lumapit si Gabriel at ipinaliwanag na may pormal nang reklamo kaugnay ng nangyari sa eroplano. Ang mga video at dokumento ay isusumite sa naaangkop na awtoridad, at hiwalay na susuriin ang mga posibleng paglabag sa data at airline procedures.

“Wala akong balak gamitin ang pera ko para baluktutin ang batas,” sabi ko. “Pero hindi ko rin hahayaang walang managot.”

Ang Mga Regalong Hindi Na Niya Makukuha

Napatingin si Adrian sa luxury car at mga mamahaling regalong nakadisplay.

“Lahat ba ng iyan… para sa akin?”

“Oo,” sagot ko.

Dahan-dahan kong hinawakan ang kahon ng relo.

“Pinili ko iyan dahil minsan mong sinabi na pangarap mong magkaroon ng isang relong maipapamana mo sa magiging anak natin.”

Napaluha siya.

“Isabella, mahal pa rin kita.”

Ngunit hindi na ako natigilan sa mga salitang iyon.

“Adrian, ang taong tunay na nagmamahal ay hindi naghihintay na malaman kung gaano kayaman ang kaniyang minamahal bago ito igalang.”

Lumuhod siya sa harap ng maraming bisita.

“Please, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon!”

Hindi ako gumalaw.

“Pitong taon kitang binigyan ng pagkakataong ipakita kung sino ka talaga.”

Huminga ako nang malalim.

“Ngayong araw, ipinakita mo.”

Pagkatapos, ibinalik ko ang mikropono kay Roberto.

“Ang lahat ng regalong ito ay hindi na ibibigay kay Adrian. Ang halaga ng mga ito, matapos ang wastong pagbebenta at pagproseso, ay ilalaan sa pagpapalawak ng pediatric heart care program ng aming foundation.”

Nagpalakpakan ang ilang bisita.

Hindi dahil may isang lalaking napahiya.

Kundi dahil ang perang minsang nakalaan sa luho ay magkakaroon na ng mas makabuluhang layunin.

Isang Bagong Simula

Makalipas ang tatlong buwan, tuluyan nang nakarekober si Miguel mula sa kaniyang operasyon.

Sa bahay-ampunan sa Quezon City, masigla na siyang tumatawa habang karga ko siya.

Sa panahong iyon, nagsimula na rin ang pormal na pagdinig sa mga reklamong isinampa laban sa airline at sa mga taong sangkot sa insidente.

Nagpatupad ang airline ng mga pagbabago sa kanilang proseso ng paghawak sa overbooking at sa mga pasaherong may agarang pangangailangang medikal.

Samantala, hindi na natuloy ang appointment ni Adrian. Nawalan siya ng maraming oportunidad, ngunit hindi ko kailanman pinigilan siyang humanap ng bagong trabaho.

Hindi ko layuning sirain ang buong buhay niya.

Ang gusto ko lamang ay matutunan niyang may pananagutan ang bawat kilos.

Isang hapon, nakatanggap ako ng sulat mula sa kaniya.

Hindi na siya humihingi ng pagkakataong magkabalikan kami.

Humihingi lamang siya ng tawad.

Sinabi niyang ngayon lamang niya naunawaan kung gaano siya naging mapagmataas.

Binasa ko ang sulat at maingat na itinupi.

Pagkatapos, inilagay ko iyon sa drawer.

Pinatawad ko siya sa puso ko.

Ngunit hindi ibig sabihin ng pagpapatawad ay kailangan kong bumalik sa relasyong sumira sa aking tiwala.

Lumapit sa akin ang isang batang babae mula sa bahay-ampunan.

“Ate Isabella, bakit po lagi kayong tumutulong sa amin kahit ang dami ninyong trabaho?”

Ngumiti ako.

“Dahil ang pinakamahalagang bagay na puwedeng ibigay ng isang tao ay hindi palaging pera.”

“Ano po iyon?”

Niyakap ko siya.

“Pagmamahal, anak. At ang pakiramdam na mahalaga ka, kahit sino ka pa.”

Sa kabilang silid, narinig ko ang masayang tawa ni Miguel.

Tumingin ako sa bintana.

Minsan, inakala kong ang pinakamagandang sorpresa sa buhay ko ay ang sabihin sa lalaking mahal ko na isa akong bilyonarya.

Ngunit nagkamali ako.

Ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko ay ang matuklasang hindi ko kailangang patunayan ang aking halaga sa taong hindi marunong kumilala nito.

At higit sa lahat, nailigtas namin ang isang batang may buong buhay pang naghihintay sa kaniya.

Iyon ang tagumpay na hindi kayang tumbasan ng anumang kayamanan.

Mensahe ng Kuwento

Huwag mong husgahan ang isang tao batay sa kaniyang damit, trabaho, o estado sa buhay. Ang taong mukhang walang-wala ay maaaring may pinakamayamang puso, at ang taong ipinagmamalaki ang kaniyang kapangyarihan ay maaaring walang tunay na dangal.

Ang tunay na pagkatao ay nasusukat hindi sa paraan ng pagtrato natin sa mayayaman at makapangyarihan, kundi sa paggalang na ibinibigay natin sa mga taong inaakala nating walang maibabalik sa atin.

Dahil ang respeto ay hindi gantimpala para sa mayaman. Karapatan ito ng bawat tao.