Lumabas kami ng ospital sa ikatlong araw. Payat si Miggy pero humihinga na nang maayos. Sabi ng doctor sa Alabang Medical, buti na lang daw naagapan. Kapag daw mas matagal pa yung gatas sa baga niya, pwedeng pneumonia. Habang karga ko siya sa kotse pauwi sa Ayala Alabang, hindi ko siya binibitawan. Takot ako na may biglang humablot ulit.
Bahagi 3
Lumabas kami ng ospital sa ikatlong araw. Payat si Miggy pero humihinga na nang maayos. Sabi ng doctor sa Alabang Medical, buti na lang daw naagapan. Kapag daw mas matagal pa yung gatas sa baga niya, pwedeng pneumonia. Habang karga ko siya sa kotse pauwi sa Ayala Alabang, hindi ko siya binibitawan. Takot ako na may biglang humablot ulit.
Pagdating sa bahay, tahimik. Wala na yung tsinelas ni Aling Gloria sa pinto. Wala na yung amoy ng pabango niya. Pero yung kwarto niya, naiwan niyang bukas. Ang daming gamit na naiwan. Yung mga damit na binili niya para kay Miggy na may nakasulat na “Lola’s Love”. Yung mga lata ng gatas na ₱5,000 na hindi naman hinihingi ng pedia.
Si Carlo, simula nung pinalayas niya ang mama niya, hindi na nagsalita nang marami. Nasa opisina siya sa Makati buong araw, pero alam kong kausap niya si Tito Boy. Gabi-gabi may tawag. Si Aling Gloria daw hindi kumakain. Nasa maliit na bahay sa Cavite, 20 sqm lang, mainit, walang aircon. Naawa si Carlo, kita ko. Pero tuwing titignan niya si Miggy na may marka pa ng tubo sa ilong, tumitigas ulit mukha niya.
Ako naman, sinubukan kong kausapin yung mga kapitbahay. Pumunta ako kay Tita Baby na dati kong naririnig na pinagsasabihan ni Aling Gloria. Sabi ni Tita Baby, “Angela, totoo yung narinig mo. Sinasabi talaga ni Gloria sa lahat ng zumba sa clubhouse, siya daw nanganak kay Miggy. Sabi niya surrogate ka lang. Pinagtawanan pa niya mata mo.” Hindi lang pala ako ang nakarinig. Lahat ng tao sa village narinig yun. Kaya pala tuwing dumadaan ako dati sa palengke ng Alabang, may bumubulong.
Doon ko nalaman yung buong kwento. Hindi lang pala yabang. Selos. Kasi nung pinanganak si Miggy, lahat ng tao sabi kamukha ko. Kahit singkit ako, sabi nila mana sa akin yung mata ni Miggy. Hindi matanggap ni Aling Gloria. Gusto niya kamukha niya. Kaya naisip niyang sabihin na siya ang nanay. Para siya ang purihin.
Nung nalaman ni Carlo yun galing mismo kay Tita Baby, doon siya tuluyang nagalit. Hindi lang dahil nasaktan ako. Dahil siniraan niya ako sa buong barangay habang nagpapanggap na mabait sa bahay. Sabi ni Carlo, “Akala ko simpleng yabang lang. Paninira pala.”
Si Aling Gloria, nung nalaman niyang alam na namin lahat ng sinabi niya sa labas, nagbago ang tono. Hindi na siya galit sa Facebook. Biglang iyak. Pumunta siya sa barangay hall ng Alabang isang umaga nang wala si Carlo. Kumatok sa gate namin. Kasama si Tito Boy. Sabi ng guard sa akin sa intercom, “Ma’am, andito po mother ni Sir Carlo.”
Ayokong papasukin. Pero naawa ako kay Tito Boy. Lumabas ako dala si Miggy. Nasa labas ng gate si Aling Gloria, payat, walang makeup. Sabi niya, “Angela, patawarin mo na ako. Matanda na ako. Gusto ko lang ipagmayabang ang apo ko. Hindi ko sinasadya. Namiss ko lang maging nanay.”
Sakit pakinggan. Kasi hawak ko si Miggy at nanginginig siya nang makita si Aling Gloria. Umiyak siya nang malakas. Hindi na siya yung baby na tumatawa pag nakikita ang lola niya dati. Takot na siya. Yun yung pinakamasakit. Yung anak ko natuto nang matakot.
Sabi ni Aling Gloria, “Surrogate lang naman sinabi ko, pero hindi ko naman sineryoso. Biro lang yun.” Biro? Tatlong buwan niyang sinabing biro? At yung sampal na dumugo labi ko, biro din?
Doon ako natauhan. Hindi na ako yung babaeng naghihintay ng sorry. Hindi na ako yung manugang na magluluto at maglalaba para lang payagan mahawakan ang anak. Nanay ako.
Kaya gumawa ako ng isang desisyon na maliit pero mahalaga. Hindi ko ibabalik yung ₱10 million na binigay niya dati. Ilalagay ko sa separate bank account na nakapangalan lang sa akin at kay Miggy. Hindi na joint account ng pamilya. At pupunta ako sa barangay hall mamaya para magpa-blotter. Hindi para makulong siya. Para lang may record na hindi na siya pwedeng basta pumasok sa bahay at kumuha ng bata nang walang pahintulot. Para protektado si Miggy.
Sinabi ko yun kay Carlo pag-uwi niya galing Makati. Sabi ko, “Carlo, mahal mo mama mo, naiintindihan ko. Pero nanay din ako. Kailangan may boundary na tayo. Yung bank account na bigay niya, isesecure ko para kay Miggy. At magpapa-blotter ako sa barangay bukas. Hindi para awayin siya. Para alam ng lahat na tapos na yung pang-aagaw.”
Tinitigan ako ni Carlo. Tapos niyakap niya kami ni Miggy. Sabi niya, “Tama ka. Ako ang magsasama sayo sa barangay.”
Bahagi 4
Kinaumagahan, alas-otso pa lang, maingay na ang gate. Si Aling Gloria ulit. Kasama si Tito Boy at isang ale na hindi ko kilala, yung tita daw ni Carlo galing Quezon City. May dala silang maleta. Akala nila papapasukin namin.
Lumabas si Carlo. Ako nasa likod, karga si Miggy. Naka-video call yung guard sa barangay hall kasi kahapon pa lang nag-inform na kami.
Sabi ni Aling Gloria, malakas boses, “Carlo! Anak! Pauwiin mo na ako! Bahay ko rin ito! Ako ang nagpalaki sa’yo! Yung pera na ₱10 million na binigay ko sa asawa mo, pera ng pamilya natin yun! Hindi mo pwedeng kamkamin! At yang bata, apo ko yan! Karapatan kong makita!”
Sumagot si Carlo, kalmado pero nanginginig kamay, “Mama, hindi mo bahay ito. Bahay ito ng mag-asawa. Binili ko bago pa kami ikasal. Yung ₱10 million, regalo mo. Sabi mo sa akin at kay Angela, para sa kanya at sa apo mo. Nasa bank account na ni Angela yun para kay Miggy. Hindi mo na mababawi yun.”
Singit yung tita galing Quezon City, “Carlo, huwag kang bastos sa nanay mo! Kahit ano pa sabihin niya sa barangay, nanay mo pa rin siya! Pinagyabang ka lang niya! Normal yun sa lola!”
Ako naman hindi nakatiis. Lumapit ako. Sabi ko, “Tita, hindi po normal na sabihing surrogate lang ako. Hindi normal na sabihing pango at singkit ako kaya hindi ko kayang manganak ng gwapo. Hindi normal na sampalin ako hanggang dumugo habang hawak ko ang baby ko na 6 months. At hindi normal na hablutin ang baby habang dumedede hanggang masamid at mapunta sa incubator ng tatlong araw.”
Natahimik silang lahat. Tumingin si Tito Boy kay Aling Gloria. Sabi ni Tito Boy, “Gloria, totoo ba yung sinampal mo si Angela? Sabi mo nadulas lang siya.”
Doon na lumabas ang totoo. Sabi ni Aling Gloria, umiiyak na, “Hindi ko sinasadya! Natakot lang ako na mawala sa akin si Miggy! Simula nung dumating si Angela sa pamilya natin, pakiramdam ko hindi na ako kailangan! Lahat kay Angela na! Yung atensyon mo, Carlo! Yung mana! Kaya sinabi kong ako ang nanay! Para may halaga pa ako!”
Si Carlo naman sumabog na, “Mama! Kaya ka namin binigyan ng halaga! Binigyan ka namin ng apo! Pero gusto mong ikaw ang nanay! Gusto mong gawing katulong ang asawa ko! Gusto mong angkinin ang anak namin! Hindi ka lola! Gusto mong maging nanay ulit sa edad mong 55!”
Dumating ang dalawang tanod ng barangay ng Alabang. Sabi nila, “Aling Gloria, may blotter na po si Ma’am Angela kahapon. Hindi po kayo pwedeng pumasok nang sapilitan. At yung bata, may medical record sa ospital. Kita po na nasamid dahil hinablot habang dumedede.”
Namutla si Aling Gloria. Akala niya walang makakaalam. Akala niya maniniwala lahat na nadulas lang ako. Pero may blotter, may medical certificate galing sa Alabang Medical, may mga kapitbahay na handang magsalita na pinagyayabang niya na siya ang nanganak.
Sabi ni Tito Boy, hinila na si Aling Gloria, “Tama na, Gloria. Umuwi na tayo sa Cavite. Kasalanan mo rin. Sobra ka.”
Bago siya umalis, lumingon siya sa akin. Sabi niya, mahina na, “Angela, pwede ko pa ba makita si Miggy minsan?”
Tinitigan ko siya. Hindi ako galit na galit na. Pagod na ako. Sabi ko, “Ma, pwede, pero sa barangay hall. At hindi mo na siya pwedeng buhatin nang walang ako. At hindi mo na pwedeng sabihing ikaw ang nanay. Ako ang nanay. Ikaw ang lola. Kapag natanggap mo yun, saka tayo mag-usap.”
Umiyak siya ulit, pero tumango. Umalis sila.
Pagkasara ng gate, niyakap ako ni Carlo mula sa likod. Si Miggy nasa gitna namin. Sabi ni Carlo, “Thank you. Hindi mo ako pinili na mamili. Pinili mong protektahan si Miggy.”
Mula nun, pinalitan namin lahat ng susi. Yung titulo ng lupa ng bahay sa Alabang, nilagay namin sa safety deposit box na kaming dalawa lang may access. Yung ₱10 million, nasa educational fund na ni Miggy, hindi na magagalaw ni Aling Gloria.
Si Aling Gloria, nasa Cavite pa rin kasama si Tito Boy. Minsan pumupunta sa barangay hall. Hindi na nagyayabang. Tahimik na lang siya pag nakikita si Miggy. Si Miggy naman, unti-unting natuto ulit na hindi matakot. Ngayon pag ako ang karga, tumatawa na siya nang malakas.
At sa wakas, nung gabing yun, habang karga ko si Miggy sa balkonahe ng bahay namin sa Alabang at pinapanood ang ilaw ng buong village, alam kong hindi na ako yung babaeng umiiyak sa sulok habang inaagaw ang anak ko. Ako na ang nanay na marunong magmahal at magtanggol, at bukas, kami ni Carlo at ni Miggy, kami na ang magsusulat ng mas tahimik at mas masayang kwento.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
