Pagkakita ko sa pangalang yun, hindi ako agad nagwala. Naupo lang ako sa sahig ng kusina namin sa condo sa Makati at tinitigan yung tablet. Si Kuya Boy. Hindi ko kilala. Pero yung amount, tugmang-tugma sa narinig ko.
Bahagi 3
Pagkakita ko sa pangalang yun, hindi ako agad nagwala. Naupo lang ako sa sahig ng kusina namin sa condo sa Makati at tinitigan yung tablet. Si Kuya Boy. Hindi ko kilala. Pero yung amount, tugmang-tugma sa narinig ko.
Tinawagan ko ulit si Carlo. Sa pangatlong ring, sumagot siya. Sabi ko, “Sino si Kuya Boy?”
Tahimik ulit. Tapos sabi niya, “ Maya, nasa site ako. Mamaya na natin pag-usapan.” Maya ang tawag niya sa akin pag kinakabahan siya.
Sabi ko, “Hindi. Ngayon na. Nasa Quezon City yung titulo ng bahay ng magulang mo. ₱680,000 ang nakataya. At narinig ko kayong lahat. Si Jessa, si Mama, si Papa.”
Doon na siya napabuntong-hininga nang malalim. Sabi niya bababa siya ng site para makatawag nang maayos.
Habang naghihintay ako, tinawagan ko si Jessa. Umiiyak na siya pero kalmado pa rin magsalita.
“ Ate, sorry sa sinabi ko kanina ha,” sabi niya. “Akala ko kasi iniiwan mo lang sila Mama. Hindi ko alam na nagpadala ka pala ng ₱13,800 tapos yun pa pala yung ipon mo pang-laptop.”
Sabi ko, “Jessa, kalimutan mo na yun. Sabihin mo sa akin yung totoo. Ano ba talaga nangyari?”
Kwento niya, tatlong buwan na ang nakalipas, dumating sa bahay nila sa Quezon City yung contractor ni Carlo sa Cebu. Si Kuya Boy daw ang tawag nila. Matagal na raw kasama ni Carlo sa mga project, parang kuya na rin.
Kailangan daw ni Kuya Boy ng ₱680,000 pang-salo sa naiwang trucking business ng tatay niya. Pangako niya, isang buwan lang, may bibili na ng mga truck at ibabalik agad pati tubo. Wala siyang maibigay na collateral kasi nakasanla na rin yung sa kanya.
Si Carlo, naawa at naniwala. Hindi siya makahiram sa bangko dahil kulang yung requirements niya at nasa probinsya pa siya. Kaya kinausap niya sila Mama at Papa.
Sabi ni Jessa, umpisa pa lang tumutol siya. Sabi niya kay Papa, “Pa, huling bahay nyo na yan. Wag nyo isugal.” Pero si Papa, mahal si Carlo. Akala niya tutulungan lang yung parang anak na rin nila.
Pumirma sila. Ginamit yung titulo ng lupa ng lumang apartment sa Quezon City. Nakuha yung pera, binigay kay Kuya Boy. Pagkatapos ng isang linggo, hindi na matawagan. Sarado na yung opisina sa Cebu. Pati yung truck yard sa Mandaue, wala nang tao.
Doon ko naintindihan yung kulang na sahod ni Carlo. Yung ₱8,000 nung Hulyo at ₱12,000 nung Agosto, pinang-cover niya sa interes ng loan. Yung tanong niya tungkol sa time deposit, balak na niyang galawin yung ipon namin nang hindi nagsasabi sa akin.
Nung tumawag ulit si Carlo, basag na yung boses niya.
“ Maya, sorry. Akala ko talaga maibabalik. Sabi ni Kuya Boy kaibigan ko siya. Hindi ko akalain na tatakbuhan niya kami,” sabi niya.
Sabi ko, “Carlo, alam mo ba kung anong ginawa mo? Yung bahay ng magulang mo, hindi pera lang yun. Buhay nila yun. At tayo? May anak tayo. Yung joint account natin, yung time deposit para sa school ng anak natin, gusto mo na palang galawin.”
Umiyak siya sa kabilang linya. First time kong narinig siyang umiyak nang ganun simula nung ikasal kami.
“ Maya, natakot ako. Natakot akong sabihin sayo kasi alam kong magagalit ka. Natakot akong sabihin kay Jessa kasi alam kong susugurin niya ako. Kaya sabi ni Mama, itago na lang muna.”
Doon ko naintindihan yung sinabi ni Mama na “Pag nalaman niya, mabubuhay pa ba tayo nang sama-sama?” Ako yung “niya”. Natakot silang pag nalaman ko, hihiwalayan ko si Carlo at magkakagulo yung pamilya.
Masakit, pero biglang luminaw yung isip ko. Hindi galit yung nangibabaw, kundi takot na mawala yung bahay.
Sabi ko kay Carlo, “Umuwi ka bukas. Hindi sa condo. Sa Quezon City tayo magkita. Harapin natin to.”
Pagkababa ng tawag, nag-book ako ng Grab papuntang Quezon City. Dala ko yung box ng mooncake na hindi ko pa naipapadala at yung folder ng mga papeles ng bahay na dati kong tinago para kay Papa.
Pagdating ko dun, amoy ng lumang apartment yung sumalubong sa akin. Si Mama nakaupo sa sofa, namamaga yung mata. Si Papa tahimik sa sulok, hawak yung bank notice na dumating kahapon.
Si Jessa nandun, may dalang kape. Pagkakita niya sa akin, niyakap niya ako agad.
“Ate, sorry talaga,” sabi niya. “Ang sama ng sinabi ko kanina. Hindi ko alam buong kwento mo.”
Sabi ko, “Okay na yun. At least ikaw lang yung nagsasabi ng totoo dito.”
Tiningnan namin yung papeles. Yung loan, under sa pangalan ni Papa pero si Carlo yung co-maker. 12% interest per annum, 6 months lang yung term. Kapag hindi nabayaran sa March, pwede nang i-foreclose.
Nakita ko yung pirma ni Papa, nanginginig. Hindi sanay.
Sabi ni Papa, “Maya, kasalanan ko. Hindi ako marunong tumanggi.”
Sabi ko, “Pa, hindi kayo ang may kasalanan. Naloko kayo. At si Carlo, nagpadalos-dalos.”
Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanisi nang nanisi.
Kinuha ko yung original na kopya ng titulo, yung bank notice, at lahat ng resibo ng transfer kay Kuya Boy na nasa tablet ni Carlo. Pinicturan ko lahat at sinend sa email ko. Tapos sabi ko kay Papa, “Pa, simula ngayon, wala na kayong pipirmahan nang hindi ako kasama o si Jessa. Lahat ng tawag galing sa bangko, sa akin nyo i-forward.”
Pumayag si Papa.
Sabi ko kay Jessa, “Jessa, tulungan mo ako. Ikaw ang mas malapit dito. Bantayan natin yung bahay.”
Tumango siya.
Bago ako umuwi ng Makati nung gabing yun, may isang desisyon pa akong ginawa. Hindi ko ginalaw yung time deposit namin. Sa halip, ni-freeze ko muna yung joint account para hindi na makapag-transfer si Carlo nang hindi ko alam. Hindi dahil hindi ko siya mahal, pero dahil kailangan may matira pa para sa anak namin habang inaayos natin to.
Pag-uwi ko, nag-iwan ako ng message kay Carlo: “Bukas, alas-nueve sa Quezon City. Dalhin mo lahat ng conversation nyo ni Kuya Boy. Aayusin natin to nang hindi nagsisigawan. Pero ayusin natin
Bahagi 4
Dumating si Carlo kinabukasan, alas-otso pa lang nasa Quezon City na siya. Galing siyang Cebu, diretso byahe, wala pang tulog. Payat siya, may dalang backpack at isang lumang folder.
Si Mama nagluto ng lugaw, pero walang kumakain. Nakaupo kaming apat sa maliit na sala, yung amoy ng lumang kahoy at yung tuklap na pintura parang mas kita ngayong alam namin na pwedeng mawala to.
Binuksan ni Carlo yung folder. Nandun yung mga chat nila ni Kuya Boy, mga resibo ng GCash, at isang kasulatan na pinirmahan sa barangay hall sa Cebu na wala man lang notaryo.
“Pangako niya, may bibili ng dalawang truck sa katapusan ng Agosto,” sabi ni Carlo. “Sabi niya pag nabenta, ibabalik niya yung ₱680,000 plus ₱50,000 na tubo. Naniwala ako kasi sampung taon ko na siyang kasama sa project.”
Tiningnan ko yung chat. Noong una, ang bait ni Kuya Boy. “Tol, salamat. Sagip mo buhay ko.” Tapos nung huling linggo ng Agosto, “Tol, next week na.” Tapos nung Setyembre, seen na lang. Tapos wala na.
Si Jessa ang unang nagsalita, galit pero pigil.
“Kuya, sampung taon mo siyang kasama pero hindi mo kilala? Alam mo ba kung anong sinugal mo? Hindi pera mo. Bahay ni Mama at Papa. Pano kung wala tayong mapuntahan?”
Napayuko si Carlo.
“Jessa, kasalanan ko. Akala ko kasi kaya kong ayusin nang hindi na kayo madadamay ni Ate Maya mo,” sabi niya.
Sabi ko, “Carlo, hindi mo kami hindi dinadamay. Mas lalo mo kaming dinamay nung itinago mo. Yung ₱13,800 na pinadala ko kay Mama, ipon ko yun pang-laptop para makapagtrabaho ako nang maayos. Pero mas masakit, habang nag-aalala ako kung may gamot pa si Papa, ikaw pala nagbabayad ng interes ng utang na hindi ko alam.”
Doon na umiyak si Mama.
“Maya, anak, kasalanan din namin. Sabi ni Carlo wag daw sabihin sayo kasi baka mag-away kayo. Pumayag kami kasi ayaw naming masira pamilya nyo,” sabi niya.
Hinawakan ko yung kamay ni Mama.
“Ma, mas masisira yung pamilya pag puro tago. Kung sinabi nyo agad, hindi sana umabot sa ganito.”
Tumayo si Papa at kinuha yung titulo sa aparador. Nanginginig yung kamay niya.
“Anak, anong gagawin natin? Pupunta ba tayo sa bangko? May habol pa ba tayo kay Boy?”
Sabi ko, “Pa, may habol pa. Pero kailangan muna nating protektahan yung bahay.”
Kinuha ko yung phone ko at tinawagan yung kakilala ko sa bangko sa Makati, yung dati kong ka-work na nasa loan department na ngayon. Hindi ko sinabi na magpapaawa ako. Sinabi ko lang yung totoo, may senior citizen na naloko at co-maker yung anak na may pamilya.
Sabi ng kaibigan ko, may 30 days pa kaming grace para makipag-usap sa branch manager sa Quezon City bago nila i-tag na problematic yung loan. Pwede raw i-restructure kung may maibabayad na kahit interes muna at kung mapapakita na may fraud.
Doon lumabas yung pinaka-mahalagang ebidensya, hindi galing sa langit, kundi galing mismo sa folder ni Carlo. Yung kasulatan sa barangay, may pirma ni Kuya Boy at may picture ng dalawang truck na may plate number. Yung plate number, sinearch ni Jessa sa LTO online habang nandun kami. Lumabas na nakapangalan pa rin sa dating may-ari, hindi kay Kuya Boy. Ibig sabihin, hindi sa kanya yung truck. Niloko niya si Carlo.
“Yan oh!” sigaw ni Jessa. “Hindi sa kanya! Kuya, niloko ka!”
Napahawak si Carlo sa ulo.
“Maya, anong gagawin ko? Hahanapin ko siya sa Cebu,” sabi niya.
Sabi ko, “Hindi ikaw lang. Sabay tayo. Pero bago yan, ayusin muna natin yung bangko.”
Pumunta kaming tatlo ni Carlo at Papa sa bangko sa Quezon City nung araw din na yun. Dala namin yung titulo, yung bank notice, yung chat, at yung LTO printout. Kinausap namin yung manager nang maayos.
Sabi ng manager, mahirap na ibalik yung pera kay Kuya Boy kung wala na siya, pero dahil senior si Papa at mapapatunayang may panloloko, pwede nilang i-hold muna yung foreclosure at bigyan kami ng 3 months para magbayad ng interes habang naghahanap kami ng legal na paraan.
Pumayag si Papa na ibenta yung lumang motor niya na ginagamit pa niya paminsan-minsan. Si Carlo naman, sabi niya ibebenta niya yung big bike niya sa Cebu na pinag-ipunan niya ng dalawang taon. Hindi ko siya pinilit. Siya mismo nagsabi.
“Gamitin natin yun pang-bayad sa interes. Tapos yung kulang, ako na ang gagawa ng paraan. Mag-o-overtime ako, kukuha ng extra project,” sabi niya.
Si Jessa, kahit galit kay Carlo, nag-volunteer na magbantay sa bahay at samahan si Mama at Papa sa lahat ng lakad sa barangay at sa bangko.
Nung gabi, bumalik kami sa bahay. Pagod kaming lahat. Si Mama nag-init ng mooncake na pinadala ko. Yung dapat pang-Mid-Autumn kahapon, ngayon lang namin nakain.
Kumakain kami sa sahig kasi maliit lang yung mesa. Si Papa tahimik pero kumakain. Si Jessa sumandal sa akin.
Sabi ni Carlo habang hawak yung kamay ko, “Maya, sorry talaga. Hindi na mauulit. Simula ngayon, wala na akong itatago. Kahit maliit.”
Tiningnan ko siya. Hindi pa rin ako totally okay, pero nakita kong nagsisisi talaga siya.
Sabi ko, “Carlo, hindi mo kailangang maging bayani mag-isa. Mag-asawa tayo. Pamilya tayo. Pag may problema, sabay nating haharapin. Hindi mo kailangang isanla yung buong mundo para patunayan na kaya mo.”
Tumango siya at niyakap si Mama at Papa.
Si Jessa biglang natawa nang mahina.
“ Ate】, naalala mo yung sinabi ko sayo na walang utang na loob ka? Ang kapal ng mukha ko. Ikaw pala yung nag-iisip mag-isa kung paano i-budget yung ₱13,800 para sa gamot ni Papa.”
Ngumiti ako, “Kalimutan na natin yun. Ang importante, buo pa rin yung bahay. At buo pa rin tayo.”
Kinabukasan, nag-file kami ng blotter sa barangay sa Cebu gamit yung mga chat at kasulatan. Hindi pa bumabalik yung pera, pero at least may record na ng panloloko. Yung bangko pumayag sa restructuring. Yung big bike at motor naibenta sa loob ng dalawang linggo, sapat pang-cover sa interes ng tatlong buwan.
Hindi pa tapos yung problema, pero hindi na kami nagtataguan.
Ngayong gabi, tapos na ang Mid-Autumn pero parang ngayon lang kami totoong nagdiwang. Sa maliit na sala sa Quezon City na may tuklap na pintura at walang elevator, sabay-sabay kaming kumagat ng mooncake, at sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong buwan, nakahinga ako nang maluwag dahil alam kong kahit anong mangyari, hindi na kami muling magtataguan at may uuwi pa rin kaming bahay na matatawag na atin.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
