Bahagi 3
Naka-pause ang video sa mukha ni Carlo.

Paulit-ulit kong pinakinggan yung linya na yun. Hindi siya lasing. Hindi siya napipilitan. Malinaw, buo, at mayabang pa ang boses niya habang nakahiga sa condo ni Vanessa.

“Pag nag-IPO na tayo, lahat ng shares na nasa pangalan ni Grace, ililipat ko na sa’yo.”

Yun pala ang plano buong panahon. Kaya ang gaan lang sa kanya na maglapag ng ₱200,000 sa mesa. Kasi sa utak niya, bayad na ako. Tapos na.

Tinawagan ko si Jessa. “I-print mo yung original Articles of Incorporation. Yung may pirma naming dalawa.”

Tahimik lang siya sa kabilang linya, tapos sabi niya, “Ate, naka-ready na.”

Pagdating sa maliit na meeting room, inilatag niya sa akin ang lahat. Doon ko nakita nang buo ang totoo.

Nung 2016, nung nagsisimula kami sa isang maliit na inuupahang opisina sa Quezon City, wala kaming kahit ano. Ako ang nangutang ng ₱100,000 sa tita ko, sa kaibigan, sa cooperative. Pero hindi lang pera ang ambag ko. Ako ang gumawa ng business plan, ako ang kumuha ng unang kliyente, ako ang nag-compute ng costing hanggang madaling araw habang si Carlo nagpi-pitch sa labas.

At sa SEC filing, malinaw na 35% ang nakapangalan sa akin bilang co-founder. Hindi lang investor. Co-founder.

Pero nitong nakaraang dalawang taon, habang abala ako sa pag-aayos ng papers para sa IPO, may mga board resolutions na pinapirma sa akin nang madalian. “Standard lang to para sa listing,” sabi ni Carlo noon. “Pirmahan mo na, late na tayo sa PSE.”

Hindi ko binasa nang buo. Nagtiwala ako.

Ngayon pagtingin ko, isa sa mga resolutions na yun ay transfer of 30% shares sa isang holding company na pag-aari pala ni Vanessa. Naiwan sa akin 5% na lang sa papel, pero sa bibig ni Carlo, zero na.

Nanginginig ang tuhod ko, pero hindi na dahil sa sakit. Dahil sa galit na matagal kong kinimkim.

Hapon na, pumasok si Carlo sa opisina kasama si Vanessa. Nakita nila akong nakaupo pa rin sa finance.

“Grace, anong ginagawa mo pa dito? Akala ko nag-file ka na ng resignation,” sabi ni Carlo, pilit na kalmado pero kita ang irita.

Tumingala ako. “Chairman, nag-aayos lang ako ng personal files ko. May naiwan pa kasi akong folic acid sa drawer.”

Napangiwi si Vanessa. “Grace, huwag ka nang bitter. Tapos na kayo. Professional na lang tayo.”

Tinitigan ko siya. Yung babaeng nag-livestream ng pagtataksil nila na parang achievement.

“Professional? Sige,” sabi ko. “Professional tayo. Vanessa, alam mo ba na yung condo mo sa BGC, yung binayaran ng kompanya as ‘client entertainment’? Naka-log yun as expense.”

Namutla si Vanessa. Si Carlo agad ang sumabat.

“Grace, huwag ka nang gumawa ng eksena. Bukas na ang listing. Huwag mong sirain.”

“Bukas na ang listing,” ulit ko. “Kaya pala nagmamadali ka. Kasi pag tumunog na ang bell, akala mo tapos na ang laban.”

Lumapit si Carlo, binabaan ang boses. “Ano ba talagang gusto mo? Pera? Dagdagan ko yung ₱200,000. Huwag mo lang guluhin ang IPO.”

Doon ko siya tinitigan nang diretso sa mata sa unang pagkakataon simula nung umuwi siya.

“Gusto ko yung totoo kong pangalan sa titulo ng lupa ng opisina natin sa BGC. Gusto ko yung 35% ko na pinagpuyatan ko.”

Natahimik ang buong opisina. Yung mga dating empleyado na kasama namin nung nagsisimula pa lang, nakayuko pero nakikinig.

Si Vanessa biglang tumawa nang malakas, pilit.

“35%? Grace, nangangarap ka? Wala kang napatunayan dito kundi kaka-compute. Si Carlo ang utak ng lahat.”

Hindi ko siya sinagot. Kinuha ko ang folder ni Jessa at iniwan sa mesa ni Carlo ang isang kopya ng original shareholding.

“Board meeting bukas, 8AM, bago mag-bell. Nandun ang lawyers ng PSE. Dadalhin ko lahat.”

Pagkasabi ko nun, kinuha ko ang bag ko. Sa loob, nandun pa rin ang bote ng folic acid. Pero sa pagkakataong ito, hindi na para sa batang pinangarap ko kay Carlo. Para sa sarili kong bagong simula.

Lumabas ako ng opisina, at sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, hindi ako lumingon.

Ang maliit na desisyon ko nung gabing yun ay simple lang. Hindi ko ide-delete ang screen recording. Ise-save ko ito sa tatlong bank account ko sa cloud, at gagawa ako ng formal letter sa PSE compliance office na may attachment ng lahat ng original documents.

Bahagi 4
Alas-siyete pa lang ng umaga, nasa 30th floor na ako ng building sa BGC.

Suot ko yung simpleng white blazer na binili ko pa nung unang client meeting namin ni Carlo sa Quezon City. Hindi mamahalin, pero sa akin yun.

Nandoon na si Carlo, si Vanessa, at dalawang abogado ng kompanya. Pati yung underwriter ng IPO, kinakabahan.

“Grace, ano ba talaga to? Private board meeting to,” bungad ni Carlo, halatang puyat.

“Private?” Ngumiti ako. “Chairman, co-founder ako. May 35% ako sa Articles. Paano naging private sa akin ang meeting ng sarili kong kompanya?”

Binuksan ni Vanessa ang bibig niya. “Grace, tigilan mo na. Naka-move on na si Carlo sa’yo. Huwag mo nang idamay ang kompanya.”

Tumingin ako sa kanya, kalmado.

“Vanessa, hindi ikaw ang kausap ng board. Wala kang kahit isang share. Ang meron ka lang ay condo na binayaran ng company funds. Gusto mo bang ipabasa ko sa compliance yung expense report na may pirma mo?”

Natahimik siya. Namula ang mukha ni Carlo.

“Grace, pag-usapan natin to nang maayos,” sabi ni Carlo, biglang lumambot ang boses. “Alam kong nasaktan kita. Pero isipin mo yung sampung taon natin. Isipin mo yung pinaghirapan natin.”

“Exactly. Yung pinaghirapan NATIN,” sabi ko. “Kaya nga nandito ako. Hindi para manira. Para bawiin yung pinaghirapan natin.”

Inilapag ni Jessa sa mesa ang projector. Lumabas ang unang slide. Original SEC registration, 2016. Malinaw ang pangalan: Grace Alonzo, 35%, co-founder.

Pangalawang slide. Lahat ng share transfer resolutions na pinapirma sa akin nang madalian. May highlight kung saan dineclare na ‘voluntary transfer’ pero walang consideration na binayaran sa akin. Kahit piso, wala.

Pangatlong slide. Play ng screen recording. Hindi buong gabi, yung crucial part lang. Si Carlo mismo ang nagsasalita, “Lahat ng shares na nasa pangalan ni Grace, ililipat ko na sa’yo pag nag-IPO.” Boses niya yun. Mukha niya yun. Condo ni Vanessa yun.

Tumayo ang isa sa mga abogado. “Chairman, may problema tayo sa PSE. Kung may misrepresentation sa shareholding at may unauthorized transfer, pwede ma-hold ang listing.”

Nataranta si Carlo. “Hindi! Hindi totoo yan! Grace, ine-edit mo lang yan!”

“Edit?” sabi ko. “Carlo, ikaw mismo ang nagpa-livestream ng girlfriend mo. Hindi ko kailangang mag-edit. Siya ang nag-broadcast sa buong Pilipinas.”

Doon na sumabog si Vanessa.

“Sinungaling ka! Gusto mo lang sirain kami kasi hindi ka maka-move on! Matanda ka na, hindi ka na magkakaanak!”

Natahimik ang buong kwarto. Lahat ng mata napunta sa akin. Alam nilang lahat na umiinom ako ng folic acid. Alam nilang pinag-uusapan namin dati ni Carlo ang magka-baby.

Huminga ako nang malalim. Sa halip na umiyak, binuksan ko ang bag ko at inilabas ang bote ng folic acid at inilagay sa mesa.

“Oo, umiinom ako nito. Kasi gusto kong maging nanay. Pero hindi na sa batang may tatay na katulad mo, Carlo. Kaya simula ngayon, iinumin ko to para sa sarili kong kalusugan, hindi para sa pangarap na sinira mo.”

Tumayo ang head ng PSE compliance na invited pala ng underwriter. “Mrs. Grace, kung may formal complaint kayo at may proof ng falsified board consent, we have to postpone the bell. Pero we can also offer a settlement path.”

Doon na lumuhod ang pride ni Carlo. Lumapit siya sa akin, hindi na chairman ang tono, kundi yung dating Carlo na nakilala ko sa Quiapo na walang pamasahe.

“Grace, please. Sampung taon. Huwag mo naman akong ilubog. Si Vanessa… hindi ko alam… natakot lang ako na iwan mo ako pag nalaman mong hindi na kita mahal.”

“Hindi mo ako iniwan, Carlo. Ikaw ang nang-iwan habang magkasama pa tayo,” sabi ko.

Tumingin ako sa abogado. “Hindi ko gustong sirain ang kompanya na ako ang bumuo. Gusto ko lang ng tama. Ibalik ang 35% ko. I-void ang illegal transfer. At lahat ng company-funded expenses para kay Vanessa, ibabawas sa shares niya sa holding, hindi sa kompanya.”

“At yung ₱200,000?” tanong ng abogado.

Ngumiti ako. “I-donate natin sa women’s desk ng barangay sa Quezon City kung saan kami nagsimula. Para may silbi naman.”

Pagkatapos ng dalawang oras, pumirma si Carlo. Hindi dahil mabait siya. Dahil wala siyang choice. Pag na-hold ang IPO at lumabas ang livestream at falsified documents, hindi lang siya mawawalan ng listing, mawawalan pa siya ng lisensya.

Si Vanessa, umalis nang umiiyak. Hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil nalaman niyang wala pala talaga siyang makukuha. Yung condo sa BGC, kailangang isoli o bayaran ng personal funds ni Carlo, hindi ng kompanya.

Nung tumunog ang bell sa PSE kinahapunan, hindi na ako sa stage. Nasa audience ako, katabi si Jessa.

“Congrats, Ate Grace. Co-founder pa rin,” bulong niya.

Hindi ako umiyak. Tumango lang ako.

Pag-uwi ko, wala na ang gamit ni Carlo sa condo. Sa mesa, naiwan ang bank card na ₱200,000 na isinauli ko kaninang umaga.

Kinuha ko ang folic acid at uminom ng isa. Hindi para sa dati kong pangarap, kundi para sa bukas na ako na ang bumubuo para sa sarili ko.

At sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, magaan ang paghinga ko, kasi alam kong bukas, may negosyo pa rin akong pag-aari at may buhay akong muling magsisimula nang walang kailangang patunayan pa kaninuman.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨