Bahagi 4
Sa kulungan mismo humarap ako sa biyenan ko at sinabi kong ibabalik namin ang ₱200K pero hindi na kami papayag na ulitin ang panloloko niya sa anak ko

Isang buwan nang nakakulong si Aling Nita sa barangay hall, sa kulungan na may rehas na 2×2 meters at may CR na may amoy ng tae at ihi. Araw-araw dumadalaw kami ni Joel at ni Chloe na 7 anyos. Hindi kami nagdadala ng chicharon na 1 kilo at Coke na 1.5 litro, bawal daw sabi ni Kapitan.

Dala namin bigas na 5 kilos at adobo na may manok na ₱200. Yun lang kaya namin. Pero isang araw, pagdalaw namin, may nakita kaming TV na 55 inches na Smart TV na ₱30,000 sa labas ng bahay ni Aling Nita, may sofa na ₱20,000 at ref na 2 door na ₱25,000 na nakabalot pa. Binili pala ni Aling Nita bago siya makulong, galing sa ₱200,000 na galing sa magulang ko sa Canada. At may kulay at rebond pa buhok niya na ₱5,000 at may pang-bingo pa na ₱500 araw-araw nung bumibisita kami.

Pagdating namin sa kulungan, sabi ni Aling Nita, hawak rehas, umiiyak, “Lorna, Joel, Chloe, ito bigas na 5 kilos at adobo na may manok na ₱200 at TV na 55 inches na Smart TV na ₱30,000 at sofa na ₱20,000 at ref na 2 door na ₱25,000 at may kulay at rebond na ₱5,000 na buhok na galing sa ₱200,000 na galing sa magulang mo sa Canada na OFW na 10 taon inipon na CAD 3,000 isang buwan na peke cancer ko na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang, sorry sa peke kong cancer na Stage 3 na may spelling na UTIRUS na mali!”

May hawak pa rin siyang chicharon at Coke sa loob, patago.

Tiningnan ko siya, hindi na ako natatakot. Sabi ko, “Nay, hindi kami galit na galit, pero kailangan mo makulong ng 1 month sa kulungan na may rehas na may tae at ihi para matuto ka na hindi pwede magpeke ng cancer na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang at may spelling na UTIRUS na mali para makahingi ng ₱200,000 sa magulang ko sa Canada na OFW na 10 taon inipon para sa TV at sofa at ref at parlor at bingo. At si Chloe na 7 anyos ang nakadiskubre kasi nakita niyang kumakain ka ng chicharon na 1 kilo at umiinom ng Coke na 1.5 litro na bawal sa may cancer!”

Abot ko sa kanya yung bigas at adobo sa may rehas. Si Joel, tahimik pero hawak kamay ni Aling Nita.

Sabi ni Joel, “Nay, mahal ka namin, pero mali ginawa mo. Pinaghirapan ng magulang ni Lorna sa Canada yung ₱200,000, 10 taon silang caregiver, CAD 3,000 lang kita. Tapos ginamit mo para sa TV at sofa at ref at parlor at bingo. At ginamit mo pa si Chloe na 7 anyos para maniwala kami.”

Umiyak lalo si Aling Nita. “Alam ko, Joel, mali ako. Gusto ko lang gumanda bahay natin sa Quezon City, gusto ko lang may TV na malaki para hindi na tayo makisilip sa kapitbahay pag teleserye. Gusto ko lang may sofa at ref. Akala ko hindi mahuhuli kasi matanda na ako, 58 anyos, byuda, sino maghihinala sa may cancer na Stage 3?”

Doon nagsalita si Chloe, hawak yung certificate na honor at may medal na bronze na nakuha niya sa school at may drawing na Lola na may pekeng cancer na kumakain ng chicharon at Coke.

“Lola, hindi po kailangan ng TV na 55 inches na ₱30,000 at sofa na ₱20,000 at ref na 2 door na ₱25,000 para mahalin ka po namin. Kahit wala pong TV at sofa at ref, mahal ka pa rin po namin. Pero sana po hindi ka na magpeke ng cancer na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang at UTIRUS ang spelling para makahingi ng ₱200,000 sa Lola at Lolo sa Canada na OFW na 10 taon inipon.”

Tahimik ang buong barangay hall. Pati si Kapitan na babae na 50 anyos na may dalang logbook at yung taga-DSWD na 40 anyos, napaluha.

Pagkatapos ng isang buwan, pinalabas si Aling Nita. Pero may kasunduan sa barangay, pirmado ni Kapitan at ni Aling Nita at namin. Kailangan ibalik ang buong ₱200,000 sa magulang ko sa Canada. Kaya binenta namin yung TV na 55 inches na Smart TV na ₱30,000 at sofa na ₱20,000 at ref na 2 door na ₱25,000 na binili niya. Kulang pa, kaya nagdagdag kami ng kita sa tindahan ng bigas ni Aling Nita na ₱400 isang araw at sa kakanin ko na ₱300 isang araw.

Naipon ulit ang ₱200,000. Sa harap ni Kapitan, binilang namin. GCash ulit papuntang Canada. Tumawag si Mama, umiiyak pero gumaan pakiramdam.

“Anak, salamat, naibalik niyo. Hindi na mahalaga pera, mahalaga natuto kayo,” sabi ni Mama.

Ngayon, 3 months na kaming nakatira ni Chloe na 7 anyos at ni Joel sa bahay na plywood na may butas ang bubong at may daga pa rin sa gabi na wala nang TV at sofa at ref na binenta na para ibalik ang ₱200,000 sa Canada. Pero mas tahimik na bahay.

Wala nang teleserye na malakas ang volume. Si Aling Nita, nagtitinda na ng bigas sa harap, kita ₱400 isang araw, at hindi na kumakain ng chicharon na 1 kilo araw-araw at hindi na umiinom ng Coke na 1.5 litro araw-araw. Minsan lang, kalahating supot. At naglalakad na siya tuwing umaga sa barangay para magpapawis.

Isang gabi, habang natutulog kami ni Chloe at Joel sa banig sa bahay na plywood na may butas ang bubong at may daga na wala nang TV at sofa at ref, tinanong ni Chloe, hawak pa rin certificate na honor at medal na bronze.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging doktor para gamutin ko mga Lola na nagpepeke ng cancer na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang at may spelling na UTIRUS na mali para makahingi ng ₱200,000 sa OFW na magulang na 10 taon inipon para sa TV at sofa at ref at parlor at bingo at nakita kong kumakain ng chicharon na 1 kilo at umiinom ng Coke na 1.5 litro na bawal sa may cancer?”

Niyakap ko si Chloe na 7 anyos na may pangarap na maging doktor. Sabi ko, “Oo, anak, pwede ka maging doktor. At gamutin mo mga Lola na nagpepeke ng cancer na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang at may spelling na UTIRUS na mali para makahingi ng ₱200,000 sa OFW na magulang na 10 taon inipon para sa TV at sofa at ref at parlor at bingo at nakita mong kumakain ng chicharon na 1 kilo at umiinom ng Coke na 1.5 litro na bawal sa may cancer.”

Doon ako naiyak, pero ibang iyak na. Hindi takot. Kasi alam kong kahit 7 anyos pa lang si Chloe, natuto na siyang hindi manahimik pag may Lola na nagpepeke ng cancer na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang at may spelling na UTIRUS na mali para makahingi ng ₱200,000 sa OFW na magulang na 10 taon inipon para sa TV at sofa at ref at parlor at bingo at nakita niyang kumakain ng chicharon na 1 kilo at umiinom ng Coke na 1.5 litro na bawal sa may cancer.

At yun ang pinakamagandang regalo na nakuha ko. Hindi pera. Kundi anak na marunong magsabi ng totoo.

Ngayon, si Aling Nita, tuwing nakikita si Chloe na nag-aaral, nagluluto siya ng lugaw na walang taba, hindi na chicharon. At ako, nagtitinda pa rin ng kakanin na ₱300 isang araw, pero may kasama nang pangarap. Si Joel, nag-aapply na ulit bilang construction worker, magaling na paa niya.

Sa huli, naintindihan ko, hindi namin kailangan ng malaking TV para magsama-sama. Kailangan lang namin ng tapang ng isang 7-anyos na bata na magsabi ng totoo, kahit nakakatakot.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨