Akala nila mananahimik ako nang makita ang pera sa bag ni Ate pero doon ko lang nalaman na matagal na pala akong ginagawang tanga sa sarili kong bahay
Bahagi 3
Akala nila mananahimik ako nang makita ang pera sa bag ni Ate pero doon ko lang nalaman na matagal na pala akong ginagawang tanga sa sarili kong bahay
Tahimik na tahimik yung kwarto pagkatapos sumigaw ni Mia. Yung sinabi niya, parang bombang sumabog sa gitna namin.
Nakatingin kaming lahat sa sahig. Yung beige tote bag ni Ate Trish, nakabukas. May tatlong makakapal na bungkos ng pera, nakabalot pa ng bank strap, tig-₱1,000 yung kulay. Pula nga, katulad ng sinabi ni Mia.
Namula agad mukha ni Ate Trish. Mabilis niyang dinampot yung bag, siniksik yung pera pabalik.
“Hindi ito yun! Ibang pera to!” sigaw niya, pero nanginginig boses niya.
Lumapit ako pero hindi ko hinawakan. Tiningnan ko lang.
“Ate, magkano yan?” tanong ko, kalmado pero nanginginig na rin kamay ko.
“Sa negosyo to ng asawa ko! Bakit ba pati bag ko pinakikialaman niyo!”
Si Carlo biglang lumapit sa ate niya, “Ate, sandali, magkano ba yang nasa bag mo? Kasi kung ₱550,000 yung nawawala, tapos may ganyan ka kadaming cash ngayon…”
“Huwag mo akong gawing magnanakaw sa sarili kong pera!” putol ni Ate Trish.
Doon na nagsalita si Mama, halos pabulong lang.
“Trish… anak… di ba… kinuha mo na yan last week?”
Napatingin kaming lahat kay Mama.
Umiiyak na si Mama, nanginginig balikat niya.
“Nung Martes, wala ako, nasa palengke ako. Pagbalik ko, bukas yung lata. Tinanong kita sa cellphone, sabi mo hiniram mo muna kasi kailangan ng asawa mo pang-ikot. Sabi mo ibabalik mo agad.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Ate Trish.
“Ma! Ano ba sinasabi mo!”
Pero tuloy si Mama, “Sabi mo huwag ko nang sabihin kay Liza at kay Carlo kasi magagalit sila. Natakot ako. Kaya nung nagtanong ka kanina na nawawala, hindi ko alam sasabihin ko.”
Doon ko naintindihan lahat.
Yung dalawang resibo na nasa lata, hindi yun resibo ng pera na nawala. Yun yung resibo nung winithdraw ni Ate Trish yung pera mismo sa banko bago niya dinala dito. Kaya may bank strap pa yung pera sa bag niya, hindi pa nagagalaw.
Si Carlo napaupo sa gilid ng kama, hawak ulo niya.
“Ate, totoo ba? Kinuha mo na pala? Tapos hinayaan mong pagbintangan si Liza?”
Umiiyak na rin si Ate Trish pero galit pa rin tono niya.
“Oo na! Hiniram ko! Pero pera ko yun! Pera ko yun, bakit kailangan ko pang magpaalam? Kailangan ng asawa ko, malulugi na negosyo niya! Anong gagawin ko?”
“Pero bakit hindi mo sinabi kanina?” sigaw ni Carlo. “Hinayaan mong sabihin mo na si Liza nagnakaw? Pinabuksan mo pa bank account niya!”
Tumingin si Ate Trish sa akin, luhaan.
“Liza, hindi kita gustong pagbintangan, natakot lang ako. Pag sinabi kong hiniram ko, magagalit kayo kasi sinabi ko na hindi ko gagalawin. Tapos naisip ko, nandito ka naman araw-araw, baka isipin nilang ikaw…”
“Isipin nilang ako?” Natawa ako pero may luha na.
“Ate, siyam na taon akong nagtiis dito. Nung kinuha mo anak mo dito nang walang paalam, nagtiis ako. Nung sinuot ni Mama yung regalo ko sa nanay ko, nagtiis ako. Pero ngayon, ninakawan mo ako ng respeto. Pera mo man yan, pero yung pagpaparatang mo, hindi pera yun.”
Hindi makatingin sa akin si Ate Trish.
Si Mama lumapit sa akin, hawak kamay ko.
“Liza, patawarin mo ako. Natakot lang ako kay Trish, ayaw ko ng gulo. Dapat sinabi ko agad.”
Tiningnan ko si Mama. Pagod na pagod na itsura niya. 63 pa lang pero mukhang 75 na sa stress. Alam kong mahal niya pareho kaming magkabilang panig, pero sa takot niya, ako yung sinakripisyo.
Doon ako mas naging kalmado. Kasi sa wakas, malinaw na.
Hindi ako magnanakaw. Hindi ako sinungaling.
Si Mia lumapit at yumakap sa binti ko, “Mama, okay ka lang?”
Niyakap ko siya.
“Sige Ate,” sabi ko kay Ate Trish, “bilangin natin yung pera sa bag mo ngayon, sa harap namin. Kung ₱550,000 yan, tapos na usapan. Pero hindi pa tapos yung pagbintang mo sa akin.”
Ayaw pa sana ni Ate Trish pero wala na siyang magawa. Binilang ni Carlo, nanginginig pa. Tatlong bungkos, tig-₱200,000, ₱200,000, at ₱150,000. Sakto ₱550,000.
Tumahimik lahat.
Sabi ni Ate Trish, mahina na, “Ibinalik ko naman dapat ngayon… kaya ko dinala dito…”
“Pero bakit mo ako pinagbintangan kanina? Bakit mo sinabi na ako lang pumapasok sa kwarto ni Mama? Bakit pati kotse sinama mo?”
Hindi siya sumagot.
Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon.
Kinuha ko cellphone ko, binuksan ko camera.
“Mula ngayon,” sabi ko, habang nakatingin kina Mama at Carlo, “lahat ng pera o gamit na iiwan dito sa condo, pipicturan, may pirma, may petsa. At lahat ng susi ng kwarto, nasa akin na lang. Si Mama kung gusto niyang may bisita, magpaalam muna.”
Tumingin ako kay Carlo.
“At Carlo, yung titulo ng condo, kukunin ko sa drawer. Itatago ko. Hindi dahil sa pera, pero dahil pagod na akong tawagin na nakikitira lang ako sa sarili kong bahay.”
Si Carlo tumango lang, hindi makatingin.
Si Ate Trish umiiyak pa rin, hawak yung bag na may pera.
Pero alam kong hindi pa tapos. Kasi yung sugat na ginawa nila, hindi lang pera. Yung tiwala, yun ang nawala.
At kailangan kong harapin silang lahat nang buo, hindi lang sa kwarto na to.
Bahagi 4
Hinarap ko silang lahat sa sala ng condo namin at doon ko sinabi na hindi na ako papayag na apihin pa nila ako at ang anak ko kailanman
Dinala ko silang lahat sa sala. Ako mismo nagbuhat nung lata ng biskwit, dala ko yung dalawang resibo, yung walang lamang envelope, at pinabitbit ko kay Carlo yung tote bag ni Ate Trish na may ₱550,000.
Pinaupo ko si Mama sa sofa, si Ate Trish sa kabilang sofa, si Carlo nakatayo sa may pinto na parang hindi alam saan lulugar. Si Mia pinapasok ko muna sa kwarto niya, sabi ko manood muna siya ng iPad, kasi ayokong marinig niya lahat ng masasakit na salita.
Pagkaupo, ako yung unang nagsalita.
“Ate Trish, Ma, Carlo, makinig kayo. Hindi ako nandito para makipag-away. Nandito ako para tapusin yung kasinungalingan na nagsimula kaninang hapon.”
Tumingin ako kay Ate Trish.
“Ate, sabihin mo ulit sa harap namin, saan galing yung pera sa bag mo?”
Umiiyak siya, pero pilit nagpapakatatag.
“Pera ko yun, Liza. Totoo, kinuha ko nung Martes. Kailangan ng asawa ko pangbayad sa supplier, sabi niya isang linggo lang. Binalak kong ibalik ngayon, kaya nga ako pumunta dito. Pero pagdating ko, nakita kong bukas yung drawer, wala na yung lata sa ayos, akala ko talaga may kumuha. Natakot ako na pag sinabi kong hiniram ko, kayo pa sisisihin ni Mama, kaya… kaya ikaw na lang…”
“So ako na lang yung convenient na pagbintangan kasi araw-araw ako nandito?” putol ko.
Hindi siya sumagot.
“Alam mo ba Ate, yung ₱550,000 na yan, kung tutuusin wala akong pakialam. Pera mo yan. Pero yung ginawa mo, pinilit mong palabasin na magnanakaw ako sa harap ng anak ko. Narinig ni Mia lahat. 7 years old pa lang siya pero narinig niyang tinawag mong magnanakaw nanay niya.”
Doon napayuko lalo si Ate Trish.
Si Carlo sumingit, boses niya pagod na.
“Ate, mali yun. Sobrang mali. Alam mo bang pinilit ko pa si Liza na buksan bank account niya? Dahil sa sinabi mo? Pinahiya ko asawa ko dahil naniwala ako agad sa iyo.”
Tumingin si Carlo sa akin, lumapit.
“Liza, sorry. Sorry talaga. Dapat naniwala ako sa iyo agad. Dapat hindi kita pinagdudahan. Kasalanan ko. Palagi kong sinasabi na ayusin muna, pero ang ibig sabihin pala nun, ikaw lagi yung mag-aadjust.”
Tinitigan ko siya. Siyam na taon. Maraming beses na akong nasaktan sa ganitong pattern. Pero ngayon, sa mata niya, nakita kong nagsisisi siya nang totoo.
“Carlo, hindi sapat yung sorry lang,” sabi ko. “Kailangan may baguhin.”
Tumango siya.
“Ano gusto mong gawin?”
Huminga ako nang malalim.
“Una, Ate Trish, ibabalik mo yang pera sa dati mong sinabi. Hindi mo na iiwan dito. Dalhin mo, ilagay mo sa bangko mo. Kung kailangan ng asawa mo, problema niyo yun, pero huwag mo nang idamay si Mama. Pangalawa, kukunin ko lahat ng duplicate na susi ng condo. Ikaw Ate, hindi ka na pwedeng pumasok dito nang walang paalam. Bahay namin to, hindi tambayan. Pangatlo, Ma, sorry po pero simula ngayon, kung may importante kayong gamit, sabihin niyo sa akin at kay Carlo nang sabay, hindi yung sa isa lang.”
Si Mama tumango nang mabilis, umiiyak.
“Oo, Liza, tama ka. Pagod na rin ako na palaging nasa gitna. Gusto ko lang tahimik.”
Si Ate Trish, pagkatapos ng mahabang katahimikan, tumayo, kinuha yung bag.
“Liza, patawarin mo ako. Hindi ko inisip na aabot sa ganito. Naiinggit ako sa iyo minsan, kasi andito ka, kasama mo si Mama, buo pamilya mo. Ako pagod na pagod na sa negosyo, sa utang. Pero hindi rason yun para gawin ko to. Sorry.”
Hindi ko agad tinanggap yung sorry niya. Tiningnan ko lang siya.
“Ate, hindi ko kailangan ng mabilis na sorry. Kailangan ko ng respeto. Kung gusto mong bumalik dito, ayusin mo muna sarili mo.”
Tumango siya, dala yung bag palabas. Bago siya lumabas ng pinto, huminto siya at iniwan yung isang sobre sa mesa.
“Nandito yung ₱20,000, pang-merienda ni Mia, pambawi man lang sa gulo na ginawa ko. Sana tanggapin mo.”
Hindi ko kinuha. Sabi ko, “Dalhin mo na yan Ate. Si Mia hindi kailangan ng pera, kailangan niya ng tita na hindi sinungaling.”
Umalis siya, mabigat ang hakbang.
Naiwan kaming tatlo sa sala, ako, si Carlo, at si Mama.
Si Mama lumapit at hinawakan kamay ko, “Liza, anak, salamat kasi hindi mo kami sinigawan nang sobra. Hayaan mo, ako na magsasabi kay Trish na huwag nang uulit.”
Ngumiti ako nang konti, “Ma, hindi po ako galit sa inyo. Alam kong natakot lang kayo. Pero sana next time, kampihan niyo naman ako kahit minsan.”
Umiiyak si Mama at niyakap ako.
Si Carlo lumuhod sa harap ko, kinuha kamay ko.
“Liza, pangako, magbabago ako. Simula ngayon, pamilya muna natin, tayong tatlo ni Mia. Hindi na ako magiging taga-gitna lang. Magiging asawa mo muna ako.”
Naiyak na rin ako, pero hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa wakas, narinig ko yung matagal ko nang gustong marinig.
Kinagabihan, pagkatapos kumain, nilock ko yung drawer sa kwarto ni Mama, tinago ko yung titulo ng condo sa cabinet namin ni Carlo na may sariling susi. Naglagay ako ng maliit na notebook sa ref, nakasulat “Lahat ng pera at gamit na iiwan, isulat dito.”
Si Mia lumapit, dala yung drawing niya, pamilya kaming tatlo, may araw sa taas.
“Mama, hindi na ba kayo mag-aaway ni Tita?”
Niyakap ko siya nang mahigpit.
“Hindi na anak. Kasi natuto na si Mama na ipaglaban yung tama. At ikaw, salamat kasi ikaw yung nagsabi ng totoo kanina.”
Ngumiti siya.
Doon ko naramdaman, sa wakas, yung condo na to ulit naging bahay. Hindi lang basta tirahan na may drawer na bukas at perang nawawala, kundi bahay na may hangganan, may respeto, at may bukas na mas maliwanag para sa aming tatlo.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
