SINIRA NG ISANG MISTERYOSONG LALAKI ANG MGA ROSAS NG PINAKASIKAT NA BINATA SA AMING ESKUWELAHAN AT SINABING SIYA ANG NAGMULA SA HINAHARAP—PERO NANG PILIIN NG BINATA ANG IBANG BABAE, ISANG NAKAKAGULAT NA LIHIM ANG NABUNYAG NA BABAGO SA BUHAY NAMING LAHAT
Tatanggapin ko na sana ang pagmamahal ng pinakasikat na lalaki sa aming paaralan nang biglang may isang lalaking nasa edad trenta ang sumugod at inagaw ang bouquet ng pulang rosas sa kamay niya.
Sa harap ng dose-dosenang estudyante, itinapon niya ang mga bulaklak at pinagtatapakan ang mga iyon.
“Huwag mong piliin ang babaeng iyan!” sigaw niya. “Sisirain niya ang buong kinabukasan mo!”
Pero ang sumunod niyang sinabi ang tunay na nagpanginig sa akin.
“Ako ang ikaw, labindalawang taon mula ngayon. At bumalik ako para pigilan ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay natin!”
Ako si Mikaela Reyes, labingwalong taong gulang at Grade 12 student sa isang pribadong paaralan sa Quezon City.
Ang lalaking may hawak ng mga rosas ay si Adrian Villanueva, ang campus heartthrob na halos lahat ng babae sa aming batch ay pinapangarap maging boyfriend.
Matalino, guwapo, varsity player, at anak ng isang kilalang negosyante.
Tatlong buwan na niya akong nililigawan.
Hindi siya katulad ng ibang lalaking puro matatamis na salita. Kapag may pagsusulit ako, tinutulungan niya akong mag-review. Kapag umuulan, naghihintay siya sa gate para ihatid ako sa sakayan.
Minsan, dalawang oras siyang naghintay sa labas ng library dahil ayaw niyang istorbohin ang pag-aaral ko.
Kaya nang magdala siya ng mga rosas sa school quadrangle noong Biyernes ng hapon, handa na akong sabihin ang matagal niyang hinihintay.
“Oo, Adrian. Gusto rin kita.”
Iyon sana ang sasabihin ko.
Pero hindi ko naituloy.
Dahil sa lalaking biglang lumitaw.
Marumi ang puting polo nito, gusot ang pantalon, at halatang ilang gabi nang walang maayos na tulog. May balbas siya at malalalim na guhit sa paligid ng mga mata.
Ngunit nang titigan ko ang mukha niya, may napansin akong kakaiba.
Kamukhang-kamukha niya si Adrian.
Mas matanda lamang.
“Sinong baliw ka?” galit na tanong ni Adrian habang humaharang sa harapan ko.
“Hindi ako baliw!” sigaw ng lalaki. “Alam ko ang mangyayari kapag pinakasalan mo siya!”
Itinuro niya ako.
“Magiging ordinaryong babae lang siya! Wala siyang ambisyon! Magiging pabigat siya sa iyo!”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon kalalim ang galit ng isang estranghero sa akin.
Pagkatapos, lumingon siya sa isang babaeng nakatayo malapit sa basketball court.
Si Patricia Mendoza.
Ang top student ng aming batch.
Tahimik, laging may dalang makakapal na libro, at kilalang may gusto kay Adrian.
“Si Patricia ang piliin mo!” sigaw ng lalaki. “Siya ang babaeng tutulong sa iyong magtagumpay!”
Hinawakan niya ang braso ni Patricia at inilapit ito kay Adrian.
Namula si Patricia.
“Kuya, ano po ba ang ginagawa ninyo?” mahina niyang tanong.
Hindi siya sinagot ng lalaki.
Sa halip, tumingin ito kay Adrian.
“Kung hindi ka maniniwala, sabihin mo sa akin kung sino ang nakabasag ng paboritong relo ni Papa noong sampung taong gulang ka.”
Biglang nagbago ang mukha ni Adrian.
“Paano mo nalaman iyon?”
“Ikaw ang nakabasag. Pero sinabi mong nahulog iyon sa hagdan dahil natakot kang mapagalitan.”
Natahimik ang paligid.
“May maliit kang peklat sa likod ng kaliwang tuhod. Nakuha mo iyon noong nahulog ka sa bisikleta sa bahay ng lola mo sa Batangas.”
Napaatras si Adrian.
“Walang ibang nakakaalam niyan.”
“Dahil ako nga ang ikaw!”
Napahawak ako sa dibdib.
Imposible.
Pero habang tinitingnan ko ang dalawang lalaki, lalo kong nakikita ang pagkakahawig nila.
Parehong hugis ng mata.
Parehong ilong.
Maging ang maliit na nunal sa tabi ng kanilang labi ay magkapareho.
Huminga nang malalim ang matandang Adrian.
“Labindalawang taon mula ngayon, pagsisisihan mong pinili mo si Mikaela. Mawawala ang mga pangarap mo. Mawawala ang pagkakataon mong maging matagumpay.”
Naramdaman kong nanginginig ang aking mga tuhod.
Pero biglang hinawakan ng batang Adrian ang kamay ko.
“Tama na.”
Tumingin siya sa mas matandang lalaki.
“Kahit ikaw pa talaga ako sa hinaharap, wala kang karapatang insultuhin si Mikaela.”
Napaluha ako.
“Adrian…”
“Hindi ko hahayaang husgahan mo siya dahil lang sa itsura niya o sa kung ano ang iniisip mong magiging buhay niya.”
Hinila niya ako palayo.
Ngunit bago kami tuluyang makalakad, sumigaw ang lalaki.
“Kapag pinili mo siya, mawawala ang lahat ng pinaghirapan natin!”
Hindi lumingon si Adrian.
Dinala niya ako hanggang sa classroom.
“Pasensiya ka na, Mika,” sabi niya. “Huwag mong paniwalaan ang mga sinabi niya.”
Tumango ako.
Ngunit may napansin akong pagbabago sa kaniyang mga mata.
Parang may bumabagabag sa kaniya.
Kinabukasan, nalaman kong kinausap niya nang palihim ang misteryosong lalaki sa likod ng lumang science building.
Halos tatlong oras silang magkasama.
At pagkatapos ng pag-uusap na iyon, nagbago ang lahat.
Noong Lunes, naghintay ako sa dati naming tagpuan sa tabi ng gymnasium.
Palagi akong doon sinusundo ni Adrian bago ang PE class.
Nakita ko siyang papalapit.
Ngumiti ako.
Pero dumiretso siya kay Patricia.
“Patricia, puwede ba tayong mag-partner sa volleyball?” tanong niya.
Napatitig ako.
Si Patricia mismo ang nagulat.
“Akala ko si Mikaela ang partner mo?”
Umirap si Adrian.
“Bakit kailangan laging siya? Hindi naman umiikot ang mundo ko sa kaniya.”
Parang may humigpit sa lalamunan ko.
Lumapit ako.
“Adrian, may problema ba tayo?”
Tiningnan niya ako na para bang isa akong istorbo.
“Wala naman tayong relasyon, Mikaela. Hindi ba?”
Tumahimik ako.
Totoo.
Hindi ko pa nasasagot ang panliligaw niya.
Pero hindi ibig sabihin noon na wala nang halaga ang tatlong buwang pinagsamahan namin.
Ngumiti si Patricia at kumapit sa braso niya.
“Halika na, Adrian.”
Habang dumaraan sila sa tabi ko, malakas akong nabangga ni Patricia sa balikat.
“Oops! Sorry!”
Napaatras ako.
Pero sa halip na tulungan ako, masama ang tingin sa akin ni Adrian.
“Huwag kang masyadong madrama, Mikaela.”
Hindi ko napigilan ang pagluha.
Ilang araw lang ang nakalipas, halos mag-panic siya nang masugatan nang kaunti ang daliri ko.
Ngayon, para bang wala na akong halaga.
Sinubukan kong magpokus sa klase.
Ngunit sa kalagitnaan ng volleyball game, biglang may bolang lumipad mula sa kabilang court.
Diretso itong tumama sa aking noo.
Napaupo ako sa sahig.
Umikot ang paningin ko.
Narinig ko ang sigaw ng mga kaklase ko.
“Mikaela!”
Pagmulat ko, nakita ko si Patricia na nakatayo sa harapan ko.
“Sorry! Hindi ko sinasadya!”
Pero may kakaibang ngiti sa kaniyang mga labi.
Lumapit ang kaibigan kong si Bea.
“Sinadya mo iyon! Nakita kong sa kaniya mo itinira ang bola!”
Biglang umiyak si Patricia.
“Hindi totoo!”
Dumating si Adrian.
Akala ko tutulungan niya akong tumayo.
Pero dumiretso siya kay Patricia at niyakap ito.
“Huwag kang umiyak. Nandito ako.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Tumigil ka na sa pagpapanggap na biktima, Mikaela.”
Hindi ako nakapagsalita.
Ngunit bago pa ako makatayo, may isang boses na nanggaling sa likuran namin.
“Adrian!”
Ang misteryosong lalaki iyon.
Namumutla siya habang nakatingin sa akin.
At sa unang pagkakataon, wala nang galit sa kaniyang mga mata.
Takot na takot siya.
“Hindi dapat mangyari ito,” bulong niya. “Sa dati kong buhay, ngayong araw namatay si Mikaela… at ako ang dahilan!”
BAHAGI 2 — ANG BUONG KUWENTO PARA SA WEBSITE
Hindi ako agad nakagalaw.
Nasa sahig pa rin ako ng gymnasium, hawak ang masakit kong noo, habang ang misteryosong lalaki ay nakatayo sa harapan namin na tila nakakita ng multo.
“Ano ang sinabi mo?” nanginginig kong tanong.
Lumapit siya sa akin.
“Mikaela, makinig ka. Kailangan mong umalis dito. Ngayon din.”
Biglang humarang si Adrian.
“Sinabi mong hindi siya bagay sa akin! Bakit ngayon parang nag-aalala ka?”
Hindi agad sumagot ang lalaki.
Tumingin siya sa mga kamay ni Adrian na nakayakap pa rin kay Patricia.
Pagkatapos ay napapikit siya.
“Dahil inuulit mo ang pinakamalaking kasalanan ko.”
Napatigil si Adrian.
“Anong kasalanan?”
Bago makasagot ang lalaki, biglang sumakit nang matindi ang aking ulo.
Nawalan ako ng balanse.
Buti na lamang at nasalo ako ni Bea.
“Mika! Huwag kang pipikit!”
Dinala nila ako sa school clinic.
Ayon sa nurse, kailangan akong masuri sa ospital dahil sa pagkahilo matapos tamaan ng bola.
Tinawagan ni Bea ang aking ina.
Samantala, si Adrian ay naiwan sa gymnasium kasama si Patricia at ang lalaking nagsasabing siya ang Adrian mula sa hinaharap.
Hindi ko alam ang kanilang pinag-usapan.
Ngunit makalipas ang isang oras, dumating ang matandang Adrian sa ospital.
Mag-isa.
Nakatayo siya sa pintuan ng aking silid nang sabihin ng doktor na wala akong nakitang palatandaan ng malubhang pinsala sa unang pagsusuri, ngunit kailangan kong magpahinga at bantayan ang mga sintomas.
“Puwede ba kitang makausap?” tanong niya.
Agad na humarang si Mama.
“Ikaw ba ang lalaking nang-insulto sa anak ko sa school?”
Yumuko siya.
“Opo.”
“Kung ganoon, umalis ka.”
“May kailangan lang po akong sabihin.”
Nakita kong nanginginig ang mga kamay niya.
Hinawakan ko ang braso ni Mama.
“Ma, hayaan mo muna.”
Umupo ang lalaki sa upuang malapit sa kama.
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos ay nagsalita.
“Labindalawang taon mula ngayon, magiging asawa kita.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Pero hindi mo ba sinabing hindi mo ako dapat piliin?”
Tumango siya.
“Iyon ang sinabi ko dahil duwag ako.”
Hindi ko maintindihan.
Huminga siya nang malalim.
“Noong labingwalong taong gulang tayo, ikaw ang pinili ko. Nagpakasal tayo pagkatapos ng kolehiyo. Nagsimula tayo sa isang maliit na apartment sa Mandaluyong.”
Habang nagsasalita siya, unti-unting nagbabago ang kaniyang mukha.
Parang isang taong matagal nang nagdadala ng mabigat na alaala.
“Gusto kong magtayo ng technology company. Wala akong puhunan. Ikaw ang nagtrabaho sa isang advertising agency habang inaayos ko ang negosyo.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Advertising?”
Ngumiti siya nang mapait.
“Iyon ang pangarap mo, hindi ba? Maging creative director balang araw?”
Napatango ako.
Wala akong sinabihan tungkol doon maliban kay Mama.
“Pero isinantabi mo iyon para tulungan ako. Nag-overtime ka. Nag-ipon ka. Ibinenta mo pa ang mga alahas na iniwan ng lola mo para may pambayad tayo sa unang opisina.”
Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko.
“Pagkatapos ng anim na taon, naging matagumpay ang kompanya. Kumita tayo ng milyon-milyong piso.”
“Kung ganoon, bakit mo ako kinamumuhian?”
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang larawan mula sa kaniyang bulsa.
Nasa larawan ang isang babaeng nakasuot ng simpleng puting damit, nakangiti habang may hawak na maliit na birthday cake.
Ako iyon.
Mas matanda lamang.
Sa tabi ko ay isang batang babae na may kulot na buhok.
“Sino siya?” tanong ko.
Napaluha ang lalaki.
“Anak natin. Si Sofia.”
Napatakip ako sa bibig.
“May anak tayo?”
“Oo.”
Napatingin siya sa bintana.
“Pitong taong gulang siya noong nagsimulang masira ang pamilya natin.”
Unti-unti niyang ikinuwento ang nangyari.
Habang lumalaki ang kaniyang kompanya, mas naging abala siya.
Palagi siyang nasa meetings.
Palagi siyang nasa biyahe.
At sa tuwing humihingi ako ng oras para sa pamilya, iniisip niyang pinipigilan ko ang kaniyang tagumpay.
“Sinabi ko sa iyo na wala kang sariling ambisyon. Na umaasa ka lang sa akin.”
Napapikit siya.
“Hindi ko naalala na ako mismo ang dahilan kung bakit isinantabi mo ang mga pangarap mo.”
Nanahimik ako.
“Isang gabi, nagkasakit si Sofia. Tinawagan mo ako nang paulit-ulit, pero hindi ako sumagot dahil nasa isang business dinner ako.”
Nanginginig na ang kaniyang boses.
“Dinala mo siya sa ospital. Nakaligtas siya, pero nang umuwi ako kinabukasan, sinabi mong pagod ka na.”
“Iniwan kita?”
Tumango siya.
“Dinala mo si Sofia sa bahay ng nanay mo. Humingi ka ng panahon para makapag-isip.”
“Pagkatapos?”
“Sa halip na humingi ng tawad, nagalit ako. Sinabi kong kung aalis ka, huwag ka nang babalik.”
Tumingin siya sa akin.
“At noong gabing iyon, nagkaroon ka ng aksidente sa Commonwealth Avenue.”
Napatigil ang paghinga ko.
“Hindi ka na nakauwi.”
Tumulo ang luha sa kaniyang pisngi.
“Doon ko lamang nalaman kung gaano karami ang isinakripisyo mo para sa akin.”
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos ay tinanong ko siya.
“Kung mahal mo pala ako, bakit bumalik ka para ipagtabuyan ako?”
Napayuko siya.
“Dahil hindi ko kayang tanggapin na ako ang may kasalanan.”
Napatitig ako sa kaniya.
“Inisip kong kung hindi kita pipiliin, hindi ka mamamatay. At kung pipiliin ko si Patricia, baka maging mas mahusay akong tao.”
“Bakit si Patricia?”
“Dahil sa hinaharap, naging matagumpay siyang business consultant. Naisip kong kung siya ang kasama ko, mas magiging maayos ang buhay ko.”
Hindi ko napigilan ang mapait na pagtawa.
“Ginawa mong pamalit sa akin ang ibang babae dahil matagumpay siya?”
Wala siyang naisagot.
“Hindi mo ba naisip na ang problema ay hindi kung sino ang asawa mo?”
Tumingin siya sa akin.
“Ang problema ay ikaw.”
Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa pagitan namin.
“Hindi ako naging pabigat sa iyo,” patuloy ko. “Pinili kong tumulong sa pangarap mo. Pero ginamit mo ang sakripisyo ko para maliitin ako.”
Napahawak siya sa mukha.
“Tama ka.”
“Ngayon, bumalik ka sa nakaraan para turuan ang mas batang sarili mo na tratuhin din akong parang basura?”
Tuluyan siyang napaiyak.
“Akala ko maililigtas kita.”
“Hindi mo ako inililigtas. Sinasaktan mo ako ulit.”
Wala siyang nasabi.
Kinabukasan, bumalik ako sa paaralan.
Hindi pa tuluyang nawawala ang pamamaga sa noo ko, pero pinayagan akong pumasok matapos akong masuri at makapagpahinga.
Pagpasok ko sa classroom, tumahimik ang lahat.
May kumalat nang video ng nangyari sa gymnasium.
Nakita sa video ang pagtama ng bola sa aking ulo.
At malinaw ding nakita kung paano ako tinawanan ni Patricia bago siya nagkunwaring umiiyak.
Lumapit si Bea.
“Mika, may kailangan kang makita.”
Ipinakita niya sa akin ang isa pang video.
Galing iyon sa CCTV ng gymnasium.
Kitang-kita kung paano sinadya ni Patricia na ihagis ang bola sa direksiyon ko.
May mga estudyanteng nagalit.
May mga humingi ng disciplinary action.
Pero ang mas ikinagulat ko ay ang pagdating ni Adrian.
Nakatayo siya sa pintuan.
Maputla.
“Mikaela, puwede ba tayong mag-usap?”
Umiling ako.
“Wala na tayong dapat pag-usapan.”
“Hindi ko alam na sinadya ni Patricia iyon.”
“Pero alam mong nasaktan ako.”
Napayuko siya.
“At pinili mong sisihin ako.”
Tahimik siya.
“Alam kong mali ako.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Bakit bigla kang nagbago?”
Matagal bago siya sumagot.
“Dahil natakot ako.”
“Sa ano?”
“Sa sinabi ng matanda. Ipinakita niya sa akin ang mga larawan ng kompanya, ang bahay, at ang mga dokumentong nagpapatunay na naging matagumpay ako.”
Huminga siya nang malalim.
“Pero ipinakita rin niya ang mga utang, mga problema sa negosyo, at ang buhay na nawala sa akin.”
“Sinabi niyang dahil iyon sa akin?”
Tumango siya.
“Sinabi niyang kung si Patricia ang pipiliin ko, mas magiging matagumpay ako.”
Napangiti ako nang malungkot.
“Kaya naniwala ka na hindi ako karapat-dapat mahalin?”
Hindi siya makasagot.
“Adrian, hindi ako proyekto na kailangan mong suriin kung kikita ka ba sa hinaharap.”
Napaluha siya.
“Alam ko.”
“Hindi. Ngayon mo lang nalaman.”
Sa sandaling iyon, dumating si Patricia.
Namumugto ang kaniyang mga mata.
“Adrian, kailangan nating mag-usap.”
Tumingin siya sa akin.
“Pasensiya na, Mikaela. Nagselos ako. Matagal ko na siyang gusto.”
Tahimik akong nakinig.
“Pero hindi iyon dahilan para saktan kita.”
“Hindi nga,” sagot ko.
“Handa akong harapin ang magiging parusa ng school.”
Tumango ako.
“Dapat lang.”
Hindi ko siya pinahiya.
Hindi ko rin siya pinatawad agad.
Dahil may mga pagkakamaling hindi naaayos sa isang simpleng paghingi ng tawad.
Kinahapunan, ipinatawag ng principal si Patricia at ang kaniyang mga magulang. Sinuri ang CCTV at pinatawan siya ng disciplinary sanction. Kinailangan din niyang dumalo sa counseling.
Samantala, hinanap ni Adrian ang kaniyang mas matandang sarili.
Natagpuan niya ito sa lumang science building.
“Bakit mo ako tinuruan na kamuhian si Mikaela?” tanong niya.
Hindi agad sumagot ang lalaki.
“Dahil kinamumuhian ko ang sarili ko.”
Napatigil ang batang Adrian.
“Akala ko kung babaguhin ko ang babaeng pipiliin natin, mababago ko ang taong magiging tayo.”
“Pero hindi naman si Mikaela ang problema.”
Tumango ang matanda.
“Ako.”
Tahimik silang nagkatitigan.
Pagkatapos ay inilabas ng matandang Adrian ang isang maliit na kuwintas.
May nakaukit na pangalang Sofia.
“Ito ang regalo niya sa akin noong Father’s Day.”
Hinawakan niya iyon nang mahigpit.
“Sa hinaharap na pinanggalingan ko, hindi na ako kinakausap ng anak natin. Sinisisi niya ako sa pagkamatay ng nanay niya.”
Napaluha ang batang Adrian.
“Kung ganoon, bakit hindi mo na lang binago ang sarili mo?”
Napatitig ang matanda.
“Bakit kailangan mong baguhin kung sino ang mamahalin ko?”
Sa unang pagkakataon, wala siyang naisagot.
Lumipas ang ilang sandali bago siya nagsalita.
“Dahil mas madaling sisihin ang ibang tao kaysa aminin na ikaw mismo ang sumira sa lahat.”
Kinagabihan, nagkita kaming tatlo sa quadrangle.
Ako, ang batang Adrian, at ang kaniyang mas matandang sarili.
Doon mismo sa lugar kung saan nagsimula ang lahat.
May dala ang batang Adrian na isang pulang rosas.
Hindi bouquet.
Isang bulaklak lamang.
“Mikaela,” sabi niya, “hindi ko hinihinging sagutin mo ako.”
Tahimik akong nakinig.
“Gusto ko lang humingi ng tawad. Hindi dahil nalaman kong mamahalin mo ako sa hinaharap, kundi dahil mali ang ginawa ko ngayon.”
Tiningnan ko ang rosas.
Tatlong buwan ko siyang nakilala bilang isang mabait at mapagmalasakit na lalaki.
Pero ilang oras lamang ang kinailangan para talikuran niya ako nang may mangakong mas magandang kinabukasan.
“Adrian, gusto kita noon,” sabi ko.
Napapikit siya.
“Pero hindi sapat ang pagmamahal kung nawawala ang respeto sa unang pagsubok.”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang bulaklak.
“Maiintindihan ko kung hindi mo na ako mapapatawad.”
“Balang araw, baka mapatawad kita. Pero hindi ibig sabihin noon na kailangan kitang mahalin ulit.”
Tumango siya.
Pagkatapos ay lumingon ako sa mas matandang Adrian.
“Kung totoo kang galing sa hinaharap, sana may natutuhan ka.”
Nakangiti siyang umiiyak.
“Marami.”
“Hindi mo mababago ang nakaraan sa pamamagitan ng paninisi sa taong minahal ka.”
“Oo.”
“At hindi mo maililigtas ang isang tao kung ikaw mismo ang patuloy na nananakit sa kaniya.”
Napayuko siya.
Maya-maya, may kakaibang liwanag na lumitaw sa paligid ng kaniyang katawan.
Napaatras kami.
Unti-unting naging malabo ang kaniyang anyo.
Tumingin siya sa akin sa huling pagkakataon.
“Salamat, Mikaela.”
“Para saan?”
“Dahil sa wakas, itinuro mo sa akin ang bagay na dapat kong natutuhan noon pa.”
“Ano iyon?”
Ngumiti siya.
“Na ang pagmamahal ay hindi tungkol sa paghahanap ng taong magpapaganda sa buhay mo. Tungkol ito sa pagiging taong hindi sisira sa buhay ng minamahal mo.”
Pagkatapos ay naglaho siya.
Walang ingay.
Walang bakas.
Tanging ang malamig na hangin sa quadrangle ang naiwan.
Lumipas ang limang taon.
Nagtapos ako ng Communication Arts sa isang unibersidad sa Maynila.
Naging junior creative director ako sa isang advertising agency sa Makati.
Hindi naging madali.
Maraming gabing puyat.
Maraming proyektong hindi natanggap.
Maraming pagkakataong muntik na akong sumuko.
Pero sa bawat tagumpay, alam kong pinaghirapan ko iyon para sa sarili ko.
Si Patricia naman ay nagtapos nang may karangalan. Minsan, nagpadala siya ng mensahe para muling humingi ng tawad. Sinagot ko siya nang maayos, ngunit hindi na kami naging malapit.
Si Adrian ay nagtayo ng maliit na software company kasama ang dalawang kaibigan.
Minsan, nakita ko siya sa isang business conference.
Mas matangkad siyang tingnan sa kaniyang amerikana, mas kalmado, at mas maingat magsalita.
Lumapit siya.
“Hi, Mikaela.”
“Hi, Adrian.”
Ngumiti siya.
“Congratulations. Narinig kong nanalo ang campaign ninyo ng award.”
“Salamat. Ikaw rin. Nabasa ko ang tungkol sa startup mo.”
Nagkatawanan kami.
Wala nang galit.
Wala nang panghihinayang.
Bago kami maghiwalay, may sinabi siya.
“Alam mo, matagal kong inisip kung ano ang nangyari sa mas matandang ako.”
“Ako rin.”
“Pero may isang bagay akong sigurado.”
“Ano iyon?”
“Hindi ko na kailangang makita ang hinaharap para malaman kung paano tratuhin nang tama ang isang tao.”
Ngumiti ako.
“Maganda iyon, Adrian.”
Pagkatapos ay nagpaalam kami.
Walang yakap.
Walang pangakong magkikita ulit.
At walang pagbabalik sa dati.
Habang naglalakad ako palabas ng conference hall, tumunog ang cellphone ko.
Mensahe iyon mula kay Mama.
Anak, proud na proud kami sa iyo. Uwi ka nang maaga. May paborito kang sinigang.
Napangiti ako.
Sa unang pagkakataon, naisip ko ang babaeng nasa lumang larawan na ipinakita sa akin ng misteryosong lalaki.
Ang Mikaelang isinuko ang sariling pangarap.
Ang Mikaelang naniwalang kailangan niyang ibigay ang lahat para maging karapat-dapat mahalin.
Hindi ko siya kinamuhian.
Sa halip, tahimik ko siyang pinasalamatan.
Dahil sa kaniyang kuwento, natutuhan kong hindi kailangang mawala ang sarili para mapanatili ang isang relasyon.
At sa buhay na ito, pinili kong hindi na ulitin ang kaniyang kapalaran.
MENSAHE NG KUWENTO:
Hindi nasusukat ang halaga ng isang tao sa kaniyang ganda, diploma, pera, o sa tagumpay na maibibigay niya sa kaniyang kapareha. Ang tunay na pagmamahal ay hindi naghahanap ng taong maaaring gamitin bilang hagdan tungo sa pangarap. Ito ay nagbibigay ng respeto, pagkakapantay-pantay, at kalayaang lumago nang magkasama.
Huwag mong isakripisyo ang buong pagkatao mo para lamang mahalin ka ng isang tao. At huwag mong hayaang kumbinsihin ka ng sinuman na wala kang halaga dahil hindi ka naaayon sa kaniyang mga plano.
Dahil ang tamang tao ay hindi ka pipiliin dahil sa magandang kinabukasang maibibigay mo sa kaniya. Pipiliin ka niya, at araw-araw niyang sisikaping maging karapat-dapat sa pagmamahal mo.
