Bahagi 3
Paglabas namin ni Bea sa ospital na may ₱9,600 na utang, inabutan ko ang asawa ko na inuwi na sa paupahan namin ang kabit at sanggol nila!

Paglabas namin ni Bea sa Tondo Med pagkatapos ng 3 araw, may dala akong reseta pa na gamot na ₱1,000 at may utang pa akong ₱9,600 sa bumbay na kailangan bayaran bukas. Wala na akong cellphone kasi binenta ko na ng ₱1,500 sa guard. Si Bea, payat, maputla, may ubo pa, pero nakakalakad na. Hawak niya ang kamay ko, mahigpit.

Pagdating namin sa paupahan na isang kwarto lang sa Tondo, bukas ang pinto. Akala ko ninakawan kami. Pero pagpasok ko, nandun si Mark, kakauwi lang galing sa private hospital sa Quezon City na may aircon at may TV. May dala siyang bagong baby na lalaki na 1 araw pa lang. At si Trish, kasama niya, may dalang maleta at may baby na bagong panganak na nakabalot sa kumot na mamahalin.

“Liza, ito si Baby Nathan, anak namin ni Trish, 1 araw pa lang, nanganak si Trish sa private hospital na may aircon at may TV na ₱20,000 isang araw, at ako nagbayad ng ₱20,000 galing sa kita ko sa Shopee na dapat para sa gamot ni Bea na may pneumonia!” sabi ni Mark, karga ang baby na bagong panganak na lalaki, at si Trish, ngumiti pa sa akin na parang wala lang.

Natigilan ako. Hawak ko si Bea na 7 anyos na kakalabas lang ng ospital at payat at may ubo pa. Amoy gamot pa ang damit namin. At sa loob ng kwarto namin na upa lang ng ₱4,000, may baby na hindi ko anak, may babaeng naka-post pa sa Facebook na #MarkMyLove.

“Mark, anak mo si Bea, 7 anyos, may pneumonia at may lagnat na 40 degrees at na-confine ng 3 araw sa Tondo Med na may dugo sa sahig, habang ikaw nasa private hospital na may aircon at may TV na ₱20,000 isang araw kasama kabit mo na nanganak, at yung pera na dapat para sa antibiotic ni Bea na ₱3,000, pinang-bayad mo sa private hospital ng kabit mo na ₱20,000?” tanong ko, nanginginig boses ko.

Tiningnan ako ni Mark, parang ako pa ang mali. “Liza, si Trish, kailangan niya ng private hospital kasi first time niya manganak at takot siya, at si Baby Nathan, anak ko, lalaki, may magmana na ng apelyido ko, si Bea, babae lang, okay lang kahit sa Tondo Med lang na may dugo sa sahig!” sabi ni Mark, parang normal lang na sabihin na babae lang si Bea.

Doon, hindi ko na napigilan sarili ko. “Mark, si Bea, 7 taon mong tinawag na anak, tapos sasabihin mo babae lang siya at okay lang sa Tondo Med na may dugo habang anak mo sa kabit mo na 1 araw pa lang, lalaki, sa private hospital na may aircon na ₱20,000 isang araw?” tanong ko, sinampal ko si Mark sa harap ni Trish at ni Baby Nathan na 1 araw pa lang.

Nagulat si Trish, umatras. Si Mark, namula mukha, “Liza, wag mo ako sampalin, may baby ako na lalaki na 1 araw pa lang, at si Trish, asawa ko na ngayon, hindi ikaw, kasi ikaw, puro ka kakanin na ₱300 isang araw lang kita, si Trish, may online shop na kita ₱2,000 isang araw!” sabi ni Mark, tinulak ako at si Bea na 7 anyos na kakalabas lang ng ospital.

Napaupo si Bea sa banig namin. “Mama,” bulong niya. Agad ko siyang niyakap. Sabi ni Trish, “Ate, wag ka magalit, wala kasing kasama si Mark sa akin sa private hospital, at si Mark naman, mabait, sinamahan ako buong araw. At saka, yung motor niya, gamit niya pang-deliver ng mga paninda ko, kaya okay lang.”

Doon ko naintindihan lahat. Yung madalas na wala si Mark simula 2023, alas-sais ng umaga hanggang alas-dose ng gabi, hindi pala puro deliver sa Cavite at Laguna. Yung ₱800 kita niya sa Shopee kada araw, hindi pala napupunta sa amin. Yung ₱300 na kita ko sa kakanin na binibigay ko sa kanya pang-gas, pinang-private hospital pala ng kabit niya. At yung text niya na “wag mo ako tawagan, nagda-drive ako,” nasa delivery room pala siya, hawak kamay ni Trish.

Maya-maya, dumating si Aling Dolly, may dalang pansit na galing sa binyag ni Baby Nathan sa private hospital na may aircon. Naka-ngiti pa siya, may dalang plastic na may pansit at may itlog at manok.

“Liza, ito pansit galing sa binyag ni Baby Nathan na apo kong lalaki na 1 araw pa lang, kumain ka, at si Bea, babae lang naman, okay lang yan, may bagong apo na akong lalaki na si Baby Nathan na magmana ng apelyido natin, hindi si Bea na babae lang!” sabi ni Aling Dolly, abot pansit na may manok at may itlog na dati hindi pinakain kay Bea nung may lagnat na 40 degrees.

Tiningnan ko ang pansit. Naalala ko nung may lagnat si Bea ng 40 degrees at may hika, humingi ako ng tulong kay Aling Dolly, sabi niya may bingo siya na ₱500 taya, mananalo siya ng ₱5,000. Naalala ko nung nasa Tondo Med kami na walang pera, tumawag ako ulit, sabi niya natalo siya sa bingo at wala siyang pera. Ngayon, may pansit siya na ₱500 galing sa binyag ng apo niyang lalaki sa kabit ng anak niya.

“Nay, si Bea, 7 anyos, apo ninyo ng 7 taon, may pneumonia at may lagnat na 40 degrees at na-confine ng 3 araw, tapos sasabihin ninyo babae lang siya at okay lang, at may bagong apo kayong lalaki na 1 araw pa lang na galing sa kabit ng anak ninyo, at may pansit pa na may manok na dati hindi ninyo pinakain kay Bea nung may lagnat?” tanong ko, kinuha ko ang pansit at tinapon ko sa sahig ng paupahan na isang kwarto.

“Liza, wag mo itapon pansit, sayang, ₱500 yan, galing sa binyag ni Baby Nathan na apo kong lalaki!” sigaw ni Aling Dolly, pinulot ang pansit sa sahig at kinain, kahit may buhangin na. Si Mark, tiningnan lang ako na parang baliw ako.

Si Bea, umiiyak na tahimik. Niyakap ko siya. “Mama, uwi na lang po tayo sa Tondo Med, mas okay pa po dun kaysa dito,” bulong ni Bea, 7 anyos, pagod na pagod.

Doon ako natauhan. Hindi na ako umiyak ng malakas. Pinunasan ko luha ko, tiningnan ko si Mark, si Trish na may Baby Nathan, at si Aling Dolly na kumakain ng pansit na tinapon ko. Sabi ko sa sarili ko, tama na.

Kinuha ko yung reseta na ₱1,000 at yung resibo ng Tondo Med na ₱9,500 na binayaran ko galing sa benta ng cellphone na ₱1,500 at utang na ₱8,000 na magiging ₱9,600 bukas. Tinupi ko yun at nilagay sa bulsa ko. Tiningnan ko si Ate Nene na nakasilip sa labas ng pinto, nag-aalala.

“Ate Nene, pwede po ba makisuyo, bukas po ba yung barangay hall?” tanong ko. Tumango si Ate Nene. Alam ko, kailangan ko ng testigo, kailangan ko ng kasulatan.

Hindi ko pa pinalayas si Mark that night, kasi gabi na at may baby silang 1 araw pa lang, at si Bea, may ubo pa. Pero sabi ko sa isip ko, bukas, magbabago na lahat. Yung ₱300 na kita ko sa kakanin araw-araw, hindi na mapupunta sa pang-gas ng motor niya. Yung paupahan na ₱4,000 na ako nagbabayad ng kalahati galing sa kakanin, aayusin ko.

Hapon na, umalis si Aling Dolly na may dalang pansit na pinulot. Si Mark at Trish, naglatag ng banig sa sulok ng kwarto namin, dun nila nilagay si Baby Nathan. Si Bea at ako, sa kabilang sulok, magkayakap. Amoy gatas at amoy gamot ang kwarto. At narinig ko si Mark na kausap si Trish, “Bukas, hanap tayo ng mas malaking paupahan sa Quezon City, malapit sa private hospital, para kay Baby Nathan.”

Hindi ako sumagot. Niyakap ko lang si Bea. At sa unang pagkakataon sa loob ng 3 araw na walang tulog sa ospital, nakatulog si Bea ng mahimbing kahit may ubo. Ako, gising, hawak ang resibo ng ₱9,500 at iniisip paano babayaran ang ₱9,600 bukas sa bumbay.

Kinabukasan ng umaga, maaga akong gumising, alas-singko. Nagluto ako ng kakanin, pero hindi ko binigay kay Mark ang kita. Nilagay ko sa plastic na may pangalan ni Bea. At sabi ko kay Bea, “Anak, simula ngayon, si Mama at ikaw lang. Pero hindi tayo aalis dito. Sila ang aalis.”

Tumango si Bea, 7 anyos, pero matalino. “Mama, kaya po natin, honor pa rin po ako kahit may pneumonia ako,” sabi niya. At doon, sa maliit na paupahan namin sa Tondo na isang kwarto lang, na may dalawang pamilya na ngayon, gumawa ako ng maliit pero mahalagang desisyon. Hindi na ako hihingi ng pera kay Mark. Hindi na ako tatawag kay Aling Dolly. Hahanapin ko si Ate Nene at yung bumbay na inutangan ko, at haharapin ko ang lahat ng resibo na hawak ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖