Bahagi 3
Akala Ko Tapos Na Ang Sakit Nang Umalis Kami Ni Mika, Pero Sa Barangay Hall Ko Lang Nalaman Kung Gaano Kalala Ang Pagkakalubog Nila Sa Sugal At Utang

Naglakad kami ni Mika ng 5 minuto papuntang bahay ni Ate Lilia, kapatid ko. Maliit lang bahay niya, isang kwarto pero malinis at may CR sa loob na may gripo. Pagkatok ko, bumukas agad pinto.

Sabi ko habang umiiyak, “Ate Lilia, pwede kami makitira muna ni Mika, umuwi ako galing Dubai, walang bahay na pinagawa si Carlo, lahat ng ₱1.2 million na pinadala ko, pinang-sugal at pinang-bili ng motor ni Bryan.”

Niyakap kami ni Ate Lilia, karga niya si Mika na payat. Sabi niya, “Maricel, nandito ka na pala, akala ko next year ka pa uuwi, halika, dito kayo ni Mika, may maliit na kwarto dito na pwede ninyo gamitin, at si Mika, may pagkain dito, hindi asin.”

Pagpasok namin, nagluto agad si Ate Lilia ng adobo na may manok at itlog. Si Mika, 7 anyos, kumain na parang hindi pa nakakain ng manok ng isang taon. Sabi niya, “Tita Lilia, ang sarap po ng manok, ngayon lang po ulit ako nakakain ng manok simula umalis si Mama ng Dubai!”

Doon ako mas lalong naiyak. Anak kong 7 anyos, isang taon hindi nakakain ng manok habang biyenan ko may 55 inches na TV na ₱30,000 at bayaw ko may NMAX na ₱150,000 galing sa pera ko. Hinaplos ko likod ni Mika habang kumakain siya, kita pa rin ribs niya.

Kinagabihan, katabi ko si Mika sa banig. Hindi siya makatulog kasi busog na busog daw siya. Sabi niya, “Mama, pwede po ba bukas manok ulit ulam natin?” Sabi ko, “Oo anak, manok ulit, hindi na asin.” Niyakap niya ako ng mahigpit at nakatulog agad.

Kinabukasan, maaga akong gumising, alas-singko. Kinuha ko folder ng resibo na ₱1.44 million, GCash history, Palawan receipts, picture ng NMAX, picture ng TV na 55 inches, at picture ni Mika na payat at punit damit. Pumunta ako sa barangay hall.

Pagdating ko doon, naabutan ko si Kapitana, babae, 50 anyos, mabait. Sabi ko, “Kap, gusto ko po ireklamo asawa ko at biyenan ko, 3 taon akong OFW sa Dubai, nagpadala ako ng ₱1.44 million para sa bahay at para sa anak kong 7 anyos, pero pinang-sugal at pinang-bili ng motor ng kapatid ng asawa ko.”

Tiningnan ni Kapitana yung folder ko. Sabi niya, “Maricel, may ebidensya ka ba na pinadala mo pera at ginamit sa sugal at motor?” Abot ko lahat. Sabi ko, “Kap, ito po GCash history na 36 months na may labas na To: Online Sabong at To: Bryan – Motor, at ito po OR/CR ng NMAX na nakapangalan kay Bryan na binili nung 2024, at TV na 55 inches na nasa bahay nila.”

Tumango si Kapitana at tinawagan si Carlo, si Aling Nita, at si Bryan. Sabi niya papuntahin daw kinahaponan. Bumalik muna ako sa bahay ni Ate Lilia para pakainin si Mika ng tanghalian.

Kinahaponan, pumunta kami ulit ni Mika sa barangay hall. Kasama ko siya kasi ayaw niya mahiwalay sa akin. Pagdating nila, si Carlo nakayuko, si Aling Nita galit na galit, si Bryan may dalang helmet ng NMAX.

Sigaw agad ni Aling Nita sa harap ni Kapitana, “Maricel, bakit mo kami pinabarangay, pamilya tayo, pera lang yan, babawiin ni Carlo sa sabong, mananalo siya next time!” Parang normal lang sa kanya na sabihin yun.

Sabi ko, hawak si Mika na 7 anyos na nakikinig, “Nay, ₱1.44 million po yan, 3 taon kong pinaghirapan sa Dubai na naglinis ng bahay ng amo ng 16 oras isang araw, hindi ako kumain ng maayos para makapagpadala, tapos sasabihin ninyo babawiin sa sabong?”

Humarap ako kay Kapitana, umiiyak na ako, “Kap, si Carlo po, asawa ko, may sakit sa sugal, 3 taon na po siyang nagsusugal ng pera na pinapadala ko, may utang pa po siyang ₱200,000 sa bumbay dahil sa sabong, at si Bryan po, binilhan ng motor na NMAX na ₱150,000 galing sa pera ko pero tambay pa rin hanggang ngayon.”

Tiningnan ni Kapitana si Carlo, “Carlo, totoo ba na nagsugal ka ng ₱400,000 na pera ng asawa mong OFW?” Tahimik si Carlo ng matagal, tapos tumango, “Opo, Kap, natalo po, sorry po, babawi po ako.”

Sabi ni Kapitana, galit na, “Babawi? Paano ka babawi, wala ka nang trabaho, tricycle mo binenta mo na para sa sabong, at yung bahay na pinangako mo kay Maricel na may 2 kwarto, nasaan?” Tahimik lahat.

Sumagot si Bryan, “Kap, yung motor ko, regalo sa akin ni Nanay galing sa pera ni Ate Maricel, pero kailangan ko ng motor para mag-apply ng trabaho, pero wala pa akong nahanap na trabaho kasi wala akong lisensya.”

Sabi ni Kapitana, “Walang lisensya pero may NMAX na ₱150,000? Mahiya kayo!”

Doon nagsalita si Mika, 7 anyos, hawak kamay ko, nanginginig boses niya, “Kap, si Papa po, araw-araw nagsusugal sa cellphone, at si Lola Nita at si Tito Bryan, araw-araw may bagong damit galing Shopee at may milktea, pero ako po asin lang ulam ko araw-araw at wala po akong notebook sa school.”

Naiyak si Kapitana nung marinig si Mika. Sabi niya, “Aling Nita, Bryan, Carlo, mahiya kayo, bata 7 anyos, asin lang ulam habang kayo may 55 inches na TV at NMAX na motor galing sa pera ng OFW na naghirap sa Dubai!”

Gumawa si Kapitana ng kasunduan sa barangay. Sabi niya, “Carlo, kailangan mo ibalik yung motor na NMAX at TV na 55 inches, ibenta at ibalik pera kay Maricel, at yung ₱400,000 na natalo sa sabong, pagtrabahuan mo at hulugan mo kay Maricel kada buwan ng ₱10,000, at si Aling Nita at Bryan, wala nang pera na matatanggap kay Maricel.”

Pumirma si Carlo sa kasunduan, nanginginig kamay niya. Pero si Aling Nita at Bryan hindi pumirma. Sigaw ni Aling Nita, “Hindi kami pipirma, pera yan ni Maricel pero napunta sa amin na, wala na, nagastos na!” Tapos lumabas ng barangay hall, dala helmet ni Bryan, padabog.

Pagkatapos ng barangay, umuwi kami ni Mika sa bahay ni Ate Lilia. Tahimik lang si Mika. Sabi niya, “Mama, galit po ba si Lola at si Papa sa atin?” Sabi ko, “Hindi anak, pagod lang si Mama, pero hindi na tayo babalik doon.”

Doon ko naisip, hindi na ako pwede umasa sa kasunduan lang. Kailangan ko tumayo mag-isa. Hindi na ako OFW, wala na akong ipon, pero may anak akong 7 anyos na kailangan kumain ng hindi asin. Kailangan ko magtrabaho agad.

Kinausap ko si Ate Lilia kinagabihan. Sabi ko, “Ate, mag-a-apply ako sa Maynila bilang cashier sa SM, kahit ₱18,000 lang sahod, okay na, para kay Mika.” Sabi ni Ate Lilia, “Sige, dito lang kayo ni Mika hangga’t wala pa kayong bahay, tulungan kita.”

Doon ako nakaupo sa sahig ng maliit na kwarto ni Ate Lilia, hawak yung folder ng resibo na ₱1.44 million. Hindi na ako umiyak nang malakas. Tahimik lang luha ko. Sabi ko sa sarili, hindi na ako magpapadala kahit piso sa kanila. Yung desisyon na yun, maliit pero mabigat. Yun yung simula ng pagputol ko sa kanila.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖