Bahagi 4
Harap-harapan kong siningil si Ate Vicky sa harap ni Nanay at ng mister ko para mabawi ang huling ₱50,000 bago pa mahuli ang operasyon niya.

Miyerkules ng umaga, nagising ako ng alas-singko. Hindi ako makatulog. Hawak ko pa rin yung resibo ng Shopee na may sapatos na ₱3,500. Si Boyet tulog pa, si Mia katabi ko, mahimbing. Lumabas ako ng kwarto, nakita ko si Ate Vicky sa kusina, nagkakape, tahimik.

“Ate, pwede tayo mag-usap?” sabi ko, mahinahon pero diretso.

Tumingin siya sa akin, kinakabahan, “Carla, ano yun?”

Nilapag ko sa lamesa yung resibo ng Shopee at yung parcel na hindi pa nabubuksan. “ Ate, ito pa, hindi mo pa nababalik. Sapatos na ₱3,500, para kanino to? Sa anak mo? Ate, sabi mo wala kang pera, pero may pang- Shopee ka pa.”

Namutla si Ate】 Vicky, “Carla, sorry, nakalimutan ko, naka-order na kasi yan last week pa, bago ko kunin pera ni Nanay.”

“ Ate, hindi na importante kung kailan mo inorder. Ang importante, hanggang ngayon, hindi mo pa rin sinasabi lahat. Yung ₱50,000 na kulang, saan talaga napunta? Sabi mo inom at damit, pero magkano ba talaga nainom mo? Magkano sa barkada?”

Doon pumasok si Boyet, kakagising lang, “Ano nangyayari dito?”

“Boyet, tignan mo,” sabi ko, pinakita ko lahat ng resibo na tinago ko, “May Shopee pa, may inom pa, at may utang pa siya sa tindahan sa kanto na ₱5,000, nalaman ko kahapon nung bumili ako ng ulam, sinabi ni Aling Nena. Ate, hindi lang ₱50,000 kulang, may iba pa.”

Sumabog si Boyet, “Ate! Akala ko nagsisi ka na! Bakit may tinatago ka pa? Buhay ni Nanay nakataya dito! Next week na operasyon sa PGH!”

Umiyak si Ate Vicky, “Boyet, sorry, natakot ako sabihin, kasi baka lalo kayo magalit. Yung ₱20,000 sa pawnshop, yung ₱30,000 sa cellphone, yung ₱15,000 sa damit ng anak ko at sa Shopee, at yung ₱5,000 na utang ko sa tindahan at yung iba pinang-inom ko nung birthday ng barkada ko. Wala na talaga, ubos na.”

Lumabas si Aling Miling sa kwarto, narinig sigawan. Mahina pa boses niya, “Vicky, Carla, tama na, wag na kayo mag-away.”

“Nay, hindi po kami nag-aaway, pinag-uusapan lang po namin paano mabubuo pera ninyo,” sabi ko, lumapit kay Aling Miling at inalalayan.

Umupo kami sa sala, apat kami, kasama si Mia na nagising na rin. Sabi ni Aling Miling, “Vicky, anak, bakit mo nagawa yun? Hindi mo ba alam na pwede ako mamatay pag hindi ako naoperahan? Yung singsing ng Tatay mo pa sinanla mo, yun lang alaala ko sa kanya.”

“Nay, sorry po, nainggit po ako kay Carla, kasi si Boyet nagbibigay sa kanya, may pamilya siya. Ako wala, iniwan ako ng asawa ko, wala akong trabaho, pakiramdam ko pabigat lang ako dito. Kaya kinuha ko pera, akala ko hindi malalaman, isisisi ko kay Carla kasi siya lang pumasok sa kwarto mo.”

Tiningnan ko si Ate Vicky, galit pa rin ako pero hindi na tulad dati. Sabi ko, “ Ate, hindi ka pabigat. Pero mali yung ginawa mo na isisi sa akin. At sinigawan mo pa anak ko na 7 anyos. Si Mia lang nakakita ng totoo, kung hindi dahil sa kanya, ako pa rin magnanakaw sa paningin ninyo.”

Lumapit si Mia kay Aling Miling, “Lola, wag na po kayo magalit kay Tita Vicky, nagsorry na po siya.”

Niyakap ni Aling Miling si Mia, “Salamat apo, kung hindi dahil sa yo, baka namatay na si Lola na may galit kay Mama mo.”

Doon ako tumayo, kinuha ko yung alkansya ko na lata ng biskwit na may ₱30,000 at yung sobre na may ₱20,000 galing kay Boyet. Nilapag ko sa lamesa sa harap nila.

“Nay, Boyet, Ate, ito na yung kulang na ₱50,000. Ipon ko to para kay Mia, pang-enroll niya, pero mas kailangan ni Nanay ngayon. Buo na ulit yung ₱150,000. Pero Ate, may kondisyon ako.”

Tahimik lahat, nakatingin sa akin.

“Ate, simula ngayon, hindi ka na pwedeng umasa lang kay Nanay. Sasama ka sa akin sa palengke sa Taytay, magtitinda ka ng gulay. Tuturuan kita manahi kung gusto mo. At buwan-buwan, maghuhulog ka ng ₱5,000 sa akin hanggang mabayaran mo yung ₱50,000. Hindi para singilin kita, pero para matuto ka mag-ipon at hindi na maulit. At yung anak mo, ako na maghahatid sa school pag nasa palengke ka, para hindi na niya kailangan ng mamahaling cellphone para lang may kasama.”

Tahimik si Ate Vicky, tapos tumango, umiiyak, “Carla, salamat, hindi mo ako pina-barangay. Oo, papayag ako, magtatrabaho ako, kahit anong trabaho.”

Si Boyet, lumapit sa akin, hinawakan kamay ko, “Carla, sorry ulit, at salamat. Hindi ko alam paano babayaran tiwala mo.”

Sabi ko, “Boyet, pamilya tayo, hindi na kailangan bayaran. Kailangan lang natin magtulungan.”

Next week, naoperahan si Aling Miling sa PGH. Successful ang operasyon sa puso. Nung nasa ospital kami, hawak ko kamay ni Aling Miling. Sabi ng doktor, buti daw naagapan, kung na-delay pa ng isang buwan, delikado na.

Pagkatapos ng operasyon, isang buwan pa, habang nag-aayos ako ng mga tahi sa sala, lumapit si Aling Miling, may dalang bayong na may mangga galing sa palengke.

“Carla, anak, sorry ha, pinagbintangan kita, hindi kita pinaniwalaan, kahit manugang lang kita, pero mas naniwala ako kay Vicky kasi anak ko siya. Pero ikaw pala nagligtas sa akin,” sabi ni Aling Miling, umiiyak.

“Nay, okay na po, tapos na yun, magaling na po kayo, yun importante,” sabi ko.

“Carla, simula ngayon, ikaw na hahawak ng pera ko, hindi na si Vicky, kasi ikaw lang nagbalik ng buo kahit hindi ikaw kumuha.” Binigay ni Aling Miling sa akin maliit na alkansya na lata ng biskwit, may lamang ₱10,000, “Ipon ko ulit, simula ngayon, ikaw magtago.”

Si Mia lumapit, “Lola, okay ka na po?”

“Oo apo, salamat kasi ikaw nakakita ng totoo, kung hindi dahil sa yo, baka namatay na si Lola na may galit kay Mama mo.”

Ngumiti si Mia, “Lola, sabi po ni Mama, pag may nakita kang mali, sabihin agad, wag matakot.”

Ngayon, tuwing nakikita ko yung pulang sobre na dati walang laman, ngayon may lamang resibo ng operasyon ni Aling Miling na successful, nakasabit sa pader namin sa Antipolo, naalala ko na minsan yung taong pinagbibintangan mo na magnanakaw, siya pa pala magliligtas sa yo.

Si Ate Vicky, dati kaaway, ngayon kasama ko na sa palengke ng Taytay. Naghihiwa kami ng gulay sabay. Isang araw, sabi niya habang naghihiwa, “Carla, salamat kasi hindi mo ako pina-barangay, tinulungan mo pa ako magtrabaho.”

Sabi ko, “Ate, hindi kita kaaway, pamilya tayo, kahit magkamali, pamilya pa rin. Pero next time, huwag mo na isisi kay Mia, 7 anyos lang yun, pero mas matapang pa kesa sa atin.”

Nagtawanan kami, habang si Mia naglalaro ng taguan sa ilalim ng lamesa sa sala, kung saan dati niya nakita ang katotohanan. At sa unang pagkakataon pagkatapos ng mahabang gulo, yung bahay namin sa Antipolo, kahit maliit at maingay, parang buo ulit, at alam kong bukas, mas magaan na ang umaga para sa aming lahat.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨