Bahagi 4: Sa Huling Pagkakataon Na Nakita Ko Siyang Umiiyak Sa Harap Ng Pintuan Ng Dati Naming Bahay Kasama Ang Babaeng Inakala Kong Sinira Ang Pamilya Namin Doon Ko Lang Naintindihan Kung Sino Talaga Ang Nagbayad Ng Lahat At Kung Paano Binigyan Ng Pangalawang Pagkakataon Ng Tadhana Ang Pitong Taon Namin

Akala ko talaga yun na yung dulo.

Si Sofia, hinalikan si Rafael sa pisngi, sa mismong tapat ng pinto ng condo na dati naming tinirhan, kung saan dati nakasabit yung wedding picture namin na ngayon wala na.

Gusto kong sumigaw.

Gusto kong ihagis yung kahon ng libro sa mukha nila.

Pero bago pa ako makagalaw, narinig ko si Rafael na marahang nagsalita.

Sofia, wag mong gawin yan.

Hindi ako sanay.

Tapos lumayo siya ng isang hakbang.

Sabi ni Sofia, Sir, thank you ha, dahil pinayagan mo akong mag-stay kahit alam mong hindi ako magaling sa IT, at sorry sa TikTok video ko, binura ko na.

Sabi ni Rafael, okay lang, pero next time wag mo nang gawin, may asawa ako, kahit hiwalay na kami, ayaw kong isipin niyang may ginawa akong mali.

Asawa.

Kahit may divorce papers na kami, asawa pa rin ang tawag niya sa akin.

Doon ako napahagulgol sa likod ng pader.

Lumabas ako.

Nagulat silang dalawa.

Si Sofia namumula, yumuko at nag-sorry sa akin, Maam Mara, sorry po talaga, wala po kaming relasyon ni Sir, crush ko lang po siya dati, pero sinabihan po niya ako na mahal na mahal niya kayo.

Umalis si Sofia na umiiyak din.

Naiwan kami ni Rafael sa hallway, si Bantay biglang tumakbo palabas ng condo at dumiretso sa akin, kinagat yung laylayan ng palda ko.

Si Rafael, payat na, may eyebags, amoy yosi at gamot.

Sabi niya, Mara, pasensya ka na, hindi ko sinabi sa mama mo, ay sa mama ko pala, yung sakit niya, kasi ayaw kitang madamay sa hirap.

Sabi ko, bakit mo sinabi na nakakasawa ako?

Doon siya umiyak.

Yung unang beses na nakita ko siyang umiyak simula nung namatay lolo niya nung college kami.

Sabi niya, Mara, pagod na pagod na ako nung araw na yun, kakagaling ko lang sa PGH sa Cavite extension, sinabi ng doktor na kailangan na ng chemo ng mama, 280k agad, wala tayong pera, tapos pagdating ko sa office, pinilit ako ng VP na samahan yung anak niya sa pantry at magpatawa, tinanong niya kung nagsasawa na ba ako sa buhay, nasabi ko yun na hindi ko inisip, ginamit ko yung linya na naririnig ko sa mga ka-officemate na nagbibiro, hindi ko alam na nandun ka pala at narinig mo.

Sabi niya, yung dalawang oras sa kotse, hindi dahil ayaw kitang makita, kasi hindi ko alam kung paano sasabihin sa babaeng pinangarap kong bigyan ng bahay na may carpet na hindi ko na mabibigay yung pangarap na yun kasi kailangan kong gastusin yung ipon natin sa ospital.

Sa totoo lang, gusto kong sampalin siya dahil sa pagiging duwag niya.

Pitong taon kaming nagsabing magkasama sa hirap at ginhawa, pero nung dumating yung hirap, siya lang mag-isang nagbuhat.

Pero doon ko rin naintindihan, hindi niya ako niloko, iniwan niya akong mag-isa sa laban na dapat dalawa kaming lumaban.

Mula noon, hindi kami agad nagkabalikan.

Sabi ko, Rafael, bayaran mo muna lahat ng kasalanang ginawa mo.

Una, nag-resign talaga siya, pero hindi para tumakas, para alagaan mama niya sa Imus, at kinuha niya ako bilang ka-partner sa pagbabantay, hindi bilang asawa, bilang kaibigan.

Araw-araw pumupunta ako sa Imus pagkatapos mag-bake ng pandesal, nagdadala ako ng malunggay pandesal para sa mama niya, na tinawag akong anak pa rin kahit hiwalay na kami.

Pangalawa, pumunta siya sa office at humingi ng sorry kay Sofia sa harap ng HR, at sinabi niyang hindi tama yung biro niya, at dahil dun, na-call out si Sofia at tinanggal sa internship dahil sa unprofessional behavior at pag-post ng video ng boss nang walang pahintulot, pero binigyan pa rin siya ni Rafael ng recommendation letter para sa ibang company na mas bagay sa kanya na marketing.

Pangatlo, pinabayaan niyang ako yung mag-alaga kay Bantay ng isang buwan, para maramdaman niya kung paano ako naiwan mag-isa sa studio na walang kahol.

At pang-apat, yung pinakamahalaga, tinupad niya yung pangako niya nung nasa 18 sqm pa lang kami.

Isang buwan matapos gumaling ang mama niya at bumaba na yung bill sa 80k na lang dahil sa PhilHealth at tulong ng barangay, dinala niya ako sa Tagaytay.

Hindi sa mamahaling restaurant, kundi sa isang maliit na lote na nabili niya gamit yung natira niyang loan na dapat pang-condo.

May maliit na bahay na gawa sa kahoy, may sahig na may makapal na carpet na kulay beige.

Sabi niya, Mara, dati sabi mo ayaw mo ng maraming carpet kasi sayang pera, pero ngayon binili ko pa rin, kasi sabi mo dati malamig paa mo pag winter, dito sa Tagaytay malamig, gusto kong kahit nakapaa ka, mainit pa rin.

Doon, sa gitna ng carpet na yun, lumuhod siya, hindi para mag-propose ng kasal ulit, kundi para humingi ng tawad.

Sabi niya, Mara, hindi pa ako manghihingi ng kasal ulit, kasi alam kong nasaktan kita, gusto ko lang ligawan ka ulit mula sa simula, kung papayag ka, magsisimula tayo sa 18 sqm ulit, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako magtatago ng problema sa kotse.

Umiyak ako, pero sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa ginhawa.

Hindi kami agad nagpakasal ulit.

Nag-date kami ulit na parang college, nag-jeep, kumain ng fishball sa kanto ng Quezon Avenue, nag-bike sa UP Academic Oval tuwing Linggo kasama si Bantay na ngayon mataba na ulit.

Yung ube cheese pandesal business ko, ginawa naming dalawa, siya taga-deliver gamit yung lumang kotse, ako taga-bake.

Yung dating 280k na nawala, unti-unti naming nabawi dahil sa negosyo.

At isang taon matapos yung annulment namin, sa maliit na simbahan sa Antipolo, sa harap lang ni Trina, ni Kuya Jun, ni mama niya na ngayon magaling na at ni Bantay na may suot na bowtie, nag-vow kami ulit, hindi ng engrandeng kasal, kundi simpleng pangako na kahit mainit, kahit malamig, kahit may cancer, kahit may intern na maganda, hindi na kami magsisinungaling gamit ang katahimikan.

Si Sofia ngayon may maayos na trabaho sa marketing sa Makati at nag-message pa sa amin noong kasal, sabi niya, congrats po, Sir and Maam, thank you sa lesson.

At ako, si Mara na dating akala ay tapos na ang pitong taon, ngayon natutong hindi lahat ng nakakasawa na salita ay totoo, minsan pagod lang, minsan takot lang, at minsan kailangan lang ng tao na umupo ng dalawang oras sa kotse para matutong magsalita nang totoo.

Ngayon, gabi-gabi bago matulog, hindi na niya tinutulak yung yakap ko.

Siya pa mismo yung yumayakap at nagsasabing, Mara, malamig ba paa mo? Ilagay mo sa paa ko.

At sa sahig naming may makapal na carpet sa Tagaytay, kahit nakapaa ako buong araw, hindi na ako nilalamig pa.