Bahagi 4: Nang tuluyan nilang subukang sipain ako palabas ng meeting matapos kong iligtas ang kontrata, ang mismong kliyenteng Pranses ang nagbigay sa kanila ng sampal na hindi nila makakalimutan habambuhay

Isinalin ko ang huling sinabi ni Monsieur Laurent nang dahan-dahan, malinaw, at walang takot.

“Kapag pinalabas niyo po ako, lalabas din po siya. At sasama po ang kontrata sa amin palabas.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong conference room.

Si Ma’am Veronica, napatayo, pero hindi makapagsalita.

Si Sir Carlo, napalunok.

Si Ma’am Grace, napahawak sa dibdib.

Si Monsieur Laurent, hindi nagbibiro.

Tinitigan niya si Ma’am Veronica nang diretso.

At nagpatuloy siya sa Pranses.

“Madame, depuis que je suis arrivé, vous m’avez traité comme si j’étais un problème. Votre anglais est incompréhensible. Vous n’avez pas préparé les documents. Et vous traitez cette jeune femme brillante comme une servante. Chez nous en France, on appelle ça du mépris. Et je ne travaille pas avec des gens qui méprisent leur propre équipe.”

Isinalin ko, pero sa pagkakataong ito, hindi ko na pinaganda.

Isinalin ko nang buong-buo.

“Madame, simula po nang dumating siya, pakiramdam daw po niya ay tinuring niyo siyang problema. Hindi daw po maintindihan ang English niyo. Hindi niyo daw po naihanda ang mga dokumento. At itong napakagaling na babaeng ito daw po ay tinatrato niyo na parang katulong. Sa France daw po, ang tawag doon ay panghahamak. At hindi daw po siya nakikipagtrabaho sa mga taong hinahamak ang sarili nilang kasamahan.”

Tahimik.

Walang gustong huminga.

Si Ma’am Veronica, namumula hanggang leeg.

Gusto niyang sumigaw sa akin.

Gusto niyang sabihin na nagsisinungaling ako sa translation.

Pero hindi niya magawa.

Dahil kahit hindi siya marunong mag-French, nararamdaman niya ang galit sa boses ni Monsieur Laurent.

At doon na pumasok ang big boss namin.

Si Sir Henry Tan, ang may-ari ng kumpanya, na kadarating lang galing sa Tagaytay golf club.

Nang makita niya ang tensyon, tinanong niya, “Anong nangyayari dito?”

Ikinwento ni Ma’am Veronica, pilit na binabaligtad.

“Sir, itong si Sofia po kasi, bigla na lang pumasok at—”

Pero pinutol siya ni Monsieur Laurent.

Tumayo si Monsieur Laurent at lumapit kay Sir Henry at nagsalita sa English, mabagal pero naiintindihan.

“I will tell you what happened. Your receptionist saved your 190 million peso contract. Your managers almost destroyed it.”

At doon, sa harap ng may-ari, isinalaysay ni Monsieur Laurent ang lahat.

Kung paano siya hindi pinansin.

Kung paano walang nakakaintindi sa kanya.

Kung paano ko siya iniligtas gamit ang French at ang kaalaman ko sa EU regulations na hindi man lang alam ng Sales Director.

Si Sir Henry, tinitigan ako.

“Sofia, totoo ba ito? Marunong ka mag-French?”

Tumango ako.

“Opo, Sir. Graduate po ako ng European Languages sa UP. French major po. Cum laude po.”

Nagulat siya.

“At bakit nasa reception ka?”

Ngumiti ako nang mapait.

“Nag-apply po ako dati bilang translator, Sir. Pero sabi po ni Ma’am Veronica noon, puno na raw po at mas bagay daw po ako sa front desk dahil maganda raw po akong ngumiti sa bisita.”

Natahimik si Sir Henry.

Tumingin siya kay Ma’am Veronica na ngayon ay halos maiyak na.

“Veronica, totoo ba ito?”

Hindi siya nakasagot.

Kaya lumingon si Sir Henry kay Monsieur Laurent.

“Monsieur Dubois, I sincerely apologize for what happened. What do you want us to do to make this right?”

At sumagot si Monsieur Laurent habang nakatingin sa akin.

“Je veux qu’elle gère mon contrat. Pas eux. Elle. Si elle n’est pas ma cheffe de projet, il n’y a pas de contrat.”

Isinalin ko, nanginginig ang boses ko sa unang pagkakataon.

“Gusto daw po niya na ako ang humawak ng kontrata niya. Hindi po sila. Ako daw po. Kapag hindi daw po ako ang project head, wala daw pong kontrata.”

Si Sir Henry, walang pag-aalinlangan.

“Done.”

Lumingon siya sa akin.

“Sofia, simula bukas, hindi ka na receptionist. Ikaw na ang International Business Relations Manager. Ikaw ang hahawak sa lahat ng EU clients natin. Doblehin ang sweldo mo. Triplehin pa. At may commission ka sa kontratang ito. 2% ng 3 million Euro. Magkano yun?”

Hindi ako makapagsalita.

2% ng 3 million Euro ay 60,000 Euro.

Mahigit 3.6 milyong piso.

Isang kontrata lang.

Napaiyak si Jessa sa may pinto.

Si Ma’am Veronica, napaluhod halos.

“Sir, hindi pwede! Receptionist lang yan! Wala yang alam sa business!”

Pero sinagot siya ni Sir Henry nang malamig.

“Wala siyang alam? Veronica, sa anim na taon na pinagbuhat mo siya ng tubig at pinag-order mo ng lunch, siya pala ang nagbabasa ng lahat ng email na tinatamad mong basahin. Siya ang nakakaalam na may mali sa Certificate of Origin. Siya ang nakakaalam na bawal ang sangkap ng kalaban. Ikaw, anong alam mo? Mag-order ng Evian?”

At doon na tuluyang bumagsak si Ma’am Veronica.

Kinabukasan, nag-resign siya.

Hindi dahil pinilit siya.

Kundi dahil wala nang gustong makatrabaho sa kanya matapos kumalat ang video na kinuha ni Jessa.

Yung video kung saan sinasabi niyang “receptionist lang yan” habang ako ang nagliligtas sa 190 milyong piso.

Nag-viral sa TikTok ng mga office workers sa BGC at Makati.

May caption: “Yung akala nilang taga-timpla lang ng kape, siya pala ang dahilan kaya may bonus kayo.”

Si Sir Carlo, na-demote at pinag-report sa akin.

Ako, si Sofia na dating taga-abot ng kape.

Ngayon, may sarili nang opisina.

Katabi ng dating conference room kung saan ako dati pinapalabas.

At tuwing may bagong receptionist kaming nahihirapan, lagi kong sinasabi sa kanya.

“Huwag kang mag-alala. Nakikita kita. Hindi ka invisible dito.”

Dahil natutunan ko sa pinakamahirap na paraan.

Minsan, ang taong akala nilang pinakamababa sa opisina.

Siya pala ang dahilan kung bakit nakatayo pa ang buong kumpanya.

At si Monsieur Laurent?

Tuwing Pasko, nagpapadala pa rin siya ng French macarons mula sa Lyon.

May kasamang sulat na palaging nagsisimula sa.

“À ma chère collègue brillante, merci de m’avoir appris que le respect vaut plus que 3 millions d’euros.”

Para sa pinakamamahal kong magaling na kasamahan, salamat sa pagtuturo sa akin na ang respeto ay mas mahalaga pa sa 3 milyong Euro.