Nakahiga siya sa kama nang lumingon ako sa huling pagkakataon. Nasa tabi pa rin ng unan niya ang cellphone na halos buong araw niyang hawak. Naalala ko ang gabing nilagnat ako at kinailangan ko pang bumangon para kumuha ng sariling gamot dahil ayaw niyang itigil ang laro. Noon, sinabi kong maliit lang na bagay iyon. Ngayon, malinaw sa aking bahagi lamang iyon ng mas malaking problema.

Sa sala, nakita ko ang mga laruan ng mga bata sa sahig at ang mga basong hindi hinugasan mula kagabi. May mga damit ding nakasabit sa likod ng mga upuan. Dati, ako ang unang nagliligpit ng lahat ng iyon bago pumasok sa trabaho. Pero sa pagkakataong ito, dumiretso ako sa pintuan nang hindi hinahawakan ang kahit ano.

Pagdating ko sa lobby, tumawag si Paolo. Sinabi niyang nais na ng buyer ng malaking condo na kumpirmahin ang napag-usapang petsa ng paglipat ng pagmamay-ari at turnover. May mga kailangang tapusing dokumento, at maingat naming siniguro na walang maling impormasyong ibinigay tungkol sa mga nakatira sa bahay. Ipinagpatuloy ko ang proseso dahil alam kong hindi ko na kayang manirahan kasama ang pamilya Reyes.

“Ma’am Angela, sigurado po ba kayo?” tanong niya. “Malaking desisyon ang magbenta ng dalawang property nang halos magkasunod.”

“Sigurado ako, Paolo,” sagot ko. “Matagal ko nang pinaghirapan ang mga bahay na iyan. Pero hindi ko na gustong manatili sa isang lugar na ginagamit para iparamdam sa akin na wala akong halaga.”

Hindi agad siya sumagot. Pagkatapos, sinabi niyang tutulungan niya akong tiyaking maayos ang lahat ng proseso. Nagpasalamat ako, hindi dahil siya ang magliligtas sa akin, kundi dahil maaasahan niya akong tratuhin bilang may-ari ng sarili kong desisyon.

Sa sumunod na mga araw, natapos ang mga kinakailangang transaksiyon at naayos ang perang mula sa bentahan. Ang maliit na condo ay naipagbili nang isinasaalang-alang ang umiiral na kasunduan sa umuupa. Ang malaking condo naman ay nakatakdang i-turn over sa bagong may-ari ayon sa napagkasunduang kondisyon. Wala akong balak sirain ang anumang karapatan ng ibang tao para lamang makaganti.

Nag-book ako ng biyahe papuntang Boracay. Matagal ko nang gustong magbakasyon doon, pero sa bawat pagkakataon ay may dahilan si Marco kung bakit hindi ako puwedeng umalis. Minsan, kailangan daw ng pera ng kapatid niya. Minsan naman, walang maghahanda ng pagkain para sa mga magulang niya.

Sa unang pagkakataon, bumili ako ng ticket nang hindi humihingi ng pahintulot.

Pagdating ko sa resort, halos hindi ako makapaniwalang walang ibang taong nag-uutos sa akin. Walang sumisigaw na magluto ako ng almusal. Walang humihingi ng pambayad sa kung ano-anong gastusin. Walang nagsasabi kung paano ko dapat gamitin ang sarili kong pera.

Umupo ako sa balkonahe habang nakatingin sa dagat. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, narinig ko ang sarili kong paghinga nang hindi natatabunan ng ingay sa bahay.

Pero alam kong hindi pa tapos ang lahat.

Kinailangan ko pang harapin ang usapin ng kasal namin ni Marco. Kailangan ding malinaw na maayos ang bentahan ng mga property at wala nang maaaring gamitin ang pamilya niya para pilitin akong bumalik. Kaya bago ako tuluyang magpahinga, nakipag-usap ako sa abogado tungkol sa mga susunod na hakbang.

Ipinaliwanag niyang dapat kong itago ang lahat ng dokumentong nagpapatunay na binili ko ang mga property bago ang kasal. Mahalaga rin ang mga kasunduan sa bentahan at ang mga katibayan ng pagbabayad. Hindi niya ipinangakong magiging madali ang anumang pagtatalo tungkol sa aming ari-arian. Pero sinabi niyang maaari kong ipaglaban ang mga karapatan ko sa maayos na paraan.

Inayos ko ang mga papeles sa isang digital folder. Kasama roon ang mga lumang dokumento ng pagbili, mga resibo, at ang mga kasunduan sa bagong mga may-ari. Walang bago o lihim na ebidensiyang kailangan kong hanapin. Ang mga dokumentong matagal ko nang iniingatan ay sapat para malinaw kong maipakita kung paano ko nakuha ang mga property.

Samantala, dumating ang umagang nakatakdang tanggapin ni Mr. Lim ang malaking condo.

Bago iyon, naipadala na ang kinakailangang pormal na abiso tungkol sa turnover at ang mga hakbang na kailangang sundin. Ang tatlumpung minutong binanggit ni Mr. Lim ay isang huling pakiusap para magsimulang mag-impake, hindi pahintulot na sapilitang palayasin ang sinuman nang labag sa batas. Alam niyang kailangang dumaan sa wastong proseso kung tumangging umalis ang mga nakatira roon.

Pero ang pamilya Reyes ay hindi sanay na may nagsasabing hindi sa kanila.

Kaya nang dumating si Mr. Lim kasama ang abogado at security personnel, sinalubong siya ng mga sigaw.

“Ano ba ang kalokohang ito?” galit na tanong ni Marco. “Bahay ito ng asawa ko!”

“Dati,” sagot ni Mr. Lim. “Nasa akin na ang mga dokumento ng bentahan. At kailangan nating ayusin ang turnover ayon sa napagkasunduan.”

Hinawakan ni Marco ang mga papeles. Paulit-ulit niyang hinanap ang pangalan ko, hanggang sa nakita niya ang pirma ko.

“Hindi maaari. Hindi niya gagawin ito nang hindi sinasabi sa akin.”

“Ginamitan namin ng wastong proseso ang bentahan,” paliwanag ng abogado. “Kung may pagtutol kayo, maaari ninyo itong idulog sa tamang paraan. Pero hindi ninyo maaaring basta ipagpalagay na sa inyo ang property dahil matagal na kayong nakatira rito.”

Napaupo si Aling Teresa.

“Pero ipinangako niya sa amin ang isang milyong piso,” sabi niya. “At ang isa pa niyang condo ay ibibigay niya sa anak kong lalaki!”

Walang naisagot si Mr. Lim dahil wala naman siyang kinalaman sa mga pangakong iyon.

Si Marco ang unang tumawag sa akin.

Isang beses.

Dalawa.

Sampu.

Pero wala na siyang makontak sa dati kong numero.

Nang subukan niyang magpadala ng mensahe sa mga dati kong account, hindi rin siya makalusot. Doon niya sinimulang tawagan ang ibang mga taong maaaring may alam kung nasaan ako. Walang makapagsabi ng aking kinaroroonan.

Sa bandang huli, nakipag-ugnayan siya kay Paolo.

“Nasaan ang asawa ko?” halos pasigaw niyang tanong. “Bakit ninyo ibinenta ang bahay namin?”

Hindi nakipagtalo si Paolo.

“Sir, ang kliyente ko po ang may-ari ng property noong isinagawa ang bentahan. Hindi ko po maaaring ibigay ang pribadong impormasyon tungkol sa kinaroroonan niya.”

“Sabihin mo sa kanya na tawagan ako!”

“Makakarating po sa kanya ang mensahe ninyo sa naaangkop na paraan.”

Nang matanggap ko ang mensahe mula kay Paolo, nasa tabi ako ng swimming pool. Nakalatag sa mesa ang isang libro at isang basong malamig na tubig. Napatingin ako sa dagat bago ko binasa ang sinabi ni Marco.

Ayon kay Paolo, paulit-ulit nitong sinasabing kailangan naming mag-usap dahil hindi raw makatarungan ang ginawa ko sa kanyang pamilya.

Napangiti ako nang mapait.

Hindi pa rin niya sinasabi ang tungkol sa dalawang sampal.

Hindi pa rin niya tinatanong kung nasaktan ako.

Ang iniisip pa rin niya ay kung saan titira ang mga kamag-anak niya.

Makalipas ang ilang oras, nakatanggap ako ng pormal na mensahe sa pamamagitan ng abogado. Humihingi si Marco ng paliwanag tungkol sa mga bentahan at nais niyang makipagkita upang pag-usapan ang aming kasal. Pumayag akong makipag-usap sa itinakdang araw, basta naroon ang mga legal na kinatawan kung kinakailangan.

Ayokong magtago habambuhay.

Gusto ko lamang harapin siya sa pagkakataong hindi na niya ako kayang patahimikin sa harap ng kanyang pamilya.

Sa kabilang banda, hindi kaagad nawala ang problema ng pamilya Reyes. Kailangan nilang humanap ng malilipatan habang inaayos ang pormal na pag-alis sa condo. Hindi sapat ang pagmamataas ni Aling Teresa para bayaran ang bagong titirhan nilang lahat.

Ang ilang kamag-anak ay nagsimulang mag-impake. Ang iba naman ay nagtalo tungkol sa kung sino ang dapat sumagot sa renta. Ang mga kapatid ni Marco na dati ay masayang nakikipag-usap tungkol sa mga ari-arian ko ay biglang nagkaroon ng sari-sariling dahilan kung bakit hindi sila makapag-aambag.

Narinig kong sinabi pa raw ni Aling Teresa na kasalanan ko ang lahat.

Pero hindi na ako nasaktan sa narinig ko.

Mas mabigat ang katotohanang sa loob ng tatlong taon, hinayaan kong maubos ang oras at lakas ko para lamang mapasaya ang mga taong hindi kailanman nakuntento.

Kinagabihan, umupo ako sa tabi ng bintana ng hotel. Hawak ko ang cellphone na may mensahe mula sa abogado tungkol sa nalalapit naming pag-uusap. Sa halip na maghanap ng dahilan para hindi humarap, kinumpirma ko ang petsa.

Pagkatapos, nagpadala ako ng malinaw na tagubilin.

“Handa akong kausapin si Marco tungkol sa aming kasal at sa mga legal na usapin. Pero hindi na ako babalik sa bahay para makisama sa pamilya niya.”

Ilang minuto pa ang lumipas bago ko isinara ang cellphone.

At sa unang pagkakataon, nakapagpasya akong harapin ang asawa ko nang hindi takot na mawala siya.

Bahagi 4

Dumating ang araw ng aming pag-uusap makalipas ang ilang linggo. Nasa isang tahimik na opisina kami sa Quezon City, kung saan maaari naming pag-usapan ang aming sitwasyon nang walang sigawan. May kasama akong abogado upang matiyak na maayos ang lahat ng pag-uusap tungkol sa mga property at aming kasal.

Nauna si Marco sa pagdating.

Nang makita niya ako, agad siyang tumayo. Halata sa mukha niyang kulang siya sa tulog at ilang araw nang mabigat ang iniisip. Pero hindi ko alam kung nag-aalala ba siya sa akin o sa nawalang bahay na tinuturing niyang kanila.

“Angela,” tawag niya. “Sa wakas, nagpakita ka rin.”

Umupo ako sa tapat niya.

“Nandito ako para ayusin ang mga kailangang ayusin, Marco.”

“Bakit mo ginawa iyon?” tanong niya. “Bakit mo ibinenta ang bahay nang hindi mo sinasabi sa akin? Alam mong maraming taong nakatira roon.”

“Alam ko,” sagot ko. “Dahil ako ang nagbabayad para sa pangangailangan ng maraming taong iyon.”

Napahawak siya sa noo.

“Pamilya ko sila.”

“Alam ko rin iyan. Tatlong taon mo nang inuulit sa akin.”

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay sinabi niyang nahirapan ang lahat sa paghahanap ng matitirhan. Ang ilan daw ay umuwi sa mga dating bahay nila. Ang iba ay nangupahan, habang ang mga kapatid niya ay napilitang maghati sa mga gastusin.

“Nagkakagulo ang pamilya namin dahil sa ginawa mo,” sabi niya.

Tinitigan ko siya.

“Marco, noong sinampal ako ng mama mo nang dalawang beses, nagkagulo ba ang pamilya ninyo?”

Hindi siya agad sumagot.

“Nasaktan ako sa sarili kong bahay,” pagpapatuloy ko. “Labing-anim kayong naroon. Wala ni isa ang pumigil. At ikaw, sinabi mong karapat-dapat lang iyon dahil kailangan kong matuto.”

“Galit lang si Mama noon.”

“Dalawang beses niya akong sinampal. At nakita mong nangyari iyon.”

Napayuko siya.

“Hindi ko akalaing aabot tayo sa ganito.”

“Ako rin,” sagot ko. “Dahil akala ko ang pinakasalan ko ay isang lalaking marunong tumayo sa tabi ng asawa niya.”

Sa unang pagkakataon, hindi siya sumagot nang may paninisi.

Tiningnan niya ang mga kamay niyang nakapatong sa mesa. Pagkatapos ay huminga siya nang malalim.

“Siguro naging kampante ako,” mahina niyang sabi. “Lagi kang naroon. Lagi mong inaayos ang lahat. Akala ko kahit magalit ka, babalik ka rin sa dati.”

“Iyan mismo ang problema.”

Tumingin siya sa akin.

“Nasaktan ako nang paulit-ulit, Marco. Pero dahil lagi kitang pinapatawad, inisip mong wala ka nang kailangang baguhin.”

Hindi na siya nakipagtalo.

Maya-maya, binanggit niya ang mga property. Sinabi niyang gusto niyang tiyaking tama ang mga dokumento at malaman kung may anumang karapatan siyang kailangang linawin. Hindi ko siya pinigilan. Ipinakita namin sa naaangkop na paraan ang mga dokumentong may kinalaman sa pagbili at bentahan.

Nilinaw ng abogado na ang anumang pagtatalo sa pagmamay-ari ay kailangang suriin ayon sa mga dokumento at sa naaangkop na batas. Hindi sapat ang simpleng pagsasabing mag-asawa kami upang ipalagay na maaaring angkinin ni Marco ang lahat ng binili ko bago kami ikasal. Kung may lehitimo siyang pagtutol, may tamang proseso para rito.

Pero wala siyang ipinakitang dokumentong nagpapatunay na siya ang bumili o nagbayad para sa dalawang condo.

Hindi rin niya maitangging alam niyang sa akin ang mga iyon bago pa kami ikasal.

Sa huli, tahimik niyang tinanggap na hindi niya maaaring basta utusan akong ibalik ang mga bahay.

“Paano si Mama?” tanong niya. “Galit na galit siya sa iyo.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ko na problema kung galit siya.”

“Angela, matanda na siya.”

“Ang pagiging matanda ay hindi nagbibigay ng karapatang manakit ng ibang tao.”

Muli siyang natahimik.

Pagkatapos, sinabi niyang humihingi siya ng tawad sa nangyari. Hindi ko alam kung lubos na niyang naunawaan ang sakit na ginawa niya, pero sa pagkakataong iyon ay wala siyang ibinigay na dahilan para ipagtanggol ang ginawa ng kanyang ina.

“Dapat pinigilan ko si Mama,” sabi niya. “Dapat hindi ko hinayaang mapahiya ka sa harap ng lahat.”

“Tama ka,” sagot ko.

“May pagkakataon pa ba tayong ayusin ito?”

Matagal bago ako nakasagot.

Hindi dahil nagdadalawang-isip ako kung babalik sa kanya. Kundi dahil tatlong taon kong pinangarap na marinig ang mga salitang iyon sa tuwing may nangyayaring masama sa bahay.

Pero dumating lamang ang mga iyon nang wala na ang mga condo at hindi na nila ako maaasahang sumunod.

“Marco,” mahinahon kong sabi, “ang paghingi ng tawad ay mahalaga. Pero hindi nito awtomatikong binubura ang lahat ng nangyari.”

Tumango siya habang namumula ang mga mata.

“Alam ko.”

“Hindi ko na kayang bumalik sa dati nating buhay. Hindi ko na kayang manirahan sa isang bahay kung saan ang asawa ko mismo ang nagsasabing tama lang na saktan ako.”

Sa wakas, sinabi ko ang desisyong matagal ko nang inihahanda.

“Gusto kong tapusin ang pagsasama natin at simulan ang kinakailangang legal na proseso.”

Napatingin siya sa akin.

“Sigurado ka?”

“Oo.”

Hindi siya sumigaw. Hindi niya ako tinakot. Pero nakita kong nahirapan siyang tanggapin ang sagot ko.

“Minahal naman kita, Angela.”

“Naniniwala akong may mga panahong minahal mo ako,” sagot ko. “Pero hindi sapat ang pagmamahal kung wala itong kasamang respeto.”

Nagtagal pa ang pag-uusap namin tungkol sa mga susunod na hakbang. Hindi namin ipinanggap na matatapos sa isang araw ang lahat ng usaping legal tungkol sa aming kasal. Ngunit naging malinaw ang aking paninindigan na hindi na kami muling magsasama bilang mag-asawa.

Pagkatapos ng meeting, nakita kong naghihintay sa labas ng opisina si Aling Teresa kasama ang dalawa sa mga anak niya.

Hindi ko inaasahang makikita ko siya roon.

Pagkakita sa akin, mabilis siyang lumapit.

“Angela! Akala mo ba matatapos ang lahat kapag naibenta mo ang mga bahay?” galit niyang tanong. “Pinahiya mo ang pamilya namin!”

Huminto ako.

Dati, sa ganitong pagkakataon ay agad akong humihingi ng tawad upang hindi na lumaki ang gulo.

Pero hindi na ngayon.

“Ma’am Teresa,” sabi ko, “hindi ko kayo pinahiya. Ibinenta ko ang mga property na pag-aari ko. Kung may hindi kayo nauunawaan tungkol sa bentahan, maaari ninyong idaan sa tamang proseso.”

Namula ang mukha niya.

“Walang utang na loob! Tatlong taon kang naging manugang ko!”

“Tatlong taon ko rin kayong pinatuloy sa bahay ko nang walang renta. Hindi ko kayo siningil sa pagkain at mga bayarin. Pero sa huli, sinampal ninyo ako dahil sa isang aksidenteng hindi ko naman kasalanan.”

Itinaas niya ang daliri para magsalita, pero nagpatuloy ako.

“Hindi ko na hahayaang maulit iyon.”

“Wala ka bang respeto sa matanda?”

“May respeto ako sa ibang tao. Pero may respeto na rin ako sa sarili ko.”

Nakita kong lumabas si Marco mula sa opisina. Narinig niya ang huling bahagi ng pag-uusap namin.

“Ma, tama na,” sabi niya.

Nagulat si Aling Teresa.

“Marco! Ganyan ka na rin ba? Hahayaan mong pagsalitaan ako ng asawa mo?”

Hindi niya agad sinagot ang kanyang ina.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“Angela, puwede ka nang umalis. Ako na ang kakausap kay Mama.”

Hindi ko alam kung iyon ang simula ng pagbabago niya. At wala na rin akong balak hintaying patunayan niya iyon bago ko ipagpatuloy ang buhay ko.

Tumango ako at naglakad palayo.

Walang humarang.

Walang humawak sa braso ko.

Wala nang nag-utos na bumalik ako para magluto, maglinis, o humingi ng tawad.

Sa mga sumunod na buwan, unti-unti kong inayos ang buhay ko.

Nagpatuloy ang mga kinakailangang legal na hakbang tungkol sa aming pagsasama. Hindi ako nagmadali sa mga desisyong kailangang pag-aralang mabuti, pero hindi ko rin binawi ang hangarin kong magkaroon ng hiwalay at tahimik na buhay.

Naging maayos din ang natitirang usapin tungkol sa turnover ng malaking condo. Sa pamamagitan ng mga kinakailangang abiso at napagkasunduang paglipat, tuluyang nakalipat ang pamilya Reyes sa iba-ibang tirahan. Hindi na nila maaaring asahang may isang taong sasalo sa lahat ng gastos para sa kanila.

Nabalitaan kong nagsimula nang magtrabaho nang mas maayos ang kapatid na lalaki ni Marco para matustusan ang sarili niyang bahay. Ang kapatid naman niyang babae ay kinailangang bawasan ang gastos sa kasal. Hindi natuloy ang isang milyong pisong regalong inaasahan niya mula sa akin.

Hindi ko sila pinagtawanan.

Hindi ko rin sila tinulungan pang bayaran ang mga bagay na responsibilidad na nila.

Sapat nang malaman kong nagsisimula silang mabuhay nang hindi umaasa sa aking pera.

Samantala, ginamit ko ang bahagi ng perang nakuha sa bentahan upang maghanap ng mas maliit at mas tahimik na lugar na matitirhan. Hindi ko kailangan ng napakalaking sala o maraming kuwartong pagpapatuluyan ng mga taong walang respeto sa akin.

Gusto ko lamang ng tahanang maaari kong tawaging akin.

Isang lugar kung saan makakauwi ako nang hindi kinakabahang may magagalit kung hindi pa handa ang hapunan.

Isang lugar kung saan hindi ko kailangang magpaliwanag kung bakit gusto kong magpahinga.

Isang lugar kung saan walang sinumang maaaring manampal sa akin at sabihing para iyon sa ikabubuti ko.

Minsan, habang namimili ako ng mga gamit para sa bagong tirahan, nakita ko ang isang simpleng sofa na may dalawang upuan. Walang engrandeng disenyo at hindi rin mahal. Pero nang maupo ako roon, bigla akong napangiti.

Naalala ko ang malaking sofa sa dati kong condo.

Doon nakaupo si Marco nang mas piliin niyang maglaro kaysa ipagtanggol ako.

Ilang sandali kong tiningnan ang maliit na sofa.

Pagkatapos ay sinabi ko sa salesperson na kukunin ko iyon.

Hindi dahil kailangan kong patunayan na kaya kong bumili ng kahit ano.

Kundi dahil gusto ko itong ilagay sa sala ng tahanang ako mismo ang mag-aalaga.

Pagbalik ko sa bagong tirahan, inayos ko ang mga libro sa estante. Naglagay ako ng maliit na halaman sa tabi ng bintana at naghanda ng isang tasa ng tsaa. Walang ingay mula sa telebisyon. Walang mga batang tumatakbo sa paligid at walang mga matatandang sumisigaw ng utos.

Tahimik ang buong bahay.

At sa unang pagkakataon, ang katahimikang iyon ay hindi nakakalungkot.

Nakakapayapa.

Nakatanggap ako ng isang maikling mensahe mula kay Marco sa pamamagitan ng aming legal na kinatawan. Sinabi niyang nauunawaan na niya na kailangan kong magkaroon ng sarili kong buhay. Nangako rin siyang makikipagtulungan sa mga natitirang hakbang upang maayos naming matapos ang aming mga usapin.

Hindi ko alam kung gaano kalalim ang pagbabago niya.

Pero hindi ko na kailangang alamin iyon para maging masaya.

Isinara ko ang mensahe at tumingin sa labas ng bintana.

Maliwanag ang hapon. May mga batang naglalaro sa malayo at may mahinang hanging pumapasok sa kuwarto.

Dati, iniisip kong ang pagiging mabuting asawa ay nangangahulugang kailangan kong tiisin ang lahat para lamang manatiling buo ang pamilya.

Ngayon, alam kong hindi iyon totoo.

Ang pamilya ay hindi dapat maging lugar kung saan nawawala ang dignidad ng isang tao. At ang pagmamahal ay hindi dapat gawing dahilan upang paulit-ulit na payagan ang pananakit.

Hindi na ako ang babaeng tahimik na tumayo sa gitna ng sala habang pinapanood ng labing-anim na tao ang kanyang kahihiyan.

Ako na ang babaeng marunong magsabi ng tama na.

Hindi ko mababawi ang tatlong taong ginugol ko sa maling pagsasama. Hindi ko rin mabubura ang sakit ng dalawang sampal at ang mga salitang binitiwan ng taong minahal ko.

Pero puwede kong piliin kung paano ko gugugulin ang mga susunod na taon.

At iyon ang ginawa ko.

Nang gabing iyon, umupo ako sa bago kong sofa, binuksan ang bintana, at hinayaang pumasok ang malamig na hangin.

Wala nang labing-anim na taong umaasa sa akin. Wala nang asawang hindi kayang ipagtanggol ako. Wala nang biyenang maaaring maghari sa loob ng sarili kong bahay.

May trabaho ako, may sariling ipon, may ligtas na tirahan, at higit sa lahat, may kapayapaan.

Sa wakas, hindi na ako nabubuhay para patunayan ang halaga ko sa mga taong ayaw akong pahalagahan—malaya na akong bumuo ng isang mas masaya at mas mapayapang buhay para sa sarili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨