Hindi gumagalaw si Adrian. Nakatingin siya sa akin na para bang natatakot siyang mawala akong muli kapag kumurap siya. Mas payat ang mukha niya kaysa noong huli ko siyang nakita, at may ilang puting buhok na sa kaniyang sentido. Pero ang mga mata niyang minsan kong minahal ay hindi nagbago.

“Grace,” mahinang sabi niya. “Ikaw talaga.”

Agad kong nilapitan ang mga bata. “Mga anak, pumasok muna kayo sa loob. May kailangan lang kaming pag-usapan.” Ngunit kumapit si Miguel sa braso ni Adrian at umiling. “Mommy, huwag mo siyang paalisin. Mabait po siya. Siya ang naghatid sa amin pauwi.”

Napatingin ako sa anak ko. “Paano ninyo siya nakilala?”

Nagkatinginan ang limang bata. Sa huli, si Miguel ang nagsalita. “Narinig namin kayo ni Lola Nena noong sinabi mong kamukha namin si Daddy. Tapos nakita namin ang lumang litrato sa kahon mo.” Napakurap ako. May isa akong larawang hindi ko nagawang itapon—ang litrato namin ni Adrian noong araw ng kasal.

Ipinaliwanag ni Miguel na ilang linggo na nilang pinag-uusapan ang tungkol sa kanilang ama. Nang magkaroon ng community activity sa bayan na dinaluhan ng mga tauhang militar, may nakita silang lalaking kamukha ng nasa litrato. Kinausap nila ang isang sundalo at ipinakita ang larawang lihim nilang dinala. Ang sundalong iyon ang naghatid sa kanila kay Adrian, na naroon para sa isang opisyal na pagbisita sa lalawigan.

Hindi ko alam kung magagalit ako o matatakot. Hindi ko akalaing magagamit ng limang batang anim na taong gulang ang isang lumang litrato para hanapin ang taong anim na taon kong iniwasan. Tinawag ko silang lahat papasok at pinaupo sa sala. Pinakiusapan ko si Aling Nena, na dumating matapos marinig ang ingay, na samahan muna sila.

Naiwan kaming dalawa ni Adrian sa bakuran.

“Bakit ka nandito?” tanong ko. “At bakit mo isinama ang mga anak ko nang hindi muna ako kinakausap?”

Hindi siya agad sumagot. Hinubad niya ang kaniyang sombrero at hinawakan iyon sa harap niya. “Sinabi nilang gusto nilang umuwi. Hindi ko sila dinala kung saan-saan. Tinanong ko ang isang lokal na kawani kung paano sila ligtas na maihahatid rito. Sila mismo ang nagturo ng bahay ninyo.”

“At hindi mo naisip na dapat mo muna akong tawagan?”

“Nag-alala ako na baka umalis ka ulit kapag nalaman mong papunta ako.”

Napatawa ako nang walang saya. “Kaya mas pinili mong sorpresahin ako? Adrian, anim na taon na ang lumipas. Hindi mo na puwedeng gawin ang gusto mo dahil lamang may ranggo ka.”

Napayuko siya.

“Alam ko,” sagot niya. “At wala akong karapatang hilingin na pagkatiwalaan mo agad ako.”

Matagal kaming nanahimik. Mula sa loob ng bahay, naririnig ko ang tawanan ng mga bata. May nagtatalo kung sino ang unang magpapakita kay Adrian ng kanilang mga drawing. Napakasakit isipin na ang karaniwang ingay na iyon ang naging sentro ng buhay ko, samantalang hindi niya alam na may lima pala siyang anak.

“Alam mo na ba?” tanong ko.

Tumingin siya sa bintana kung saan sumisilip si Sofia.

“Hindi ako sigurado noong una. Pero nang makita ko silang magkakasama, naalala ko ang sarili kong mga larawan noong bata ako.” Huminga siya nang malalim. “Grace, mga anak ko ba sila?”

Walang saysay ang magsinungaling. Alam kong hindi lamang mukha ang magkapareho sa kanila ni Adrian. Pati ang paraan ng pagkunot ng noo at ang seryosong pag-iisip ni Miguel ay parang sa kaniya.

“Oo,” sagot ko. “Lima silang anak mo.”

Napahawak siya sa bibig. Nakita kong namula ang kaniyang mga mata habang pilit niyang kinokontrol ang sarili.

“Limang anak,” ulit niya. “Anim na taon…”

“Huwag mong gawing tungkol sa pagkawala mo ang buhay nila,” putol ko. “Hindi mo alam kung gaano kahirap ang mga gabing may lima akong sanggol na sabay-sabay umiiyak. Hindi mo alam kung ilang beses akong nagtrabaho hanggang umaga para makabili ng gatas. Hindi mo alam kung ilang beses akong natakot na baka may magkasakit at wala akong sapat na pera.”

Hindi siya sumabat.

“At higit sa lahat,” dugtong ko, “hindi mo alam kung gaano ako natakot noong buntis pa lamang ako.”

Doon lamang siya tumingin nang diretso sa akin.

“Buntis ka na noong umalis ka?”

Tumango ako. “Galing ako sa doktor noong araw na nakita ko kayo ni Bianca. Dala ko ang ultrasound. Balak kong sabihin sa iyo habang kumakain tayo ng hapunan.”

Nakita kong bahagyang umatras si Adrian. Parang may dumagan sa kaniyang dibdib.

“Grace, hindi ko alam.”

“Alam ko,” sagot ko. “Dahil hindi mo ako hinayaang magsalita. Mas mahalaga ang sugat niya kaysa sa sakit na nararamdaman ko.”

Naupo siya sa lumang bangkong kahoy sa tabi ng bakuran. Hindi ko pa siya nakitang ganoon, kahit sa pinakamahirap na mga panahong nagdaan sa kaniyang trabaho. Ngunit hindi sapat ang kaniyang pagsisisi para mabura ang mga taon ng pag-iisa ko.

“May kailangan kang malaman tungkol sa gabing iyon,” sabi niya.

Umiling ako. “Kung sasabihin mo lang na wala kayong relasyon ni Bianca, narinig ko na ang linyang iyan anim na taon na ang nakalipas.”

“Hindi ko hihilinging maniwala ka nang basta-basta.” Saglit siyang tumigil. “May lumang problema sa pamilya niya. Humingi siya ng tulong dahil may sugat siyang kailangang ipatingin at may usaping sensitibo na ayaw niyang malaman ng ibang tao. Nagkamali ako nang dalhin ko siya sa bahay natin at itago ang nangyayari sa iyo.”

Naalala ko ang nakabukas niyang blusa, ang jacket sa sofa, at ang mga kamay nilang magkahawak.

“At kailangan mo talagang hawakan siya nang ganoon kalapit?”

“Nawalan siya ng balanse habang inaayos ang damit niya matapos tingnan ang sugat. Sinubukan kong alalayan siya. Hindi ko dapat hinayaan na mangyari iyon sa loob ng pribado nating kuwarto nang wala kang alam.”

Tinitigan ko siya. Maaaring totoo ang sinasabi niya, ngunit wala na akong kakayahang ibalik ang dating tiwala sa isang paliwanag lamang.

“Bakit hindi mo ako sinundan noong umalis ako sa kuwarto?” tanong ko.

Napalunok siya. “Dahil sinabi niyang bumuka ang sugat niya. Akala ko makakausap pa kita pagkatapos.”

“At hindi ka umuwi.”

“Iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.”

Hindi ako nagsalita. Hinayaan kong maramdaman niya ang bigat ng sarili niyang sagot.

Maya-maya, inilabas ni Adrian ang cellphone niya at ipinakita ang ilang lumang petsa ng mga komunikasyong sinubukan niyang gawin. Hindi ko na kailangang basahin ang lahat. Alam kong hinanap niya ako noon. Narinig ko mismo ang mga checkpoint habang nakatago sa truck.

“Anim na taon kitang hinanap,” sabi niya. “Noong una, akala ko galit ka lamang at babalik ka rin. Pero nang malaman kong wala kang dinalang mga gamit at hindi mo ginamit ang mga account natin, doon ako natakot.”

“Natakot kang mapahiya ang pamilya mo?”

Umiling siya. “Natakot akong may nangyari sa iyo.”

“Gusto kong maniwala,” sagot ko. “Pero noong panahong kailangan kita, may iba kang piniling samahan.”

Wala siyang naisagot.

Sa loob ng bahay, biglang bumukas ang pinto. Lumabas si Sofia na may hawak na kulay rosas na papel. Lumapit siya kay Adrian at iniabot iyon.

“Daddy, para sa’yo. Drawing namin.”

Limang maliliit na tao ang nakaguhit sa papel, kasama ang isang babaeng may mahabang buhok. Sa gilid ay may isa pang lalaking nakasuot ng uniporme. Hindi maganda ang proporsiyon ng katawan, at mas malaki ang ulo ng lalaki kaysa sa bahay, pero halatang pinag-effortan iyon ng mga bata.

“Salamat,” mahinang sabi ni Adrian.

“Uuwi ka na ba?” tanong ni Sofia.

Napatigil siya.

Tumingin siya sa akin bago sumagot. “Kung papayag ang mommy ninyo, gusto ko kayong makilala nang mas mabuti. Pero kailangan ko munang respetuhin ang desisyon niya.”

Parang may maliit na bahagi ng dibdib kong lumuwag. Hindi niya sinabing kukunin niya sila. Hindi niya sinabing dapat silang sumama sa kaniya dahil siya ang ama. Sa unang pagkakataon, narinig kong isinaalang-alang niya ang gusto ko.

Nang makapasok muli si Sofia, nagsalita ako.

“May mga kondisyon ako, Adrian. Hindi mo sila maaaring dalhin kahit saan nang walang pahintulot ko. Hindi mo maaaring gamitin ang ranggo mo para utusan akong bumalik. At hindi mo maaaring ipakilala si Bianca o ang pamilya mo sa mga anak ko nang hindi muna natin napag-uusapan.”

“Susundin ko,” sagot niya.

“Isa pa. Kung gusto mong makasama sila, kailangan mong maging ama, hindi bisitang nagbibigay lang ng laruan at pera.”

Tumango siya. “Handa akong matuto.”

Hindi ko alam kung gaano katotoo ang kaniyang pangako. Ngunit alam kong hindi na ako ang Grace na minsang umalis sa Quezon City na walang ibang dala kundi ilang damit at paintbrush.

Kinagabihan, matapos makatulog ang mga bata, kinuha ko ang lumang kahon ng mga dokumento ko. Nasa loob ang mga record ng pagbubuntis, mga resibo ng ospital, at mahahalagang papeles ng kanilang kapanganakan. Isa-isa kong inayos ang mga iyon sa mesa.

Kinuha ko ang cellphone at nagpadala ng mensahe kay Adrian.

“Bukas, alas-nuwebe ng umaga, pumunta ka rito. Pag-uusapan natin ang mga responsibilidad mo bilang ama at ang mga bagay na kailangan nating ayusin sa kasal natin.”

Iyon ang unang pagkakataon sa loob ng anim na taon na ako mismo ang nagtakda ng oras at kondisyon ng aming pag-uusap.

Bahagi 4

Eksaktong alas-nuwebe ng umaga nang dumating si Adrian sa bahay. Wala siyang kasamang sundalo at hindi rin niya suot ang kaniyang uniporme. Simple lamang ang kaniyang polo at pantalon, at may dala siyang mga pagkain para sa mga bata. Ngunit bago pa niya maibigay ang mga iyon, pinaupo ko muna siya sa hapag-kainan.

“Adrian, hindi tayo nandito para pag-usapan kung magkakabalikan tayo,” sabi ko. “Nandito tayo dahil may lima kang anak na kailangang magkaroon ng maayos na buhay.” Inilapag ko sa harap niya ang mga dokumento ng mga bata at ang listahan ng mga pangunahing gastusin. “Kailangan nating malinaw na pag-usapan kung ano ang kaya mong gawin at kung paano mo iyon gagawin nang hindi naaapektuhan ang kapanatagan nila.”

Tahimik niyang binasa ang mga papeles. Nakita ko ang pagbabago ng kaniyang mukha nang makita niya ang mga lumang resibo ng ospital at ang mga araw na kinailangan kong bumalik para sa mga pagsusuri ng limang sanggol. May ilang resibong halos kupas na ang tinta. Maingat niyang inilapag ang mga iyon na para bang natatakot siyang mapunit.

“Grace, hindi ko alam kung paano mo kinaya ang lahat ng ito,” sabi niya.

“Hindi ko rin alam noong una,” sagot ko. “Pero araw-araw, may limang batang umaasa sa akin. Wala akong panahon para sumuko.”

Tumango siya. Hindi niya sinubukang ipagtanggol ang sarili. Sa halip, tinanong niya kung magkano ang karaniwang kailangan para sa kanilang pagkain, pag-aaral, checkup, at iba pang pangangailangan.

Sinabi kong hindi ako humihingi ng kabayaran sa anim na taong lumipas. Hindi mabibili ng pera ang mga gabing mag-isa akong nag-aalaga sa kanila. Ngunit may obligasyon siyang suportahan ang mga bata mula ngayon, at kailangan iyong maging regular at maaasahan.

“Pumapayag ako,” sagot niya. “Gusto ko ring maayos ang pagkilala sa kanila bilang mga anak ko, sa paraang hindi ka mapipilit o mawawalan ng karapatan.”

Nagkasundo kaming humingi ng wastong payong legal tungkol sa parental responsibilities, dokumento ng mga bata, at sa aming kasal. Hindi ko papayagang gawing pribadong usapan lamang ang mga obligasyong maaaring makaapekto sa kinabukasan ng limang anak namin. At malinaw kong sinabi na ang anumang kasunduan ay dapat nakasulat at pareho naming nauunawaan.

Pagkatapos ng pag-uusap, tinanong ko siya tungkol kay Bianca.

“Ayokong may isang bagay pang itatago sa akin,” sabi ko. “Hindi dahil gusto kong bumalik sa nakaraan, kundi dahil ayokong mamuhay sa kasinungalingan.”

Tumuwid siya sa upuan.

“Ipinagpatuloy ko ang pagtulong sa kaniya nang ilang panahon pagkatapos mong mawala. Pero nang lumabas ang usapin tungkol sa pamilya niya, lumayo na ako sa mga personal nilang problema. Hindi kami naging mag-asawa, at hindi rin kami nagsama.”

“At noong gabing nakita ko kayo?”

Huminga siya nang malalim.

“May sugat siya at humingi siya ng tulong. Pero hindi iyon dahilan para dalhin ko siya sa bahay natin nang hindi ka kinakausap. Hindi rin dahilan iyon para pabayaan kitang umalis na sugatan at nasasaktan.”

Tinitigan ko siya nang matagal.

“Kung ganoon, bakit hindi mo sinabi ang totoo noong oras na iyon?”

“Dahil inuna kong protektahan ang pribadong problema niya. Akala ko, sapat na ang sabihin kong magtiwala ka sa akin.”

“At hindi mo naisip na may karapatan din akong malaman kung bakit nasa bahay ko ang ibang babae na nakabukas ang damit at hawak ang asawa ko?”

Napayuko siya.

“Alam kong wala na akong maibabalik sa gabing iyon,” sabi niya. “Pero hindi ko itatangging mali ang ginawa ko.”

Iyon ang unang pagkakataong narinig kong inako niya ang buong pananagutan sa nangyari nang hindi ginagamit si Bianca bilang dahilan.

Hindi ko alam kung totoo ang bawat detalye ng kaniyang paliwanag. Ngunit sapat na sa akin ang isang katotohanan: kahit wala silang naging relasyon, pinili niyang itago ang isang mahalagang bagay at iniwan niya akong mag-isa sa pinakamahinang sandali ng buhay ko.

At iyon ang bagay na hindi madaling patawarin.

Makalipas ang ilang araw, nakatanggap ako ng tawag mula sa biyenan ko. Matagal na siyang hindi nakakausap sa akin, ngunit nang malaman niyang may lima siyang apo, bigla siyang nagmadaling makipagkita. Sa unang minuto pa lamang ng tawag, tinanong niya kung kailan ko dadalhin ang mga bata sa bahay ng pamilya Reyes.

“Hindi po muna,” mahinahon kong sagot.

“Ano ang ibig mong sabihin? Mga apo ko sila! May karapatan kaming makita sila!”

“May karapatan din po silang lumaki nang hindi hinuhusgahan ang kanilang ina.”

Biglang tumahimik ang kabilang linya.

Naalala ko kung paano niya ako minamaliit dahil sa pagiging illustrator. Naalala ko ang bawat pagkakataong ikinumpara niya ako kay Bianca at sinabing hindi ako bagay sa isang lalaking may mataas na posisyon sa militar.

“Kung gusto ninyo silang makilala,” pagpapatuloy ko, “maaari nating pag-usapan ang isang maayos na pagbisita. Pero hindi ninyo sila dadalhin kahit saan nang wala akong pahintulot. At hindi ninyo sila tuturuan na mali ang ginawa kong paglayo para protektahan sila.”

Nang malaman ni Adrian ang tawag, hindi niya ako pinilit na baguhin ang sagot ko. Siya mismo ang kumausap sa kaniyang ina at ipinaliwanag na kailangang igalang ang mga hangganang itinakda ko. Hindi iyon malaking kilos kung ihahambing sa mga taon ng sakit na naranasan ko, ngunit isa iyon sa mga unang pagkakataong nakita kong kaya niyang piliin ang tama kahit hindi iyon ang gusto ng pamilya niya.

Samantala, unti-unti niyang nakikilala ang mga bata.

Tuwing pinapayagan ko siyang dumalaw, maaga siyang dumarating. Tinutulungan niya si Miguel sa pagbabasa, nakikipaglaro kina Marco at Matteo, at nakikinig sa walang katapusang mga tanong ni Gabriel. Si Sofia naman ay mahilig umupo sa tabi niya habang nagkukulay.

Minsan, nakita kong nakaupo silang anim sa ilalim ng puno sa bakuran. May hawak na aklat si Adrian habang nakapaligid sa kaniya ang mga bata. Hindi siya mukhang isang mataas na opisyal ng militar noong sandaling iyon. Isa lamang siyang amang sinusubukang bumawi sa panahong hindi niya naibigay.

“Mommy!” sigaw ni Sofia nang makita ako. “Marunong palang gumawa ng paper airplane si Daddy!”

Ngumiti ako. “Talaga?”

Tumango si Miguel. “Pero mas magaling ka pa rin mag-drawing!”

Nagtawanan silang lahat.

May mga araw na gumagaan ang pakiramdam ko kapag nakikita silang masaya. May mga araw din na bumabalik ang sakit kapag naiisip kong dapat ay matagal na naming naranasan ang mga sandaling iyon. Hindi ko pinilit ang sarili kong maging masaya sa lahat ng pagkakataon.

Isang hapon, pagkatapos umalis ng mga bata para maglaro sa bahay ni Aling Nena, muling lumapit sa akin si Adrian.

“Grace, may gusto akong itanong.”

“Ano iyon?”

“May pagkakataon pa ba tayong magsimula ulit?”

Matagal ko siyang tiningnan.

Anim na taon na ang nakalipas, marahil ay iiyak ako sa tuwa kung maririnig ko ang tanong na iyon. Noon, handa akong isuko ang halos lahat para lamang manatili sa tabi niya. Pero ibang tao na ako ngayon.

“Adrian, hindi kita hahadlangan na maging mabuting ama,” sagot ko. “Pero hindi ibig sabihin niyon na kailangan kong bumalik bilang asawa mo.”

Nakita kong nanigas ang kaniyang panga.

“Hindi na ba talaga maaari?”

“Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko sa hinaharap. Pero alam ko kung ano ang kailangan ko ngayon. Kailangan ko ng kapayapaan at ng buhay na hindi nakadepende sa kung pipiliin mo ako araw-araw.”

Tumango siya nang mabagal.

“Kung iyon ang gusto mo, igagalang ko.”

“At kailangan nating ayusin ang legal na katayuan ng kasal natin,” dagdag ko. “Ayokong magpanggap na maayos ang lahat dahil lamang may mga anak tayo.”

Hindi madali ang mga sumunod na buwan.

Nagkaroon kami ng mga pag-uusap kasama ang angkop na mga propesyonal upang maunawaan ang aming mga karapatan, responsibilidad, at mga legal na hakbang na maaari naming gawin. Walang agarang solusyon sa lahat ng problema. Ngunit sa unang pagkakataon, hindi na ako nag-iisa sa pagharap sa mga gastusin at pangangailangan ng mga bata.

Nagsimula ring maging mas maayos ang negosyo ko sa online illustrations. Dahil hindi ko na kailangang akuin nang mag-isa ang lahat ng gastusin ng limang anak, nagkaroon ako ng panahon para tumanggap ng mas magagandang proyekto. Nakabili ako ng bagong drawing tablet at nakapag-ipon para sa mas malaking bahay na mas angkop sa amin.

Hindi ko iyon ginawa upang patunayan kay Adrian na kaya kong mabuhay nang wala siya.

Ginawa ko iyon dahil matagal ko nang pangarap na magkaroon ng sariling seguridad.

Isang araw, habang nag-aayos ako ng mga lumang gamit, nakita ko ang paintbrush na iniwan ng ina ko. Kupas na ang hawakan nito, ngunit maayos pa rin ang mga hibla. Naalala ko ang gabing dala ko iyon habang tumatakas mula sa Quezon City.

Noon, akala ko ang pag-alis ay katapusan ng lahat ng pangarap ko.

Ngayon, naunawaan kong iyon pala ang simula ng pagkilala ko sa sarili kong lakas.

Sa ikapitong kaarawan ng mga bata, nagkaroon kami ng simpleng salu-salo sa bakuran. May spaghetti, pritong manok, cake, at mga lobo na sila mismo ang pumili. Dumating si Adrian dala ang mga regalong napag-usapan muna namin. Hindi niya sinubukang gawing engrande ang pagdiriwang para mapansin siya.

Habang naghahanda kaming hipan ang mga kandila, biglang hinawakan ni Miguel ang kamay ko.

“Mommy, puwede bang mag-wish tayo?”

“Siyempre.”

Tumingin siya kay Adrian at pagkatapos ay sa akin.

“Ang wish ko, sana palagi tayong masaya. Kahit hindi kayo nakatira sa iisang bahay.”

Napatigil ako.

Napatingin si Adrian sa anak namin, saka marahang ngumiti.

“Magandang wish iyan,” sabi niya.

Hinagkan ko ang noo ni Miguel.

“At gagawin namin ang lahat para maging masaya kayo.”

Sabay-sabay na hinipan ng limang bata ang mga kandila. Nagpalakpakan ang lahat habang nagtatawanan silang nag-agawan kung sino ang unang kakain ng cake.

Nakatayo si Adrian sa kabilang bahagi ng mesa. Nang magtagpo ang mga mata namin, bahagya siyang tumango. Wala nang pangakong kailangan kong panghawakan at wala na ring pakiusap na kailangan kong sagutin.

Ang mahalaga, malinaw na ang aming mga responsibilidad at nirerespeto niya ang mga hangganang itinakda ko.

Pagkaraan ng ilang buwan, natupad ko rin ang pangarap kong makalipat sa isang mas maluwag na bahay. May sariling kuwarto na ang mga bata, may maliit na studio ako para sa pagguhit, at may bakurang maaari nilang paglaruan.

Sa unang gabi namin doon, sabay-sabay silang tumakbo papunta sa akin.

“Mommy, bahay na ba talaga natin ito?”

Lumuhod ako at niyakap silang lahat.

“Oo, mga anak. Bahay natin ito.”

“Habang-buhay?”

Napangiti ako.

“Hangga’t gusto nating manatili rito.”

Nang tulog na silang lahat, naupo ako sa tabi ng bintana ng aking studio. Sa harap ko ay isang malinis na papel at ang lumang paintbrush ng ina ko. Dahan-dahan akong nagsimulang gumuhit ng limang batang magkakahawak ang kamay sa ilalim ng maliwanag na langit.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, hindi na ako natatakot sa maaaring mangyari bukas.

May sarili na akong tahanan, trabahong mahal ko, at limang anak na nagbibigay ng kahulugan sa bawat araw ng buhay ko.

Hindi naging perpekto ang aming pamilya. Ngunit natutuhan naming ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa pananatili sa iisang bahay, kundi sa paggalang, pananagutan, at pagiging naroroon kapag kailangan.

At habang pinagmamasdan ko ang limang anak kong mahimbing na natutulog, alam kong hindi na ako ang babaeng tumakas dahil sa takot—isa na akong inang malayang pumili ng mas payapa at mas magandang kinabukasan para sa aming lahat.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨