Bahagi 3: Akala nila ay simpleng pagsasalin lang ang gagawin ko sa loob ng meeting, pero laking gulat nila nang maisalba ko ang kontrata gamit ang sikretong natutunan ko sa anim na taon ng pagiging invisible sa opisina

Hindi ko sinagot agad ang tanong ni Ma’am Veronica.

Tinitigan ko lang siya.

Anim na taon.

Anim na taon akong nakaupo sa reception na nakikinig sa lahat ng tawag.

Alam ko kung paano nagsinungaling si Sir Carlo kay Ma’am Grace tungkol sa budget ng marketing para makabili siya ng bagong Rolex.

Alam ko na yung shipment na sinabi nilang na-delay dahil sa bagyo ay na-delay talaga dahil nakalimutan ni Ma’am Veronica na i-process ang customs papers.

Alam ko na yung 190 milyong pisong kontrata na ito ay muntik nang ibigay sa kalaban namin sa Cebu dahil tamad silang mag-reply sa email ni Monsieur Laurent.

Lahat yan naririnig ko habang nagtatimpla ako ng kape.

Pero ngumiti lang ako.

“Matagal na po, Ma’am. Simula pa po nung college.”

At hinarap ko si Monsieur Laurent.

“Oui, Monsieur, on peut commencer.”

Pumasok kami sa conference room.

Sa unang pagkakataon sa anim na taon, naupo ako sa mesa ng meeting.

Hindi sa gilid. Hindi sa sahig. Hindi nakatayo na may hawak na tray.

Sa mesa mismo. Katabi ng mga boss.

Si Ma’am Veronica, pilit na ngumiti pero nanginginig ang kamay habang hawak ang ballpen.

Si Sir Carlo, hindi makatingin sa akin nang diretso.

Si Jessa, sumilip sa pinto at binigyan ako ng thumbs up.

Nagsimula si Monsieur Laurent.

At doon ko naintindihan kung bakit siya galit kanina.

“Madame, Monsieur, je suis très déçu. Cela fait trois semaines que j’attends une réponse sur les certificats d’origine. Votre équipe m’a dit que tout était prêt. Mais mon assistant à Paris m’a dit que vous n’avez rien envoyé.”

Isinalin ko nang kalmado pero matalim.

“Sabi po ni Monsieur, dismayado daw po siya. Tatlong linggo na daw po siyang naghihintay sa Certificate of Origin. Sinabihan daw po siya ng team natin na kompleto na, pero wala pa daw pong natatanggap ang assistant niya sa Paris.”

Namutla si Ma’am Veronica.

Dahil totoo.

Ako ang nakatanggap ng email reminder na yun.

Tatlong beses.

Ipinasa ko kay Ma’am Veronica.

Sabi niya, “Mamaya na yan, Sofia. Unahin mo muna yung lunch order ni Sir Carlo.”

Ngayon, sumabog na.

“Sofia, sabihin mo sa kanya, naipadala na! Nasa spam lang siguro!” utos ni Ma’am Veronica sa English.

Tumingin ako kay Monsieur Laurent at isinalin ko ang gusto niyang sabihin, pero dinagdagan ko ng paraan para hindi kami magmukhang sinungaling.

“Ma’am Veronica dit que les documents ont été envoyés, mais qu’il y a peut-être eu un problème technique avec l’email. Elle vous les renverra personnellement ce soir avec toutes les excuses de notre entreprise.”

Naintindihan ni Ma’am Veronica na hindi yun literal na translation, pero hindi siya makapalag dahil hindi niya alam ang sinabi ko.

Tumango si Monsieur Laurent, medyo lumambot.

Pero hindi pa tapos.

Naglabas siya ng folder.

“Parlons du prix. Votre devis indique 3 millions d’euros, mais votre concurrent à Davao propose 2,7 millions avec une meilleure logistique. Pourquoi devrais-je vous choisir?”

Isinalin ko.

“Sabi po niya, 3 million Euro ang quote natin, pero ang kalaban natin sa Davao, 2.7 million Euro lang daw at mas maganda pa ang logistics. Bakit daw po niya kami pipiliin?”

Doon na nanginig si Sir Carlo.

Dahil alam niyang totoo yun.

Ang kalaban namin sa Davao, mas mura talaga.

Pero ang hindi alam ni Monsieur Laurent, yung kalaban na yun, gumagamit ng murang preservatives na bawal sa EU.

At alam ko yun dahil ako ang nag-receive ng rejected shipment report ng Davao company na naligaw sa email namin last month.

At binasa ko.

Kaya sinabi ko kay Monsieur Laurent, hindi bilang receptionist, kundi bilang isang taong may alam.

“Monsieur, notre prix est plus élevé parce que nous utilisons des ingrédients certifiés ECOCERT et nous avons déjà l’approbation de la FDA Philippines et de l’UE. Notre concurrent utilise du phénoxyéthanol à plus de 1%, ce qui est interdit en France depuis 2023. Vous aurez des problèmes à la douane.”

Natulala si Ma’am Veronica.

“Ano sinasabi mo sa kanya, Sofia? Bakit ang haba?”

Ngumiti ako.

“Sinasabi ko po sa kanya na mas mahal tayo dahil certified organic tayo at pasado tayo sa EU standards, habang ang kalaban natin ay may sangkap na bawal sa France at maho-hold sa customs.”

Biglang napatayo si Monsieur Laurent.

“C’est vrai? Vous avez la preuve?”

May ebidensya ka ba?

Tumayo rin ako.

Pumunta sa reception, kinuha ang folder na matagal ko nang tinatago.

Yung folder ng rejected shipment report.

Na dapat tinapon na pero tinago ko dahil sabi ng instinct ko, magagamit ito balang araw.

Bumalik ako at binigay kay Monsieur Laurent.

Binasa niya.

At doon, sa harap ng lahat, niyakap niya ako.

Hindi dahil sa drama.

Kundi dahil nalaman niyang iniligtas ko siya sa isang malaking problema sa customs ng France.

“Bravo, Mademoiselle Sofia! Vous avez sauvé mon entreprise!”

Pero imbes na matuwa, si Ma’am Veronica, biglang pumalakpak nang malakas.

“Okay, okay! Very good, Sofia! Pwede ka nang lumabas! Kami na bahala dito! Salamat sa pag-translate!”

Gusto niya na naman akong paalisin.

Gusto niyang angkinin ang kredito.

Gusto niyang ako ulit ang maging invisible.

At pagkasabi niya nun, nakita ko ang mukha ni Monsieur Laurent na biglang naging seryoso.

Tumingin siya kay Ma’am Veronica, tapos sa akin.

At nagsalita siya ng isang pangungusap na nagpatahimik sa buong kwarto.

“Si elle sort, je sors. Et le contrat s’en va avec nous.”

At hindi ko pa yun isinasalin, alam ko na, tapos na ang laro nila.