Bahagi 3
Hindi ko inakalang sa mismong araw na pinirmahan namin ni Miguel ang annulment papers ay may dinadala na pala akong anak niya sa sinapupunan ko

Hindi ako agad nakagalaw nung gabing nakita ko ang dalawang guhit. Nakaupo lang ako sa sahig ng banyo ng BGC condo, hawak ang pregnancy test, habang tumutulo ang luha ko na hindi ko alam kung saan nanggaling. Akala ko naubos na lahat ng luha ko nung pumirma kami ni Miguel, pero meron pa pala.

Kinabukasan, nagpa-check up ako sa OB sa St. Luke’s din, pero sa ibang building. Ayokong makasalubong ang kahit sinong kakilala ni Miguel. Sabi ng doktor, five weeks na. Sakto sa huling beses na magkasama kami ni Miguel bago siya tuluyang lumipat sa dorm ng mga resident para raw mas malapit kay Angela.

Doon ko naintindihan kung bakit masakit ang dibdib ko nitong mga nakaraang linggo. Kung bakit ang sensitive ko sa amoy. Akala ko dahil sa stress ng annulment.

Tinanong ako ng doktor kung sasabihin ko ba sa asawa ko. Umiling ako. Sabi ko tapos na kami. Pirmado na ang lahat. At kung sasabihin ko pa kay Miguel, siguradong gagamitin lang yun ni Aling Gloria para sabihing habol ko lang ang apelyido nila o kaya para hatiin ulit ang ari-arian.

Umuwi akong tulala. Binuksan ko ang folder ng agreement. Nakalagay pa rin doon ang pirma naming dalawa. Tabi ng titulo ng BGC condo na ₱6 million, titulo ng bahay sa Quezon City na ₱5 million, at titulo ng Makati condo na ₱3.5 million. Pati yung bank account na may ₱2.5 million na stocks. Bigla kong na-realize, hindi lang ito kabayaran sa anim na taon kong pagiging misis. Ito na ang magiging puhunan para sa anak ko.

Hindi ko sinabi kay Miguel. Hindi ko rin sinabi kay Aling Gloria kahit tinatawagan niya ako nang paulit-ulit para sa Porsche at sa isang condo. Ni-block ko ang number ni Miguel sa personal phone ko at iniwan ko lang bukas ang email ng abogado ko para sa legal na usapin.

Ibinenta ko ang Quezon City house. Mabigat sa loob kasi doon kami unang nangarap ni Miguel, pero kailangan ko ng liquid na pera. Nakuha ko ang ₱5 million at inilagay ko sa separate na account na nakapangalan lang sa akin at sa magiging anak ko. Yung BGC condo ang tinirahan ko. Yung Makati condo pinaupahan ko para may monthly income na ₱35,000.

Yung Mercedes na kay Miguel, hinayaan ko nang kunin ng ahente niya. Pero yung Porsche na nakapangalan sa akin, ibinenta ko rin at ginamit kong pambayad sa lahat ng prenatal checkups at emergency fund.

Si Angela, nanatili sa department ni Miguel. Nabalitaan ko sa dating kaibigan kong nurse sa St. Luke’s na pinag-uusapan pa rin sila sa ospital. May nagsasabi na kaya raw mabilis ang promotion ni Angela dahil kay Miguel. Pero wala na akong pakialam. Mas naging malinaw sa akin na alam ni Angela sa simula pa lang na kasal si Miguel. Hindi siya inosente. At masakit yun kaysa sa pagtataksil mismo.

Habang lumalaki ang tiyan ko, mas naging tahimik ako pero mas naging gising. Dati lahat ng desisyon naming mag-asawa si Miguel ang nasusunod. Anong kulay ng kurtina, anong investment ang bibilhin, saan magbabakasyon. Ngayon ako lahat. Ako ang nagde-decide kung anong vitamins ang iinumin ko, anong pangalan ang ibibigay ko sa anak ko.

Isang gabi, nasa ika-anim na buwan na ako, nakatanggap ako ng sulat galing sa abogado ni Miguel. Gusto raw ni Aling Gloria na questionin ang agreement kasi masyado raw malaki ang nakuha ko. Tumawa lang ang abogado ko. Sabi niya pirmado, notarized, at may video pa nung pirmahan. Hindi na nila mababawi ang tatlong property at ang ₱2.5 million.

Doon ako nakahinga nang maluwag. Pero kasabay nun, natakot din ako. Paano kung malaman ni Miguel na buntis ako? Kukunin ba niya ang bata? Ipapagamit ba niya ulit ang nanay niya para diktahan ako?

Kaya gumawa ako ng isang maliit pero napakahalagang desisyon. Pumunta ako sa City Hall sa Quezon City at inayos ang lahat ng papeles. Ang ilalagay kong apelyido ng bata ay sa akin, Domingo ang maiden name ko. Walang pangalan ng ama sa birth certificate hangga’t hindi ko pinapayagan. Gusto kong protektahan ang anak ko sa gulo.

Nanganak ako sa isang private hospital sa Makati, hindi sa St. Luke’s. Mag-isa lang ako sa delivery room kasama ang OB at isang kaibigan kong matagal ko nang hindi nakikita. Babae ang anak ko. Nung unang narinig ko ang iyak niya, parang nabura lahat ng anim na taon ng sakit.

Pinangalanan ko siyang Elise. Elise Domingo.

Mabigat ang unang taon. Walang yaya sa gabi, walang Miguel na mag-aabot ng tubig. Ako ang nagpupuyat, ako ang nagpapalit ng diaper, ako ang nagpapa-breastfeed habang nagche-check ng renta ng Makati condo sa cellphone. Pero bawat ngiti ni Elise, bawat paghawak niya sa daliri ko, mas tumitibay ako.

Pitong taon ang lumipas nang hindi ko namalayan. Ginamit ko ang natitirang pera sa stocks para magtayo ng maliit na online shop ng baby essentials. Lumago siya. Nakabili ako ng isa pang maliit na condo sa Cebu para sa bakasyon namin ni Elise, pero BGC pa rin ang base namin. Stable na kami.

Hindi ko na hinanap si Miguel. Akala ko tapos na ang kwento namin sa pirma lang. Hindi ko alam na isang hapon sa BGC High Street, habang hawak ko ang kamay ng anim na taong gulang kong anak, makikita ko ulit siya at sa pagkakataong yun, hindi na ako yung babaeng umiiyak sa sahig ng banyo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖