Bahagi 3
Akala ko tapos na ang bangungot nung nakaligtas kami sa crash, pero sa ospital ko lang nalaman kung gaano katagal na nila akong niloloko.

Pagpasok ko sa cockpit, mas malakas ang alog. Wala nang piloto, wala nang tao. Ako na lang mag-isa. Isinara ko ang pinto. Umupo ako sa jump seat sa likod ng captain’s seat. Hindi ko ginalaw ang controls. Alam kong delikado. Naaalala ko sa nakaraang buhay, nabuhay si Carlo kahit naiwan siya sa eroplano. Ibig sabihin, hindi ito direktang babagsak na parang bato. May pag-asa pa.

Yumuko ako, niyakap ko ang tiyan ko. “Hold ka lang, baby. Kapit lang tayo kay Mama,” bulong ko. Naramdaman kong umiikot ang eroplano, bumababa nang mabilis pero hindi pa bumabagsak nang tuluyan. Pinikit ko ang mata ko at nag-brace position gaya ng tinuro sa safety demo.

Pagkatapos noon, isang malakas na kalabog. Parang hinampas ng higanteng kamay ang eroplano. Nawalan ako ng malay sandali.

Nagising ako sa amoy ng gamot at sa tunog ng monitor. Nasa ospital ako sa Cebu. Puting kisame. May dextrose sa kamay ko. Ang una kong hinanap, ang tiyan ko. May kamay na marahang humawak sa akin. Isang nurse.

“Ma’am Grace, okay po kayo. Stable po kayo at si baby. Nasa 5 months na po kayo, pero kailangan ng bed rest.”

Naiyak ako. Sa nakaraang buhay, nabuhay din ako pero walang nakaalala sa akin. Ngayon, buhay kami pareho.

Maya-maya, bumukas ang pinto. Si Carlo. Nakasuot pa rin ng pilot uniform na gusot, may gasgas sa noo. Sa likod niya, si Trish, nakasaklay pero nakangiti.

Pagkakita sa akin, lumapit si Carlo. Hindi para yakapin ako. Para magalit.

“Grace! Bakit ka ba kasi sumama sa flight na iyon? Kung hindi dahil sa’yo, hindi kami muntik mamatay!”

Napatulala ako. Kahit ngayong buhay na ako ang nagbigay ng vest, ako pa rin ang sinisisi.

Si Trish, umarte na parang kawawa. “Ate Grace, okay ka lang? Nag-alala kami ni Carlo sa’yo. Buti na lang ang tibay mo, buntis ka pa naman.”

Tinitigan ko silang dalawa. Sa wakas, malinaw na malinaw na sa akin.

Sa ospital na iyon, nalaman ko ang lahat. Yung head stewardess na kasama nila sa crew, si Aling Nena, dumalaw sa akin. Siya pala ang nag-ayos ng emergency landing sa isang bakanteng lote malapit sa Mactan. Dahil wala nang piloto, nag-auto pilot at bumagsak pero hindi sumabog. Kaya kaming naiwan sa loob, nabuhay.

Sabi ni Aling Nena nang pabulong, “Ma’am Grace, matagal na po iyan. Si Captain Carlo at si Trish, matagal na po silang magkarelasyon bago pa kayo ikasal. Pinilit lang ni Captain na magpakasal sa inyo kasi buntis ka at ayaw mapahiya ang pamilya niya sa Quezon City.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Kaya pala. Kaya pala lahat ng kaibigan niya, kampi kay Trish.

Nalaman ko rin na yung condo namin sa BGC na sabi ni Carlo ay hinuhulugan pa namin, fully paid na pala gamit ang pera ko. Nasa ₱5.2 million na ipon namin galing sa negosyo ng nanay ko, nilipat niya sa account ni Trish paunti-unti. ₱50,000 dito, ₱100,000 doon. Akala ko pambayad sa titulo ng lupa sa Bulacan.

Nung gabi ring iyon, habang tulog si Carlo sa upuan sa tabi ng ospital, narinig kong kausap niya si Trish sa cellphone.

“Love, ayos lang. Hindi niya alam. Pag nakuha ko na yung insurance na ₱2 million sa crash na ito, aalis na tayo. Iwan na natin siya.”

Doon ko naramdaman na hindi lang ako nasaktan, nagising na ako.

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagwala. Kumuha ako ng cellphone ko, na naka-charge na pala. Binuksan ko ang bank app namin. Tiningnan ko ang transaction history. Totoo nga, may mga transfer kay Trish.

Maliit pa ang tiyan ko pero buo na ang loob ko. Hindi na ako yung Grace na iyak nang iyak at nagpapaliwanag.

Kinabukasan, dumating ang imbestigador ng airline. Nagtanong siya kung ano ang nangyari bakit kulang ang gamit. Gusto kong sabihin ang lahat noon mismo, pero pinigilan ko ang sarili ko. Sabi ko, “Pagod pa po ako, sa susunod na lang.” Kailangan kong ayusin muna ang lahat.

Ang maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko: tinawagan ko ang kapatid ko sa Manila, si Kuya Jun. Sabi ko, “Kuya, i-freeze mo muna yung joint account namin. At kunin mo yung titulo ng lupa sa bahay. Ilagay mo sa pangalan ko lang.”

Si Kuya Jun, hindi nagtanong. Sabi niya, “Sige, Grace. Uuwi ka ba?” Sabi ko, “Oo, pero kailangan kong tapusin muna ito. Para sa anak ko.”

Nang marinig iyon ni Carlo, bigla siyang kinabahan. “Anong titulo? Anong i-freeze? Grace, pera natin iyon ah.”

Tiningnan ko siya. Ngayon, hindi na ako natatakot sa kanya. “Pera natin? O pera mo at ni Trish?”

Namutla siya. Si Trish, na nasa pinto pala, biglang pumasok. “Ate, huwag ka namang ganyan. Nagmamahalan lang kami ni Carlo. Kasalanan ko ba kung hindi ka niya mahal?”

At doon ko nakita ang tunay nilang mukha. Hindi na sila nahihiya. At sa harap nilang dalawa, pinindot ko ang send sa email na matagal ko nang tina-type. Isang formal complaint sa airline at sa CAAP tungkol sa paglabag ni Captain Carlo Santos.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖