Bahagi 3
Akala ko simpleng school requirement lang ang ₱360,000 na nawala, pero nung nakita ko ang titulo ng condo, doon ko nalaman kung gaano kalalim ang plano nila.

Pagdating ko sa condo, hindi ko muna hinarap si Carlo. Dumiretso ako sa kwarto at binuksan yung cabinet kung saan nakatago yung mga importanteng papeles. Nandoon pa yung brown envelope na naiwan niya. Kinuha ko. Sa loob, hindi lang yung checklist ni Ethan ang laman.

May nakasingit na kopya ng reservation agreement. Developer: isang mid-rise condo sa may Quezon City, malapit sa isang private school. Buyer: Lara Santos. Co-borrower / Contact person: Carlo Reyes. At sa baba, may handwritten note: Downpayment — ₱360,000 paid from joint account. Balance to be settled.

Nanginig yung kamay ko. Hindi lang pala siya tumulong mag-pila. Nag-decide na siya para sa pera naming dalawa. Para sa anak ng iba.

Tinawagan ko si Mama. Hindi ako humagulgol. Sinabi ko lang, “Ma, tama ka dati, sabi mo huwag lahat iasa sa kanya. Ngayon naintindihan ko na.”

Sabi ni Mama, “Anak, umuwi ka muna dito sa amin sa Makati.”

Sabi ko hindi pa. Kailangan kong tapusin muna kung ano yung sinimulan niya.

Gabi nung umuwi si Carlo, kalmado pa rin siya. Akala niya siguro iiyak lang ako tapos matatapos na. Inilapag ko sa harap niya yung reservation agreement at yung bank history.

“Explain mo to,” sabi ko.

Tiningnan niya lang saglit tapos umupo.

“Angela, huwag mong gawing masama. Hindi ko naman tinago. Kailangan lang talaga ni Ethan ng matitirhan. Wala nang ibang matitirhan si Lara. Yung dati niyang asawa, ayaw na silang patirahin. Ano gagawin ko, pabayaan ko silang matulog sa kalsada?”

“At bakit pera natin ang gagamitin mo? Bakit hindi pera mo lang?”

“Kasi joint yun. Pera nating dalawa. At saka, hindi ba sabi mo pamilya tayo? Pamilya ang turing ko kay Ethan.”

Doon ako natawa nang malakas. Yung tawa na may luha.

“Pamilya? Nung nasa ospital si Mama at kailangan ng PhilHealth transfer, nasaan ka? Nung nilalagnat ako ng 40 degrees at hindi makatayo sa banyo, nasaan yung pamilya na sinasabi mo?”

Tumahimik siya. Kita ko sa mukha niya na naguguluhan siya, hindi dahil guilty siya, kundi dahil hindi niya maintindihan bakit ako nagagalit.

“Ang layo naman ng mga yan. Past na yun. Ito ngayon, urgent to. Si Lara bagong annul lang, si Ethan bata pa.”

“Urgent? Lahat ng urgent para sa kanila, ako lagi yung pinapag-antay. Pati paghihiwalay natin, pinapag-antay mo ako pagkatapos ng festival.”

Hinawakan niya ulo niya. “Hindi ko naman sinasabi na hindi importante yung sa atin. Pero isipin mo naman, si Lara…”

“Huwag mo nang sabihin si Lara.”

Tumayo ako. Kinuha ko yung bag ko.

“Saan ka pupunta?”

“Sa banko ulit. At sa lawyer ng kaibigan ko sa BGC.”

Nataranta siya.

“Lawyer agad? Grabe ka naman. ₱360,000 lang yan. Para kang hindi asawa.”

“₱360,000 lang? Limang taon kong inipon yan habang ikaw sinasabi mong magtipid tayo. Tapos isang pirma mo lang, nawala.”

Nung gabing yun, hindi ako umuwi sa condo. Dumiretso ako sa kaibigan ko na si Grace. Doon ako natulog. Nagising ako ng alas dos ng madaling araw, hindi dahil sa panaginip, kundi dahil naalala ko yung sinabi ni Carlo dati.

“Matanda ka na, matuto kang tumayo sa sarili.”

Tama siya. Kailangan ko nang tumayo sa sarili ko.

Kinabukasan, bumalik ako sa condo para kumuha ng gamit. Naabutan ko si Carlo, nakaupo sa sofa, hawak yung mooncake na hindi ko kinain.

“Angela, usap tayo nang maayos. Ibalik ko yung pera. Hulug-hulugan ni Lara. Promise.”

Tinitigan ko siya. Yung lalaking minahal ko ng limang taon. Yung lalaking tinawag kong emergency contact.

“Carlo, hindi na pera yung issue.”

“Ano pa ba?”

“Ikaw.”

Tahimik yung buong condo. Rinig ko yung aircon.

“Kasi nung kailangan ko ng kasama, wala ka. Pero nung siya ang tumawag, kahit hindi ka pa tapos kumain, tumatakbo ka. Hindi mo na ako asawa. Tagabantay lang ako ng bahay habang nag-aalaga ka ng ibang pamilya.”

Umiyak siya? Hindi. Nagalit siya.

“So kasalanan ko pa ngayon na mabait ako? Kasalanan ko na may malasakit ako sa bata? Ikaw kasi, masyado kang independent, kaya akala ko kaya mo lahat!”

Doon ko naintindihan na kahit anong explain ko, hindi niya talaga makikita. Sa utak niya, ako yung malakas, si Lara yung mahina. At yung mahina ang laging pipiliin.

Kaya hindi na ako nakipagtalo. Kinuha ko lang yung isang maleta, yung mga papeles na nasa akin, at yung titulo ng maliit na lupa sa may Antipolo na mana sa Lola ko na nakapangalan lang sa akin. Hindi joint. Sa akin lang.

Bago ako lumabas, nilapag ko sa mesa yung appointment slip para sa annulment namin. Yung kaparehong papel na binigay ko nung isang araw.

“Ayusin mo na yung reservation. Pero yung pera natin, hindi mo na gagalawin ulit. Na-freeze ko na yung account. At yung susi ng condo, iiwan ko sa guard. Huwag mo na akong hanapin sa City Hall, ako na mag-aasikaso mag-isa.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖