Bahagi 4
Hinarap ko silang lahat sa ospital at sinabi kong hindi na ako babalik, ibebenta ko na ang kotse at sa wakas ay malaya na ako
Bumalik ako sa QMMC kinabukasan nang maaga, hindi para magbantay kundi para tapusin lahat. Dala ko yung folder na may or/cr ng kotse, yung resibo ng ₱20,000 na binayad ko, at yung lumang tablang kahoy na may pangalan ko. Nag-park ako sa labas, hindi na sa basement, para madali akong umalis.
Pagpasok ko sa Room 302, nandun pa rin silang tatlo. Si Carlo nakaupo na, mas maayos na yung itsura pero maputla pa rin. Si Aling Gloria nagbabalat ng ponkan. Si Ate Marissa nakatayo sa bintana, hawak yung cellphone ni Carlo na parang sa kanya.
“Liza,” sabi ni Carlo agad nung nakita ako. “Akala ko hindi ka na babalik.”
“Babalik ako para tapusin, hindi para bumalik sa bahay,” sabi ko. Nilapag ko yung folder sa maliit na mesa sa tabi ng kama niya.
Binuksan ko yung folder. “Ito yung or/cr. Naka-pangalan sa akin. Binili ko bago tayo ikasal, hulugan ng ₱18,000 kada buwan sa loob ng dalawang taon. May bank statement ako dito galing sa BPI. At ito yung resibo ng binayad ko kahapon. Hanggang dun lang yung tulong na kaya kong ibigay.”
Si Ate Marissa sumingit agad, “So ano, iiwan mo na lang kapatid ko na may utang na ₱60,000 sa ospital? Ganyan ka na ba kasama?”
Tumingin ako sa kanya nang diretso. Sa unang pagkakataon, hindi ako umiwas.
“Ate, anim na buwan mong ginamit yung kotse ko. Nagbayad ka ba ng kahit isang beses sa gas? Sa parking? Sa flat na gulong na iniwan mo? Hindi. At nung sinampal ako ni Carlo sa harap mo, anong ginawa mo? Sabi mo, ‘Hayaan mo na siya, hindi niya kayang iwan kapatid ko.’ Tama ba?”
Natigilan siya. Si Aling Gloria biglang nagsalita, “Liza, matanda na si Ate mo, huwag mo nang sigawan.”
“Hindi ako sumisigaw, Aling Gloria. Nagsasabi lang ako ng totoo. Kasi sa loob ng anim na buwan, kayo yung tahimik. Ako yung umalis na may pasa sa mukha na walang makakita. Ako yung nag-ipon para sa bigas, para sa renta, para sa harina. Tapos ako pa yung masama ngayon dahil ayaw kong bayaran yung buong bill?”
Lumapit si Carlo at hinawakan yung kamay ko. Malamig yung kamay niya. “Liza, sorry. Sorry talaga. Nung gabing yun, nahiya ako kay Ate. Siya kasi nagpaaral sa akin. Pakiramdam ko may utang na loob ako. Hindi ko naisip na ikaw yung masasaktan nang sobra.”
“Utang na loob kay Ate, pero utang na loob ko sa’yo nasaan?” Tanong ko, pero mahinahon na. Hindi na ako galit na sumisigaw. Pagod na yung galit ko, naging linaw na. “Carlo, asawa mo ako. Hindi ako extension ng utang mo sa pamilya mo. Nung sinabi mong ‘Hindi naman ibang tao si Ate,’ dun ko narealize na ako pala yung ibang tao sa bahay na yun.”
Umiyak si Carlo. Totoong umiyak, hindi yung pigil. “Alam ko mali ako. Pwede pa ba nating ayusin? Babawi ako. Hindi ko na ipapagamit yung kotse. Umuwi ka na.”
Umiling ako. Kinuha ko yung kamay ko.
“Carlo, hindi na ako uuwi sa condo na yun. Yung bahay na yun, hindi ko na maramdaman na bahay ko. Yung kalahating taon na wala ako, doon ko lang narealize na kaya ko palang mabuhay nang hindi sinisisi yung sarili ko araw-araw.”
Tumingin ako kay Aling Gloria. “Aling Gloria, nirerespeto ko kayo bilang nanay ni Carlo. Pero yung tatlong tawag niyo kagabi, hindi dahil sa pag-aalala sa akin. Dahil kailangan niyo ng pera. Naiintindihan ko, pero hindi na ako yung Liza na magpapadala ng pera para lang matawag na mabuting manugang.”
Si Ate Marissa napamura nang mahina, “Edi wow, yumaman ka na sa panaderia kaya malakas loob mo.”
“Oo, lumakas loob ko,” sabi ko. “Kasi pinaghirapan ko yung panaderia. Alas kwatro pa lang gising na ako. Ako nagmamasa, ako naglilinis ng oven, ako nagbibilang ng benta hanggang alas-diyes ng gabi. Kaya ngayon, kaya ko nang magdesisyon para sa sarili ko.”
Nilabas ko yung huling papel sa folder. Deed of Sale na blanko pero may pirma ko na sa baba bilang seller. “Ibebenta ko na yung kotse. Luma na at ang dami nang gasgas. Yung pera, gagamitin ko pang-renovate ng Half Sweet Bakeshop. Papalitan ko na yung signage na bakbak. Bibili ako ng bagong oven na ₱150,000 na matagal ko nang gusto.”
Nagulat silang lahat.
“Pero paano si Josh?” sabi ni Ate Marissa.
“Si Josh, labindalawa na siya. Kaya na niyang mag-bus. O kaya, Ate】, bilhan mo siya ng bike. Gaya ng ginawa mo dati nung nagtrabaho ka sa pabrika, di ba kinaya mo lahat? Kaya mo rin yan ngayon.”
Tahimik.
Si Aling Gloria umupo ulit, parang naubusan ng lakas. Si Ate Marissa hindi na nakasagot, nakatingin lang sa sahig.
Si Carlo tumingin sa akin na parang ngayon lang niya ako nakita nang buo.
“Liza, kung ibebenta mo yung kotse, wala na talagang babalikan?”
“Carlo, yung babalikan, sinira mo nung sinampal mo ako at hindi ka man lang humingi ng sorry kinabukasan. Yung message mo na ‘Hanggang kailan ka mag-iinarte?’ Yun yung naging sagot ko. Hanggang ngayon na lang. Dito na nagtatapos.”
Kinuha ko yung lumang tablang kahoy sa bag ko. Yun yung may ukit na “Liza” na dinala ko nung umalis ako. Nilapag ko sa tabi ng kama niya.
“Iniwan ko to dati sa bahay niyo kasi akala ko babalik ako. Ngayon, dadalhin ko na ulit pabalik sa shop. Dun na siya bagay.”
Naglakad ako papuntang pinto. Bago ako lumabas, huminto ako.
“Magpagaling ka. Pero huwag mo na akong tawagan para sa pera. Kung gusto mong mag-usap tungkol sa annulment, dumaan ka sa abogado ko. Nasa BGC yung opisina niya. Iwan ko yung card sa guard sa baba.”
Paglabas ko ng ospital, tirik yung araw sa Quezon City. Mainit, maingay, maraming tao. Pero gumaan yung pakiramdam ko.
Sumakay ako sa kotse, hindi para iuwi sa dati naming condo kundi para dalhin sa buy-and-sell sa may Cubao. Naibenta ko ng ₱320,000 kahit may gasgas. Cash. Nilagay ko agad sa bank account ko.
Pagkauwi ko sa shop, nandun si Trish, may dalang bagong pintura. Puti at pastel pink.
Sabay naming pininturahan yung signage. Mula sa “Half Sweet Bakeshop” na bakbak, naging bagong-bago, malinaw yung letra. Dinikit namin ulit yung lumang tablang kahoy na may pangalan ko sa loob ng shop, sa ibabaw ng oven.
Nung gabing yun, alas-diyes ulit, pinatay ko yung ilaw ng panaderia. Pero hindi na mabigat yung dibdib ko. Hawak ko yung susi ng shop, yung susi na akin lang.
At sa unang pagkakataon, naniwala ako na bukas, pag gising ko ng alas kwatro ng umaga, yung amoy ng bagong lutong tasty at croissant, para na talaga sa akin lang at sa bagong buhay na pinili ko.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
