Bahagi 4
Hinarap ko mismo ang mister na tatlong taong hindi nagpakita, sinabi ko lahat ng sakit, at doon ko lang nakita kung sino talaga ang duwag sa aming dalawa

Akala ko sa BGC na magtatapos ang lahat. Nakalipat na ako sa condo ni Bea sa may High Street. Maliit lang, pero maingay, may ilaw, may buhay. Hindi tulad ng Forbes house na parang museum.

Dalawang araw akong hindi lumabas. Nag-ayos lang ako ng resume. Nag-apply ako pabalik sa dati kong trabaho sa Quezon City, sa isang maliit na design studio na dati kong pinasukan bago ako ikasal. Sabi ni Bea, sayang daw ang talent ko kung ibuburo ko lang sa malaking bahay na hindi naman ako pinapansin.

Pangatlong araw, alas sais ng gabi, may kumatok sa condo. Si Bea nasa pantry. Pagbukas ko ng pinto, si Miguel.

Doon ko siya unang nakita nang harapan.

Matangkad siya, mas matangkad pa sa picture na minsan kong nakita sa lumang business magazine. Naka-white polo lang siya at black pants, walang vest, walang mamahaling relo na inaasahan ko. Payat ang mukha, may eyebags, at hawak pa rin ang hindi pa sinisindihang sigarilyo na nakita ko nung gabing yun sa bintana. Pero ngayon, wala siyang tinted na salamin na nagtatago sa kanya.

“Angela,” sabi niya. Boses niya, mababa at pagod.

Hindi ako nakagalaw agad. Tatlong taon kong in-imagine ang mukha na to. Sa isip ko, galit dapat ako, sisigaw ako. Pero ang lumabas, katahimikan.

“Paano mo nalaman address ko?” tanong ko. Medyo nanginginig ang boses ko pero diretso.

“Kay Carlo,” sagot niya. “Hindi ko siya pinilit. Sinabi niyang nasa BGC ka. Gusto lang kitang makausap bago ako umalis bukas. May flight ako pa-Singapore, tapos US ulit.”

Pinapasok ko siya pero hanggang sa may sala lang. Hindi sa kwarto. Umupo siya sa maliit na sofa, ako nakatayo sa harap ng kusina. Si Bea, marunong, pumasok muna sa kwarto at sinara ang pinto pero hindi nilock, para kung kailangan ko siya, nandoon lang siya.

“Sana hindi mo tinapon yung compensation,” panimula niya. “Hindi yun bayad para manahimik ka. Gusto ko lang… maging patas.”

Tumawa ako nang mahina. “Patas? Miguel, tatlong taon akong kasal sa pangalan lang. Nagluto ako ng sabaw para sa ovulation day ko kasi akala ko, baka sakaling… baka sakaling bigyan mo ako ng chance na maging totoong mag-asawa tayo. Tapos ang bumungad sa akin, si Carlo at divorce papers na may blankong pirma mo. Tapos ngayon sasabihin mo patas?”

Yumuko siya. Pinisil niya ang sigarilyo sa kamay niya hanggang sa mabali.

“Alam kong duwag ako,” sabi niya. Halos pabulong. “Nung kinasal tayo, 24 lang ako. Pinilit ako ng dad ko. Sabi niya, kailangan daw ng pamilya natin ng maayos na partnership sa pamilya niyo dati. Hindi kita kilala. Natakot ako. Kaya umalis ako. Akala ko kapag umalis ako, hindi na kita kailangang harapin. Akala ko okay lang kasi may prenup naman, may bahay ka, may allowance. Akala ko… hindi ka masasaktan nang ganun.”

“Allowance?” Napataas ang boses ko. “Miguel, ni minsan hindi ko ginalaw ang joint account na binuksan ng pamilya mo. Lahat ng ginastos ko sa Forbes house, galing sa ipon ko. Pati kuryente ng bahay na yun, ako nagbabayad. Alam mo ba yun?”

Tumingala siya, gulat. Totoong gulat.

“Hindi… sabi ni Carlo, okay ka…”

“Si Carlo ang nag-aayos ng lahat kasi hindi ka nagtatanong! Tatlong taon, ni minsan hindi mo tinanong kung buhay pa ba ako sa bahay na yun. Ni minsan hindi mo tinanong kung kumain na ba ako. Ang dali mong sabihin na natakot ka. Eh ako? Hindi ba ako natakot? 22 lang ako nung kinasal tayo, Miguel. 22. Iniwan mo akong mag-isa sa malaking bahay na hindi ko kilala.”

Tahimik siya nang matagal. Kita ko ang paggalaw ng panga niya, parang may gusto siyang sabihin pero pinipigilan.

“Yung gabi na yun…” sabi niya sa huli. “Nasa labas ako. Gusto kong pumasok. Pero nung nakita ko yung ilaw sa dining, nakaayos ang lamesa, may dalawang plato… natakot ako na baka umasa ka ulit. Na baka kapag pumasok ako, hindi na ako makakaalis. Kaya… pinababa ko si Carlo.”

“So pinili mong manood na lang sa labas habang pumipirma ako ng divorce? Habang hawak ko ang puson ko kasi akala ko magkakaanak tayo? Ang tapang mo naman.”

Doon siya napaiyak. Hindi malakas. Tahimik lang, tumulo ang luha niya habang nakayuko.

“Sorry,” sabi niya. “Angela, sorry. Hindi ko alam kung paano bumawi. Kaya ko binigay ang titulo at yung ₱10 million. Akala ko yun lang ang paraan para… para hindi ako maging masamang tao sa sarili ko.”

Lumapit ako at kinuha ang baso ng tubig sa lamesa. Hindi para sa kanya, para sa akin. Kailangan kong huminga.

“Miguel, hindi mo kailangang bumawi sa akin ng pera. Tinanggihan ko yung ₱10 million at titulo ng Forbes house kasi hindi ko pinakasalan ang titulo. Pinakasalan ko yung ideya na baka sakaling may taong darating. Pero wala. At okay na ako doon ngayon. Hindi mo ako kailangang bilhin para gumaan ang loob mo.”

Tumingin siya sa akin, basa pa ang mata.

“Ano’ng gagawin mo ngayon?”

“Magtatrabaho ulit ako. Sa Quezon City. Maliit lang na studio pero akin. Mag-uumpisa ulit ako. Yung divorce certificate, ipa-courier mo na lang dito. Hindi ko kailangan ng personal delivery. At huwag ka nang mag-message gamit ang iba’t ibang number.”

Tumayo siya. Parang gusto niya akong lapitan pero pinigilan niya ang sarili niya.

“Angela, pwede ba kitang… pwede ba kitang yayain minsan magkape? Hindi bilang asawa. Bilang… bilang tao na may utang na loob sa’yo? Gusto kong makilala ka man lang nang tama. Kahit isang beses lang.”

Umiling ako. Mahinahon.

“Hindi pa ngayon, Miguel. Hindi pa ako handa maging kaibigan ang taong tatlong taon akong hindi kinilala. Pero salamat sa pag-amin na duwag ka. Yun lang, sapat na para matahimik ako.”

Ngumiti siya nang malungkot. “Naiintindihan ko.”

Lumabas siya ng condo. Hindi na siya lumingon. Narinig ko ang elevator na bumaba.

Pagkasara ng pinto, lumabas si Bea at niyakap ako nang mahigpit.

“Okay ka lang?” bulong niya.

Tumango ako. “Okay ako. Sa unang pagkakataon, ako mismo ang nagsara ng pinto, hindi siya.”

Kinabukasan, dumating ang courier. Nasa loob ang dalawang ID picture na pinadala ko at ang final divorce certificate. Wala nang titulo, wala nang bank card. Sa wakas, malinaw na ang papel. Walang blanko.

Tinawagan ko si Aling Nena. “Aling Nena, okay na po. Tapos na.”

Umiiyak siya sa kabilang linya pero masaya ang iyak. “Ma’am Angela, buti naman po. Ingatan niyo po sarili niyo sa BGC ha.”

Pagkatapos ng tawag, binuksan ko ang laptop at sinimulan kong ayusin ang portfolio ko. Maliit ang condo, maingay ang High Street sa baba, pero may araw na pumapasok sa bintana.

Hindi ko alam kung magkikita pa kami ni Miguel. Hindi ko alam kung totoo yung sinabi niyang gusto niya akong makilala. Pero alam ko, hindi na ako yung babaeng nakaupo sa dining ng Forbes house na naghihintay ng taong hindi darating.

Ngayon, ako na ang nagluluto ng sarili kong sabaw, sa sarili kong oras, para sa sarili kong gutom, at sa wakas, natutunan ko na ring kumain nang hindi naghihintay ng kahit sino.

At sa unang gabi ko sa BGC, mahimbing akong nakatulog sa maliit kong kama, yakap ang kumot na ako mismo ang bumili, habang pinapangarap ang umagang pag-aari ko na talaga.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨