Bahagi 4
Tumahimik ang buong VIP room pagpasok ko. Lahat ng tao sa loob lumingon sa akin. Basang-basa ang mata ko sa luha, magulo ang buhok ko, nakasuot lang ako ng simpleng dress at jacket, hawak ko pa ang maliit na kahon na may ultrasound.

Nakita ako ni Miguel, natigilan siya. Parang binuhusan ng malamig na tubig. Itinulak niya agad si Carla nang malakas na muntik na itong mahulog sa sahig. Tumakbo siya papunta sa akin.

“Alana! Anong ginagawa mo dito? Bakit ka nandito? Buntis ka, bakit ka bumiyahe nang malayo nang mag-isa? Paano pag may nangyari sa inyo ng anak natin?”

Ngumisi si Carla kahit namumula na ang pisngi niya sa pagkatulak. Tumayo siya at inayos ang Chanel dress niya. “Alana, sinabi ko na sa’yo di ba? Niloloko ka lang niya. Akala mo ba pag nabuntis ka, matatali mo na siya? Managinip ka.”

Hindi na nakapagpigil si Miguel. Sa harap ng lahat ng tao sa bar, sinampal niya si Carla nang malakas. Tumahimik lalo ang bar. Malamig ang boses niya, parang yelo, na nagpatigil sa lahat.

“Tumahimik ka! Sino nagsabi sa’yong pwede mong galawin ang asawa ko? Ang pamilya Reyes, naglakas-loob kayong magpalit ng bride, niloko niyo ako, hindi ko pa kayo sinisingil. Ngayon pumunta ka pa dito para guluhin kami? Simula ngayon, hindi na kailangang manatili ang Reyes Construction sa mundong ito.”

Binubuhat niya ako na parang magaan lang ako. Hindi niya pinansin si Carla na umiiyak sa likod. Lumabas kami ng bar habang nakasunod ang mga guard niya.

Sa loob ng sasakyan, niyakap ko siya nang mahigpit, umiiyak pa rin ako. ” Miguel… mahal mo ba ako? Kailangan mo ba ang anak natin?”

Niyakap niya ako pabalik, hinalikan niya ang noo ko, ang buhok ko. Malumanay na malumanay ang boses niya, ibang-iba sa kanina. “Tanga. Mahal kita, Alana. Hindi ko alam kung kailan nagsimula, pero mahal kita. Kailangan ko ang anak natin. Kailangan ko kayong dalawa. Hindi ko kailanman minahal si Carla. Ang mahal ko ay ikaw lang. Ikaw lang, Alana Reyes, ang asawa ko.”

Dinala niya ako pabalik sa mansyon sa Forbes Park. Tinawagan niya agad ang private doctor namin. Chineck ang tiyan ko, ang tibok ng puso ng bata. Buti na lang safe ang baby. Two months na siya, matatag.

Kinabukasan, pinatawag ni Miguel ang lahat ng tao sa business circle sa Manila. May press conference siya sa opisina niya sa BGC. Nakatayo siya sa harap ng maraming camera at reporter.

“Ako si Miguel de Guzman. Walang katotohanan na baog ako. At hinding-hindi ako makikipag-divorce sa asawa kong si Alana Reyes. Siya ang nag-iisa at legal kong asawa. Siya ang ina ng anak ko. Sinuman ang gumalaw sa kanya, buburahin ko sa Maynila.”

Pagkatapos nun, inilabas niya ang lahat ng ebidensya. Yung kontrata ng pagpapalit ng bride na pinapirma sa akin sa hallway ng ospital sa Cebu, yung bank transfer na ₱30 million, yung mga message ni Don Ramon at Tita Carmen. Lahat inilabas niya. Matagal na pala niyang alam, pinabayaan niya lang kasi wala siyang pakialam dati. Pero ngayong sinaktan nila ako, wala na siyang palalampasin.

Isang gabi lang, bumagsak ang Reyes Construction. Lahat ng investor umatras, lahat ng bank account na-freeze. Nalugi ng ₱20 million na utang pa. Si Don Ramon at Tita Carmen, pumunta sa gate ng mansyon namin sa Forbes Park, lumuhod sila sa labas, umiiyak, nagmamakaawa.

Hindi ako lumabas. Tumingin lang ako mula sa bintana ng second floor, hawak ang tiyan ko. Sabi ko sa guard, sabihin sa kanila, “Binayaran ko na ang utang ko sa inyo sa loob ng 25 years na pagiging anak ninyo. Simula ngayon, wala na tayong relasyon.”

Hindi ko sila pinatawad. Pero hindi ko rin sila pinahirapan pa. Pinabayaan ko lang silang umalis.

Siyam na buwan ang lumipas, nanganak ako. Babae. Kamukha ko. Maliit, maputi, maingay pag umiiyak. Pinangalanan namin siyang Amara Elise de Guzman. Amara, ibig sabihin ay payapa. Gusto ko payapa na ang buhay niya, hindi kagaya ng buhay ko.

Inulit ni Miguel ang kasal namin. Hindi na yung contract wedding na ₱30 million. Totoong kasal na. Sa Grand Ballroom ng hotel sa BGC, 300 tables, inimbitahan lahat ng tao sa alta, pati si Mama at si Mama Lilia nandoon, masayang-masaya.

Lumuhod siya sa harap ko, sa harap ng anak namin na karga ko. May hawak siyang singsing na mas malaki at mas makinang pa sa dati. Sabi niya, umiiyak din siya, ngayon ko lang siya nakitang umiyak nang ganun.

“Alana, isang taon na ang nakalipas binili kita sa halagang ₱30 million. Akala ko malaki ang tinubo ko. Pero ngayon alam ko na, hindi ka mababayaran. Kahit buong buhay ko hindi ako makakabayad. Papakasalan mo ba akong muli? Hindi na dahil sa pera, hindi na dahil sa testamento. Dahil mahal na mahal kita, mas mahal pa sa buhay ko.”

Tumulo ang luha ko nang walang tigil, niyakap ko ang anak namin. Tumango ako.

“Oo, papayag ako. Pero sa pagkakataong ito mas mahal ang bayad. Buong buhay mo ang kabayaran.”

Ngumiti siya, yung ngiti na malumanay na ngayon lang nakita ng buong Maynila. Niyakap niya kaming dalawa ng anak namin nang mahigpit.

“Sige. Buong buhay ko, sa’yo na ako.”

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨