Bahagi 3
Mula nung gabing kinain niya ang buong kaldero ng lugaw, parang may tahimik na nagbago sa bahay. Hindi na siya kasing lamig. Hindi na siya yung mister na dumadaan lang sa kusina na parang hindi ako nakikita.

Nagsimula siyang umuwi nang mas maaga. Minsan 7 PM pa lang nasa dining na siya. Minsan may dala siyang bulaklak. Hindi mamahaling roses galing sa flower shop sa BGC, kundi simpleng ligaw na chrysanthemum na pinulot niya sa gilid ng kalsada pauwi. Inilalagay ko yun sa baso ng tubig sa tabi ng mga painting ko. Wala siyang sinasabi, pero alam kong para sa akin yun.

Nagsimula na rin siyang magtanong. “Anong ginawa mo ngayon? Anong pininta mo? Kumusta ka?” Mga simpleng tanong, pero sa loob ng 100 araw na katahimikan, parang musika na yun sa akin.

Unti-unti rin akong bumukas sa kanya. Kinuwento ko sa kanya yung bata pa ako sa Cebu, kung paano ako sumasama kay Mama magtinda ng siopao sa palengke ng 4 AM, kung paano kami nababasa ng ulan pero tuloy pa rin. Kinuwento ko yung pangarap ko. Gusto ko lang ng maliit na art gallery sa Cebu, hindi malaki, sakto lang na may kape at mga painting ko sa dingding.

Nakikinig lang siya. Hindi siya yung tipo na maraming sinasabi. Pero nakikita ko sa mata niya na nakikinig talaga siya.

Isang gabi, lasing siya galing sa meeting sa Makati. Amoy alak siya pero hindi naman siya magulo. Nasa art room ako, nagpipinta. Bigla siyang pumasok mula sa likod at niyakap ako. Ipinatong niya ang ulo niya sa balikat ko. Lasing ang boses niya, mahina.

“Alana… huwag mo akong iiwan, please? Nung namatay siya 5 years ago sa accident, akala ko hindi na ako magmamahal ulit. Pero dumating ka. Kamukha mo siya minsan… pero iba ka. Mas matatag ka. Mas mainit.”

Natigilan ako. Hawak ko pa ang paintbrush. Alam ko na. Ginagawa niya akong kapalit.

Itinulak ko siya, tumulo ang luha ko. “Miguel, hindi ako kapalit ng kahit sino. Ako si Alana Reyes. Hindi ako siya.”

Doon siya parang natauhan. Nawala ang kalasingan sa mata niya. Hinigpitan niya ang yakap sa akin, pero malumanay na. “Sorry. Sorry, Alana. Hindi kita ginagawang kapalit. Natatakot lang ako… natatakot akong mawala ka, kagaya ng pagkawala niya.”

Gabi ding yun, sa unang pagkakataon, lumampas kami sa linya ng kontrata. Hindi dahil sa alak, hindi dahil sa lungkot. Dahil sa pag-amin. Hinalikan niya ako nang dahan-dahan. Sabi niya, “Mahal kita, Alana. Hindi dahil sa kontrata. Hindi dahil sa kanya. Dahil ikaw ikaw.”

Umiyak ako at tumango. Sa gabing yun, pinili ko siyang mahalin kahit alam kong masakit.

Pagkalipas ng dalawang buwan, may napansin akong kakaiba. Lagi akong nahihilo, ayaw ko sa amoy ng pintura na dati ay mahal na mahal ko. Akala ko pagod lang. Pero isang umaga, bumili ako ng pregnancy test sa pharmacy sa labas ng Forbes Park. Dalawang guhit.

Nakatitig ako sa test nang matagal. Dalawang guhit. Buntis ako. Masaya ako at takot sabay. Masaya kasi may anak kami ng taong mahal ko. Takot kasi patapos na ang isang taong kontrata namin. At natatakot ako dahil may narinig akong chismis dati, baog daw si Miguel dahil sa accident. Totoo ba? Kailangan ba niya ang batang ito? Tatanggapin ba niya kami?

Nagdesisyon akong sabihin sa kanya sa mismong anniversary ng kasal namin. Isang taon na mula nung binili niya ako sa halagang ₱30 million. Gusto kong gawing totoo ang araw na yun.

Buong araw akong nagluto. Naghanda ako ng paborito niyang tinola, ng adobo, ng leche flan na tinuro sa akin ni Mama Lilia. Inilagay ko ang ultrasound picture sa maliit na kahon, binalot ko nang maayos na may ribbon.

Pero nung gabing yun, hindi siya umuwi. Nag-message ang secretary niya, may dinner daw siya with client sa BGC. Kasama si Carla.

Si Ate Carla pala nasa Manila na. Sabi niya gusto lang daw akong dalawin. Pero ang totoo, gusto niyang akitin ulit si Miguel. Kasi nabalitaan niya na mahal na ni Miguel si Alana, at nabalitaan niyang hindi pala baog si Miguel. Malakas at healthy pala ito.

Habang naghihintay ako mag-isa sa hapag na puno ng pagkain, biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Picture. Si Miguel at si Carla sa loob ng bar sa BGC. Nakaupo si Carla sa hita ni Miguel, magkayakap, tumatawa.

May kasamang message: “Alana, huwag ka nang umasa. Hindi ka kailanman minahal ni Miguel. Nilalaro ka lang niya. Sabi niya taga-probinsya ka lang, pang-anak lang ang silbi mo. Pag nanganak ka na, palalayasin ka rin.”

Nanginginig ang buong katawan ko habang tinitingnan ang picture. Hawak ko ang tiyan kong dalawang buwan pa lang. Tumutulo ang luha ko nang walang tigil. Hindi ako makapaniwala. Hindi si Miguel yung taong ganun.

Pero ang sakit ng picture. Ang sakit ng salita.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko. Kinuha ko ang jacket, sumakay ako ng Grab pa-BGC kahit 2 months pa lang ang tiyan ko. Dalawang oras sa traffic ng EDSA, umiiyak ako buong biyahe. Pumunta ako sa bar na sinabi ni Carla.

Pagpasok ko sa VIP room, nakita ko sila. Si Miguel nakaupo sa sofa, si Carla nakaupo sa hita niya, nagtatawanan sila, may hawak na baso ng alak.

Itinulak ko ang pinto nang malakas. Nanginginig ang boses ko pero malakas.

” Miguel, anong ibig sabihin nito?”