Bahagi 4
Tatlong buwan ang lumipas nang mabilis. Dumating ang huling buwan ng kontrata.

Si Mang Tony ay tuluyan nang gumaling, nakatayo na ulit ang kumpanya niya sa Cebu at halos bayad na ang utang sa Ledesma dahil sa installment na inayos ni Carlos nang hindi sinasabi kay Mara. Isang hapon, tumawag ulit si Mang Tony: “Mara, anak, tapos na ang obligasyon mo. Kung nahihirapan ka na, umuwi ka na. Kahit maliit lang ang bahay natin, may pamilya ka pa rin.”

Gabing yon, habang natutulog si Carlos, tinitigan ni Mara ang lalaki sa tabi niya. Mahimbing itong natutulog, nakabukas ang bibig nang kaunti, wala ang laging malamig na maskara. Naalala niya ang unang beses na niyakap siya nito sa library, ang unang beses na ipinaglaban siya sa harap ng buong angkan. Pero naalala rin niya ang Article 2, na dapat walang mahulog, at ang Article 3 na nagsasabing aalis siya na may ₱300 million. Ayaw na niya ng pera na may kasamang awa.

Kaya gumawa siya ng desisyon para protektahan ang sarili niya. Kinuha niya ang marriage certificate nila, inilapag sa desk ni Carlos ang pinirmahang divorce paper na matagal na niyang inihanda, at ibinalik ang simpleng wedding ring na binili nila sa city hall noon. Nagsulat siya ng maikling sulat: “Sir Carlos, salamat sa isang taon at kalahati na pag-aalaga. Tapos na ang kontrata natin. Wala na akong utang sa iyo. Sana maging masaya ka.”

Alas-singko ng umaga, habang umuulan pa rin nang mahina sa Ayala Heights, kinaladkad niya ang maleta at lumabas ng mansyon. Hindi niya ginising si Manang Lita. Sumakay siya ng taxi papuntang NAIA Terminal 1. Naka-schedule ang flight niya papuntang Paris para sa masteral sa translation, scholarship na matagal na niyang pangarap bago pa man mabaon sa utang si Papa.

Nagising si Carlos bandang alas-sais, wala na si Mara sa tabi. Nakita lang niya ang malamig na divorce paper at ang singsing. Tumawag siya nang paulit-ulit, naka-off ang cellphone ni Mara. Doon siya tuluyang nawala sa sarili. Pinunit niya ang divorce paper sa harap ni Manang Lita, namumula ang mata.

“Mara!” sigaw niya sa buong bahay.

Pinahanap niya ito sa buong Quezon City, Makati, BGC, sa opisina, sa condo ng kaibigan niya. Wala. Hanggang sa tumawag ang head ng security ng NAIA, na dating tauhan ng Ledesma.

Nasa airport na si Mara, nakaupo sa waiting area, hawak ang boarding pass. Nakasuot ng simpleng white shirt at jeans, payat pero matatag ang tindig. Nang tinawag na ang boarding, biglang may humarang sa harap niya.

Si Carlos, hingal na hingal, basa ng pawis ang likod ng polo, walang tie, walang coat, hindi na mukhang bilyonaryo. Sa harap ng daan-daang pasahero, lumuhod ito sa isang tuhod at inilabas ang isang maliit na kahon. Pagkabukas, isang diamond ring na sampung beses na mas malaki at mas makinang kaysa sa dati.

“Mara Santos, akala mo makakaalis ka pa?” Garalgal ang boses nito, pero malinaw. “Tatlong taon? Matagal ko nang nilabag ang Article 2, mula pa noong nilalagnat ka at ayaw mong bitawan ang manggas ko. Sabi mo aalis ka nang walang dala? Hindi pwede. Kung aalis ka, isama mo ako. Kung gusto mong mag-Paris, sasama ako sa Paris. Kung gusto mong manatili sa Manila, mananatili ako kasama mo. Pero huwag na huwag mong iisipin na maiwan ako.”

Nabasag si Mara. Bumuhos ang lahat ng luha na pinigilan niya sa loob ng dalawang taon, ang lahat ng sakit at pagmamahal.

“Carlos, baliw ka ba! Nasa airport tayo!” humahagulgol siya pero hindi na niya kayang magalit.

“Baliw ako simula nang pakasalan kita sa city hall na yon,” sagot ni Carlos habang nanginginig ang kamay na isinusuot sa kanya ang singsing. “Mara, hindi kita pinakasalan dahil kailangan ni Lola. Pinakasalan kita dahil ikaw lang ang hindi tumingin sa akin na parang bank account. Ikaw lang ang nagtimpla ng tsaa kahit pinahirapan ka ni Lola. Ikaw lang.”

Niyakap siya ng mga tao sa paligid, may pumalakpak pa. Hindi na nahiya si Mara. Niyakap niya pabalik si Carlos.

Isang buwan pagkatapos, hindi na sa city hall ang kasal nila. Sa lumang pader ng Intramuros sa Manila, sa paglubog ng araw, nag-organisa si Carlos ng kasalang hindi na pang-media lang. Walang kontrata, walang article, walang hangganan. Nakatayo siya sa harap ng lahat ng kaibigan, pamilya, at media na dati ay mapanghusga, hawak ang kamay ni Mara na suot ang simpleng puting gown.

“Ako, si Carlos Ledesma, ngayong araw ay pinapakasalan ko si Mara Santos bilang asawa ko, walang kontrata, walang takdang panahon, habang buhay ay siya lang,” sabi niya, hindi binabasa sa papel.

Si Lola Carmen, sa unang pagkakataon, ngumiti nang malumanay. Lumapit ito kay Mara, hinawakan ang kamay nito at isinuot ang lumang jade bracelet na pamana ng mga Ledesma sa loob ng tatlong henerasyon. “Mara, apo, patawarin mo ang matandang ito, naging bulag ako noon. Akala ko pare-pareho lang kayo. Mula ngayon, ikaw na ang tunay na maybahay ng pamilyang ito. Ikaw ang magpapatuloy.”

Lumapit si Mang Tony na galing pa ng Cebu, niyakap ang anak at si Carlos. Wala nang utang, wala nang kontrata sa pagitan nila, tanging pamilya na lang.

Tumayo si Mara sa tabi ni Carlos, nakasandal sa balikat nito habang tinitingnan ang ulan na dahan-dahang tumitigil sa ibabaw ng mga lumang bato ng Intramuros. Sa wakas, hindi na siya naligaw sa mansyon, hindi na siya taga-labas. Sa wakas, mayroon na siyang uuwiang tunay, at alam niyang bukas, kahit umulan ulit sa Manila, may kasama na siyang magtitimpla ng tsaa sa alas-singko ng umaga.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨