Bahagi 3
Akala ko pera lang ang habol ni Bianca, yun pala pati Boracay project ay scam at ubos na ang ₱10 million niyang pamana kaya kapit na kapit siya

Pagkakita ko sa pangalan ng pinsan ni Bianca sa ilalim ng titulo ng lupa sa Boracay, hindi na ako nakatulog. Inilabas ko lahat ng files ng Dela Cruz Holdings na dinala ko sa maleta. May mga bank transfer receipts, may mga email printout, may mga voucher na pirmado ni Carlo.

Si Carlo, buong akala niya tinutulungan niya si Bianca na makabangon ulit. Pero sa totoo lang, si Bianca ang humihila sa kanya pababa. Hindi ako galit na galit na parang sa teleserye, pagod lang ako. Pagod na pagod na ako maging taga-ayos ng gulo niya.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Si Mama nagtimpla ng kape. Sabi niya, “Mara, anak, anong plano mo?” Sabi ko, “Ma, kailangan kong bumalik sa Makati, hindi para makipag-ayos kay Carlo, pero para ayusin yung naiwan niyang kalat sa kumpanya.”

Bago ako umalis, tinawagan ko si Tita Cora, isa sa maliliit na shareholders. Sabi ni Tita Cora, “Mara, buti tumawag ka. Galit na galit kami kay Carlo. Yung 30% namin muntik nang mawala. Mabuti na lang hawak mo yung totoong seal.” Sabi ko, “Tita, pwede ba bukas na tayo mag-meeting? Dala ko yung totoong seal at yung mga dokumento.”

Pagdating ko sa opisina sa Makati, tahimik ang buong floor. Wala si Carlo. Yung table niya malinis na. Si Bianca wala na rin. Yung HR sabi, nag-resign na raw si Bianca as consultant, hindi na raw pumasok simula nung pumutok yung issue sa pekeng seal.

Sa board room, nandoon ang limang maliliit na shareholders. Lahat sila may dalang kopya ng pekeng kontrata. Pinakita ko yung totoong seal. Pinatong ko sa table. Sabi ko, “Ito po yung totoo, nasa safe ko sa Antipolo. Yung nasa kontrata, pekeng seal na ₱200 lang sa Recto.”

Tahimik silang lahat tapos sabay-sabay silang napabuntong-hininga. Sabi ni Tita Cora, “Mara, ikaw na muna ang humawak ng lahat. Ikaw lang ang pinagkakatiwalaan namin.”

Pagkatapos ng meeting, dumating si Carlo. Payat siya, hindi nakapag-ahit. Sabi niya, “Mara, pwede ba tayo mag-usap?” Sabi ko, “Sa labas tayo.” Sa pantry kami nag-usap. Amoy lumang kape.

Sabi niya, “Alam ko mali ako. Pero hindi ko alam na scam pala yung lupa sa Boracay. Si Bianca ang nagsabi na legit yun, na may titulo. Yung pinsan daw niya ang ahente.”

Sabi ko, “Carlo, VP Finance ako. Bago ka maglabas ng ₱5 million galing sa joint account natin, dapat may due diligence. May DENR clearance ba? May registry of deeds ba? Wala. Kasi naniwala ka sa first love mo.”

Umiyak siya. First time kong nakita siyang umiyak ng ganyan. Sabi niya, “Akala ko tutulungan ko siya makabangon. Akala ko pag tinulungan ko siya, mapapatunayan kong hindi ako naging masamang tao nung iniwan ko siya dati dahil sa utos ni Mama.”

Doon ko naintindihan. Hindi lang pera ang usapan kay Carlo. Guilt. Guilt na dala niya since college. Na iniwan niya si Bianca nung nalugi ang pamilya nito. At ngayon gusto niyang bumawi, kahit mali na.

Pero sabi ko sa kanya, “Carlo, guilt mo yan, hindi utang ng kumpanya. Hindi utang ng mga shareholders. At lalong hindi utang ng kasal natin.”

Tumango siya. Sabi niya, “Si Bianca, wala na rin siyang pera. Yung ₱10 million na pamana ng mister niya, ginastos niya sa mga bag, sa condo rent sa BGC, sa abogado. Ngayon nangungutang na siya sa pinsan niya.”

Doon ko naramdaman yung awa, pero hindi na para kay Bianca, kundi para sa sarili ko. Kasi tatlong taon kong pinrotektahan ang kumpanyang ito, tatlong taon kong inalagaan yung 10% na pamana ni Papa na ₱10 million, tatlong taon kong sinahod yung ₱150,000 kada buwan na pinaghirapan ko, total ₱5.4 million, tapos muntik nang mawala lahat dahil sa isang pekeng seal na ₱200 lang.

Kinagabihan, bumalik ako sa Antipolo. Kausap ko si Mama sa sala. Sabi niya, “Anak, anong gusto mo talagang mangyari?” Sabi ko, “Ma, pagod na akong maging misis. Gusto ko na lang maging Mara ulit.”

May dumating na sulat kinabukasan. Galing sa barangay sa BGC. Si Carlo daw nag-file ng request na hatiin ang gamit sa condo. Gusto niya kunin yung TV, yung ref. Sabi ni Mama, “Huwag mong ibigay. Ikaw ang bumili ng kalahati nun galing sa sweldo mo.”

Pero hindi na TV ang issue sa akin. Ang issue, yung 200 sqm na condo sa BGC, nakapangalan sa aming dalawa. Yung titulo ng lupa ng condo, nasa bank vault. Joint pa rin kami. At kung hindi ko aayusin, baka ibenta niya yun para pambayad sa penalty niyang ₱500,000 at sa utang ni Bianca.

Kaya gumawa ako ng isang maliit pero importanteng desisyon. Hindi ko pa idedemanda si Carlo ng annulment bukas. Pero bukas na bukas, pupunta ako sa bangko sa Makati, ililipat ko yung totoong seal at yung titulo ng condo sa safety deposit box na ako lang ang may access. At magpapagawa ako ng formal letter sa board na simula ngayon, ako lang ang authorized signatory ng Dela Cruz Holdings hangga’t may ban si Carlo ng 2 taon.

Hindi pa tapos ang kwento. Pero sa unang pagkakataon sa tatlong taon, ako ang nagdesisyon para sa sarili ko, hindi para sa kumpanya, hindi para kay Carlo, hindi para kay Bianca.

At habang sinusulat ko yun sa itim na notebook ko, tumunog ang cellphone ko. Si Bianca ulit, may sinend na picture ng titulo ng lupa sa Boracay na may sulat-kamay sa likod, “Mara, tulungan mo ako, hindi ko alam na peke pala.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap mismo ng buong board sa Makati, ibinunyag ko ang pekeng pirma at pekeng seal at doon ko tuluyang binawi ang lahat ng nawala sa akin

Kinabukasan, alas-nuebe ng umaga, nasa board room na ako ng Dela Cruz Holdings sa Makati. Dala ko yung safety deposit box key, yung totoong seal, yung itim na notebook, at yung folder ng Boracay project na may pekeng titulo.

Nandoon si Tita Cora at apat pang shareholders. Nandoon din si Carlo, naka-barong pero gusot. At sa labas ng board room, nandoon si Bianca, hindi pinapasok ng guard kasi wala na siyang ID.

Sinimulan ni Tita Cora ang meeting. Sabi niya, “Mara, ikaw na mag-present.”

Tumayo ako. Hindi ako nanginig. Kalmado lang ang boses ko, parang nagpe-present lang ng quarterly report.

“Magandang umaga po. Tatlong taon po akong VP Finance dito. Hawak ko po ang 10% na pamana ng Papa ko, ₱10 million. Si Carlo may 60%, at kayo po may 30% na ₱30 million. Last month, may lumabas na kontrata na naglilipat ng 30% ninyo kay Bianca Reyes.”

Nilagay ko sa table yung pekeng kontrata.

“Ito po may pekeng pirma ko at pekeng seal na gawa sa Recto, ₱200 lang. Ito naman po ang totoong seal, nasa akin.”

Nilabas ko yung totoong seal. Malaki ang difference. Yung totoo may microprint, yung peke wala.

“Si Carlo po gumawa ng pekeng seal at pekeng pirma ko para mailipat yung shares. May penalty na po siya na ₱500,000 at banned ng 2 taon bilang GM. Si Bianca may penalty na ₱300,000 at kailangan ibalik ang shares.”

Tumingin ako kay Carlo.

“Carlo, magkano ang nailabas mo sa joint account natin para sa Boracay project?”

Hindi siya sumagot.

Ako na ang sumagot, “₱5 million in three months. Walang board approval. At itong lupa sa Boracay, peke ang titulo. Walang DENR clearance, walang registry of deeds. Yung ahente, pinsan ni Bianca.”

Nagbulungan ang shareholders.

Biglang pumasok si Bianca, nakalusot sa guard. Sabi niya, “Hindi totoo yan! Hindi ko alam na peke!”

Tumayo ako, “Bianca, sabi mo ₱10 million ang iniwan ng mister mo. Saan napunta? Bakit sabi ng pinsan mo may utang ka pang ₱2 million sa kanya para sa commission ng lupa?”

Namutla siya.

“At bakit nasa bank statement ng joint account namin ni Carlo na ikaw ang nag-withdraw ng ₱500,000 last month para sa condo rent mo sa BGC? Joint account namin yun, sweldo ko yun na ₱150,000 kada buwan, total ₱5.4 million in 3 years kong pinaghirapan.”

Umiyak si Bianca. “Mara, wala na akong pera, ginastos ko na sa bag, sa damit… Akala ko kikita tayo sa Boracay…”

Sabi ni Carlo, “Mara, tama na, huwag mo na siyang sigawan…”

Sabi ko, “Hindi ko siya sinisigawan, Carlo. Sinasabi ko lang yung totoo. Ikaw, anong totoo? Totoo ba na mahal mo pa siya kaya mo siya pinatira sa 200 sqm na condo natin sa BGC ng isang buwan? Totoo ba na ginamit mo yung pera natin para sa kanya?”

Tahimik si Carlo. Tapos sabi niya, sa harap ng lahat, “Oo, mahal ko pa siya dati. Pero ngayon alam ko na, kasalanan ko. Ginamit ko ang kumpanya para ayusin ang guilt ko.”

Doon na siya naiyak. Hindi na siya yung mayabang na GM. Isa na lang siyang lalaki na takot mawala lahat.

Sabi ni Tita Cora, “Carlo, simula ngayon tanggal ka na bilang GM. Si Mara ang magiging OIC at authorized signatory habang may ban ka. At yung 30% ibabalik sa amin.”

Tumango si Carlo.

Pagkatapos ng meeting, naiwan kami ni Carlo sa board room.

Sabi niya, “Mara, pwede pa ba tayong magsimula ulit?”

Sabi ko, “Carlo, tapos na yung tayo bilang mag-asawa nung gumawa ka ng pekeng seal para sa ibang babae. Pero bilang co-founder’s children, pwede pa tayong maging magka-business partner, pero hindi na mag-asawa.”

“Yung condo sa BGC, hatiin na natin. Ibebenta ko yung share ko, pero yung share mo sa’yo na. Ako sa Antipolo na lang, sa 90 sqm na bahay ni Mama. Doon ko ilalagay yung totoong seal sa safe na ako lang nakakaalam ng password.”

Pumayag siya. Pumirma siya sa quitclaim ng seal. Pumirma siya sa agreement na wala na siyang access sa company seal at sa bank accounts hangga’t banned siya.

Si Bianca, umalis na. Wala na siyang natira. Binalik niya yung dalawang branded bags sa pawnshop para may pambayad sa penalty niyang ₱300,000. Umuwi siya sa Cebu sa pinsan niya.

Ako, bumalik sa Antipolo.

Isang buwan ang lumipas. Naibenta na yung 200 sqm na condo sa BGC. Nakuha ko yung kalahati, ₱12 million. Binayad ko yung utang sa bangko, at yung natira nilagay ko sa time deposit para kay Mama.

Ang Dela Cruz Holdings, kumikita na ulit. Ako ang OIC. Hawak ko pa rin yung totoong seal. Yung ₱100 million na capital, safe na ulit.

Yung itim na notebook, nasa drawer ko pa rin sa Antipolo. Sa huling page, may bago akong sinulat:

Araw na binawi ko lahat. Hindi na ako misis ni Carlo, hindi na third shareholder. Ako na si Mara Santos, VP Finance na may hawak ng totoong seal, may 10% na pamana ni Papa na ₱10 million, may ₱5.4 million na pinaghirapan, at may 90 sqm na bahay ni Mama na tahimik.

At sa unang gabi na ako lang mag-isa sa bahay na yun, mahimbing akong nakatulog, hawak ang susi ng safe na tanging ako lang ang nakakaalam ng password, at sa wakas wala nang peke sa buhay ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨