Bahagi 3
Akala ko tapos na nung sinoli ko ang bracelet, pero pati titulo ng condo namin sa BGC gusto nang ilipat ng biyenan ko sa anak ng kabit

Pagdating namin sa Forbes Park kinabukasan, tahimik yung buong mansion. Si Lola nasa sala, nakaupo sa narra na upuan, hawak pa rin tungkod niya. Walang ibang tao, pinauwi niya muna lahat ng kasambahay sa kusina. Ako lang at si Lara ang pinapasok.

Inilabas ko yung pouch. Binuksan ko, lumabas yung jade bracelet na malamig pa. Nilagay ko sa mesa sa harap ni Lola.

“Lola, sinoli ko na po. Hindi dahil hindi ko mahal si Carlo, pero pagod na po akong maging display lang.”

Tinitigan ni Lola yung bracelet, hindi niya agad kinuha. Tapos tumingin siya sa akin, mata niya malabo na pero matalas pa rin.

“Mara, tatlong taon kitang nakita. Ikaw lang sa bahay na ito ang marunong tumayo mag-isa. Yung bracelet na yan, regalo ko, pero yung pagiging Mrs. Chu, hindi yan titulo na kailangan mong habulin.”

Napaiyak ako, hindi dahil sa awa, pero kasi sa wakas may nagsabi ng totoo.

Kwento ni Lola, nung gabi ng birthday, pagkatapos kong umalis, nagkagulo. Si Carlo pinagalitan niya. Sabi niya kay Carlo, “Kung hindi mo kayang igalang asawa mo, wag mo nang gamitin apelyido ko.” Yung biyenan ko naman, sinubukan pa ring ipagtanggol si Chloe, sabi kawawa daw kasi single mom.

Doon ko nalaman galing kay Lola mismo, hindi pala talaga iniwan ng asawa si Chloe dahil nambabae yung lalaki. Siya yung nanira ng kotse ng asawa niya sa harap ng barangay hall sa Cebu, may police report talaga. Kaya pinalayas siya sa dati nilang bahay. Yung condo na binenta niya, hindi dahil kailangan ng pera pang-opera ng bata. Binenta niya kasi nalulong siya sa online shopping at sugal, tapos yung ₱1.2 million na utang, pangbayad ng interest lang pala yun.

Lahat ng yun tugma sa folder na nakuha ni Lara.

Pagkatapos ng usap namin ni Lola, lumabas si Carlo galing sa taas. Hindi siya umalis pala, naghintay lang. Pagkakita niya sa bracelet sa mesa, nanlumo siya.

“Mara, akala ko galit ka lang. Hindi ko alam na ganito na pala kalalim.”

Sabi ko, “Carlo, nung pumasok si Chloe sa condo, anong sinabi mo sa akin? Sabi mo tatlong araw lang kasi wala siyang matuluyan, may lagnat si Migo. Tatlong araw naging tatlong linggo. Nung sinuot niya cheongsam ko, sabi mo nagkamali lang si Mama. Nung kinuha niya bracelet ko, sabi mo isang bracelet lang. Kailan ka hihinto sa pagsasabi na maliit na bagay lang?”

Hindi siya makasagot. Si Lara na ang sumagot.

“Carlo, may recording kami. Gusto mo bang marinig kung anong plano ni Chloe? Sabi niya malambot puso mo, tatawagin ka lang na Papa ni Migo, hindi mo na siya matitiis. Ginagamit ka lang.”

Pinatugtog ni Lara yung recording sa cellphone, mahina lang volume pero rinig sa buong sala. Boses ni Chloe, tumatawa pa habang kausap barkada niya.

“Si Carlo malambot ang puso, basta tawagin lang siya ni Migo na Papa ng ilang beses, hindi niya kami pababayaan. Hintayin mo, bumalik ako hindi para maghirap.”

Namutla si Carlo. Parang ngayon lang niya narinig talaga kung sino si Chloe.

Sabi ni Lola, “Carlo, narinig mo? Yan yung babaeng pinapasok mo sa bahay ng asawa mo.”

Umiyak si Carlo, pero hindi ako naawa tulad ng dati. Dati pag umiyak siya, ako ang unang lalapit. Ngayon nanatili lang akong nakatayo.

Lumabas yung biyenan ko galing kusina, narinig yung recording. Imbis na magalit kay Chloe, sa akin pa rin siya nagalit.

“Mara, bakit mo nire-record si Chloe? Wala kang karapatan! Pinahiya mo na naman siya!”

Doon ako napagod. Sabi ko, “Tita, hindi po ako nag-record. Barkada niya po mismo ang nag-send kay Lara kasi may utang din si Chloe sa kanila na ₱200,000. Hindi ako gumawa ng kwento, sila po ang gumawa ng utang at nagsinungaling.”

Tahimik siya. Kasi alam niya totoo, may tumawag na rin pala sa kanya na naniningil para kay Chloe last week.

Kinagabihan, bumalik kami ni Lara sa QC. Habang nasa Grab kami, tumawag yung dating ka-work ko sa bank. Sabi niya, may nag-try daw mag-request ng copy ng titulo ng lupa ng condo namin sa BGC. Condo na nakapangalan sa akin at kay Carlo, conjugal property. Yung nag-request, hindi ako, hindi si Carlo. Staff daw ng biyenan ko.

Doon nanlamig buong katawan ko. Hindi lang pala bracelet at cheongsam ang gusto nilang kunin. Pati yung condo na pinaghirapan kong hulugan nung nagtatrabaho pa ako sa Makati, gusto nilang ipangalan kay Migo para raw may security yung bata.

Pagdating sa condo ni Lara, binuksan ko ulit yung itim na notebook. Dinagdagan ko listahan.

Dagdag utang: dalawang transfer na ₱50,000 galing joint account, tangkang pagkuha ng titulo ng condo, at isang beses na pagtawag sa akin ng “sobra ka na” ng biyenan ko sa harap ng lahat.

Tinitigan ko yung notebook, tapos sinabi ko kay Lara.

“Lara, hindi na ako aalis ng Manila. Dati gusto kong tumahimik lang, pero kung pati bahay ko kukunin nila, lalaban ako. Pero hindi dahil gusto kong maging Mrs. Chu ulit. Lalaban ako kasi akin yun.”

Tumango si Lara. “Anong plano?”

Sabi ko, “Bukas babalik ako sa BGC, kukunin ko lahat ng gamit ko na nandun pa. At ipapa-freeze ko yung bank account. Hindi dahil sa pera, pero para malaman ni Carlo na hindi na ako yung Mara na naghihintay hanggang umaga sa baba ng condo.”

Kinaumagahan, maaga akong nagising. Nagbihis ako ng simpleng white dress, hindi cheongsam, hindi mamahalin. Gusto kong pumunta sa BGC na ako lang, hindi asawa ni Carlo, kundi si Mara.

Bago kami umalis, tumawag ulit si Lola. Sabi niya, “Apo, bukas may family meeting dito sa Forbes. Pumunta ka. Harapin mo sila. Hindi para makipag-away, pero para bawiin mo yung dangal mo. Dalhin mo yung kaibigan mong abogado.”

Pumayag ako. Yun yung maliit na desisyon na importante. Dati lagi akong umiiwas sa gulo, ngayon haharapin ko.

Pagdating namin sa BGC condo para kunin yung gamit, bukas yung pinto. Nandun si Chloe at si Migo, nagluluto sa kusina ko, suot pa rin yung tsinelas ko. Pagkakita niya sa akin, nataranta siya.

“Mara, hindi ko alam na babalik ka… Sabi ni Tita pwede muna kami dito…”

Hindi ako sumigaw. Kalmado lang akong pumasok, kinuha yung maleta ko, at sinabi.

“Chloe, alam kong may utang kang ₱1.2 million. Alam kong binenta mo condo mo hindi dahil sa anak mo pero dahil sa utang mo. At alam kong ginagamit mo anak mo para tawaging Papa si Carlo. Pero isang bagay lang, wag mong gamitin gamit ko. Kasi hindi ka kailanman magiging ako.”

Naiwan siyang nakatayo, hawak sandok, hindi makasagot.

At nung palabas na ako, nakita ko sa mesa yung cake at roses na iniwan ni Carlo nung gabi. Lanta na lalo. Iniwan ko dun. Hindi ko na kailangan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap ng buong angkan sa Forbes Park, isiniwalat ko ang recording ng kabit at binawi ko ang lahat ng akin, pati dangal ko bilang asawa

Family meeting sa Forbes Park. Alas-diyes ng umaga, Sabado. Nandun lahat, mga tito, tita, pinsan ni Carlo, pati yung biyenan ko. Si Lola nasa gitna, hawak pa rin tungkod. Si Carlo nasa gilid, puyat. Si Chloe hindi dapat kasama, pero nandun siya sa may kusina, hawak si Migo, pilit pinapasok ng biyenan ko.

Pagpasok ko kasama si Lara, tahimik lahat. Simple lang suot ko, white dress, walang alahas. Dal ko lang yung itim na notebook at isang brown envelope na may laman na photocopy ng bank transfers at police report.

Umupo ako sa tapat ni Lola. Tumayo yung biyenan ko.

“Mara, buti pumunta ka. Ayusin na natin ito. Pamilya tayo, wag mo nang palakihin.”

Sabi ko, “Tita, pamilya po, pero tatlong taon po akong nagpakumbaba. Nung pinasok niyo si Chloe sa BGC condo namin, pamilya pa rin ba yun? Nung pinahiram niyo cheongsam at bracelet ko nang hindi nagpapaalam, pamilya pa rin ba yun?”

Sumabat si Chloe, umiiyak na.

“Mara, alam kong mali ako, pero wala talaga akong matuluyan, si Migo may sakit…”

Tinitigan ko siya. Hindi galit, pagod lang.

“Chloe, nung nilagnat si Migo, nasa ospital ako nagbabantay sa Mama ko, tinawagan ko si Carlo, sabi niya nasa meeting siya. Yun pala nasa condo ka, pinagbubuksan ka ng pinto ng biyenan ko. Nasa master bedroom kayo natutulog, habang ako nasa hallway ng ospital naghihintay ng doktor. Alam mo ba yun?”

Natigilan siya.

Tumayo si Carlo. “Mara, kasalanan ko yun, wag mo nang idamay si Migo.”

Sabi ko, “Hindi ko dinadamay si Migo. Bata siya, wala siyang kasalanan. Pero ikaw, Carlo, tinawag ka niyang Papa dalawang beses sa birthday ni Lola, hindi mo man lang siya itinama. Alam mo ba anong iisipin ng mga tao? Na ako yung kabit sa sarili kong bahay.”

Napaiyak yung ibang tita, kasi totoo, lahat sila nakakita.

Nilabas ni Lara yung cellphone, pinatugtog ulit yung recording, mas malakas ngayon. Buong sala narinig.

“Si Carlo malambot ang puso, basta tawagin lang siya ni Migo na Papa ng ilang beses, hindi niya kami pababayaan. Hintayin mo, bumalik ako hindi para maghirap.”

Pagkatapos ng recording, nilabas ko yung police report at bank transfers.

“Tita, ito po yung police report sa Cebu, si Chloe po ang unang nanira ng kotse, hindi siya biktima. Ito po yung dalawang transfer na ₱50,000 galing sa joint account namin ni Carlo kay Chloe last month, hindi ko alam. At ito po yung utang niya na ₱1.2 million sa online loan, kaya pala niya binenta yung condo niya. Hindi po siya walang-wala, may pinili po siyang buhay.”

Nanginginig kamay ng biyenan ko habang hawak yung papel.

“Chloe, totoo ba ito?” tanong ng isang tita ni Carlo.

Umiyak si Chloe, pero hindi na yung paawa dati, yung totoo nang iyak na nahuli.

“Hindi ko sinasadya… Kailangan ko lang ng tulong… Si Carlo lang kasi handang tumulong…”

Sabi ni Lola, malakas boses kahit matanda na.

“Tulong? Ang tulong hindi nagnanakaw ng cheongsam! Ang tulong hindi nagsusuot ng bracelet na hindi kanya! Ang tulong hindi nagtuturo sa bata na tawaging Papa ang may asawa!”

Tahimik lahat.

Tumayo si Carlo, lumapit kay Chloe.

“Chloe, umalis ka na. Dinala kita dito kasi akala ko kailangan mo ng tulong, pero ginamit mo lang pala ako at si Mara. May anak ka, naiintindihan ko, pero hindi sa ganitong paraan.”

Umiyak si Chloe, binuhat si Migo. “Carlo, paano kami? Wala na kaming matuluyan.”

Sabi ni Carlo, “Hahanapan kita ng trabaho, yun lang ang kaya kong gawin. Pero hindi ka na pwede sa condo namin, hindi ka na pwede sa pamilya ko hanggat hindi ka marunong rumespeto.”

Lumabas si Chloe, hawak si Migo, walang sumunod sa kanya maliban sa kasambahay na nagbukas ng gate.

Naiwan kami. Tumingin si Lola sa akin, tapos kinuha niya yung jade bracelet sa mesa.

“Mara, apo, sa’yo pa rin ito kung gusto mo. Pero alam kong hindi mo na kailangan.”

Kinuha ko yung bracelet, tinitigan, tapos ibinalik ko kay Lola.

“Lola, itago niyo na lang po. Hindi ko na po kailangang maging Mrs. Chu para mabuhay. Pero salamat po kasi kayo lang ang nagbigay ng respeto sa akin.”

Ngumiti si Lola, tumango.

Humarap ako sa biyenan ko.

“Tita, hindi po ako galit na galit na. Pero gusto ko lang sabihin, yung condo sa BGC, conjugal po namin ni Carlo yun. Nagtatrabaho po ako sa Makati dati, naghulog ako dun. Narinig ko po may nag-try kumuha ng titulo, staff niyo. Wag na po nating gawin yun. Kung gusto niyo pong tulungan si Migo, tulungan niyo po sa tama, hindi sa pagkuha ng akin.”

Namula siya, pero hindi na siya sumigaw. Sabi niya, “Mara, sorry, natakot lang ako na walang matuluyan yung bata…”

Sabi ko, “Naiintindihan ko po yung takot niyo, pero sana naintindihan niyo rin takot ko nung pinalayas niyo ako sa sarili kong bahay nang hindi niyo namamalayan.”

Tumayo si Carlo, lumapit sa akin.

“Mara, pwede pa ba tayong magsimula ulit?”

Tinitigan ko siya, matagal. Dati mahal na mahal ko siya, yung tipong kaya kong maghintay hanggang umaga sa baba ng condo, kaya kong bantayan Mama niya sa ospital ng tatlong araw.

Pero ngayon iba na.

Sabi ko, “Carlo, mahal pa rin kita, pero hindi na yung pagmamahal na kaya kong lunukin lahat. Gusto kong maghiwalay muna. Hindi dahil galit ako, pero dahil kailangan kong matutong tumayo mag-isa. Yung itim na notebook ko, punong-puno na ng utang na binayaran mo ng sorry lang. Gusto kong simulan ulit yung buhay ko na walang utang.”

Naiyak siya, pero tumango.

Sabi ni Lola, “Bigyan niyo ng space ang isa’t isa. Mara, kahit anong mangyari, apo pa rin kita.”

Pagkatapos ng meeting, umalis kami ni Lara. Sa labas ng Forbes Park, mainit araw pero magaan pakiramdam ko.

Bumalik ako sa BGC condo kinabukasan, wala na si Chloe, wala na gamit niya. Yung cheongsam ko nakasampay pa, nilabhan ko, tinupi, at nilagay sa box. Hindi ko na sinuot, pero hindi ko na rin itinapon. Paalala na lang.

Yung master bedroom, pinalitan ko lahat ng bedsheet, binuksan bintana. Yung cake at lanta na roses ni Carlo, tinapon ko na. Bumili ako ng bagong halaman, maliit na cactus, nilagay sa mesa.

Nag-apply ako ulit sa law firm sa BGC, tinanggap ako. Si Lara kasama ko sa isang maliit na opisina sa Quezon City, tumutulong sa mga single mom na tulad ni Chloe pero yung totoo talagang nangangailangan, hindi yung nanggagamit.

Isang buwan pagkatapos, nagkita kami ni Carlo sa bank para i-freeze at hatiin yung joint account. Maayos usap namin. Sabi niya nag-the-therapy siya, natututo siyang mag-boundary. Sabi ko nag-the-therapy din ako.

Hindi kami agad nagkabalikan. Pero minsan dumadalaw siya sa condo, nagdadala ng bagong cactus, hindi roses. Natuto na.

Si Lola madalas tumatawag, pinapapunta ako sa Forbes para mag-merienda. Sabi niya, “Mara, kahit hindi ka na Mrs. Chu sa papel, Mrs. Chu ka pa rin sa puso ko, kasi ikaw lang marunong magdala ng dangal ng pamilyang ito.”

At yung itim na notebook, sinarado ko na. Sa huling pahina sinulat ko:

Ngayon wala nang utang. Wala nang cheongsam na hiram, wala nang bracelet na kailangang isoli. May condo ako na akin, may trabaho ako na akin, at may sarili akong pangalan na hindi kailangang maging Mrs. Chu para mabuhay. Mula ngayon, ako na lang ulit si Mara.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨