Bahagi 3
Akala ko tapos na nang makuha ko ulit ang titulo, pero nalaman kong hindi lang pala bahay ang sinubukan nilang galawin kundi pati bank account ko!

Pagkalipat ko ng titulo sa safety deposit box sa bangko sa Tagaytay, akala ko makakahinga na ako nang maluwag. Pero kinabukasan, habang nag-aayos ako ng mga gamit sa bahay kasama si Mama Lita, may tumawag ulit. Bangko ulit sa BGC. Iba na ang boses. Sabi, may nag-try daw mag-withdraw gamit ang joint account namin ni Carlo. Buti na lang daw, na-freeze na kasi nag-request ako dati na i-hold lahat ng transaction na walang pirma ko.

Doon ako kinabahan. Hindi lang pala titulo ang ginalaw. Pati pala pera sa bangko, sinubukan.

Pumunta ako agad sa bangko sa Tagaytay. Dinala ko lahat ng ID ko. Pina-check ko ang lahat ng account ko. Yung personal savings ko na mana ko rin sa nanay ko, may tatlong beses na attempt na i-link sa GCash ni Miguel. Buti na lang hindi natuloy kasi iba ang OTP.

Pag-uwi ko, nakaupo si Mama Lita sa kusina. Tahimik lang siya. Sabi niya, “Anak, matagal ko nang gustong sabihin. Noong isang buwan, tumawag sa akin si Carlo. Nanghihiram ng pera. Sabi niya pang-ospital daw ni Aling Nena. Binigyan ko ng ₱20,000. Yun pala pang-sugal lang ni Miguel.”

Hindi ako nagulat. Parang nasanay na ako. Pero masakit pa rin. Kasi pati si Mama Lita na senior na, nagamit pa.

Kinagabihan, nag-message si Carlo. Haba ng message. Sabi niya, sorry daw. Sabi niya, mahal niya ako. Sabi niya, hindi niya sinasadya na buksan ang safe. Sabi niya, napilitan lang siya kasi tinakot si Miguel ng mga naniningil.

Tinawagan ko siya. First time after one week.

“Paano mo nabuksan ang safe ko, Carlo? Ako lang ang may password.”

Tahimik siya sa kabilang linya. Tapos sabi niya, “Naalala ko birthday ng nanay mo. Yun ang ginamit mo. Sinubukan ko lang.”

Doon ko nalaman. Yung password na akala ko sikreto, birthday lang pala ng nanay ko na alam ng lahat sa pamilya. Ako lang ang nag-iisip na safe yun.

Napaluha ako pero hindi dahil sa galit. Dahil sa tanga ko. Apat na taon kong tinago ang titulo sa safe na ang password pala ay alam niya.

Kinabukasan, dumating ulit si Aling Nena mag-isa. Wala si Miguel. May dala siyang bayong na may gulay. Sabi niya, galing pa sa Quezon City. Sabi niya, gusto niya lang akong makausap.

Pinapasok ko siya sa sala pero hindi sa kwarto. Umupo siya. Umiiyak.

“Angela, alam kong mali ang anak ko. Pero si Miguel, anak ko rin. Kapag nakikita kong umiiyak si Miguel sa takot, hindi ko kayang hindi tulungan. Si Carlo lang ang inaasahan ko.”

Sabi ko, “Mama, naiintindihan ko na nanay kayo. Pero ako rin, anak ako ng nanay ko. Yung bahay na muntik nang mawala, yun lang ang iniwan ng nanay ko sa akin. Paano kung nawala yun? Ano ang maiiwan sa akin?”

Tumango siya. Sabi niya, “Simula ngayon, hindi ko na tutulungan si Miguel sa sugal. Sinabihan ko na si Carlo na umalis na siya sa bahay namin sa Quezon City. Doon na siya tumira sa kaibigan niya.”

Hindi ko alam kung totoo. Pero nakita ko sa mata ni Aling Nena, pagod na rin siya. Hindi lang ako.

Pumunta ako sa opisina ng Registry of Deeds sa Tagaytay. Nagpa-annotate ako. Pinatatak ko na yung titulo, may annotation na hindi pwedeng ibenta, isanla, o ilipat nang walang personal appearance ko at biometric. Binayaran ko ang fee na ₱5,000. Maliit na halaga kumpara sa ₱2.5 million na muntik nang mawala.

Pagkatapos, dumaan ako sa HR ng Reyes Corp sa Makati. Hindi ako nag-resign. Sabi ko sa HR head na babae rin, si Ma’am Grace, gusto ko lang ng formal na hiwalay ng team kay Carlo. Ayoko na kaming magkasama sa iisang project. Pumayag siya. Sabi niya, matagal na rin daw nilang napapansin na laging absent si Carlo tuwing may tawag si Miguel.

Doon ko nalaman, hindi lang pala sa bahay ako niloko. Pati sa trabaho, ginamit ni Carlo ang sick leave niya para magbayad ng utang ng kapatid.

Umuwi ako sa Tagaytay ng gabi. Si Mama Lita nagluluto ng sinigang. Sabi niya, “Anak, may bisita ka kanina. Yung dating kasama mo sa accounting, si Liza. Sabi niya may opening daw sa accounting firm dito sa Tagaytay. Mas malapit.”

Doon ako napaisip. Maliit na desisyon, pero importante. Hindi ko na kailangang bumalik sa Makati araw-araw at makita si Carlo sa elevator. Pwede akong magsimula ulit dito.

Kinuha ko ang cellphone ko. Tinawagan ko si Liza.

“Liza, tuloy pa ba yung opening? Pwede ba akong mag-apply? Dito na ako titira sa Tagaytay.”

Sabi ni Liza, oo daw, kinabukasan daw interview.

Pinatay ko ang tawag. Tiningnan ko ang titulo na nasa safety deposit box receipt. Sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, parang akin ulit ang buhay ko.

Pero alam kong hindi pa tapos. Kasi alam kong babalik pa si Carlo at si Miguel. Hindi pa nila binabayaran ang ₱2.5 million sa bangko. At alam kong ako pa rin ang hahanapin ng mga collector kapag hindi sila nakabayad.

Kaya bago matulog, gumawa ako ng listahan. Hindi na listahan ng utang nila. Listahan ng mga dapat kong protektahan. Una, titulo. Pangalawa, bank account. Pangatlo, sarili ko.

Sinulat ko sa maliit na papel at itinago sa ilalim ng unan ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Humarap kami sa huling pag-uusap sa barangay hall ng BGC, at doon mismo umamin ang mister ko kung paano niya binuksan ang safe ko nang palihim!

Isang linggo matapos kong mag-apply sa accounting firm sa Tagaytay, nakatanggap ako ng tawag mula sa barangay sa BGC. Sabi ng secretary, may reklamo daw si Carlo laban sa akin. Sabi daw, kinuha ko raw ang mga gamit niya sa condo nang hindi nagpapaalam. Kailangan ko raw humarap sa barangay hall.

Alam kong hindi totoo. Yung gamit niya, iniwan ko lang sa condo. Hindi ko ginalaw. Pero pumunta pa rin ako. Kasama ko si Mama Lita, kasi natakot ako na baka nandoon si Miguel at yung dalawang may tattoo.

Pagdating namin sa barangay hall, nandoon na si Carlo, si Aling Nena, at si Miguel. Nandoon din ang dalawang tanod at si Kapitan. Si Carlo nakayuko pa rin. Si Miguel, nakatingin sa sahig. Si Aling Nena, hawak ang bayong.

Sabi ni Kapitan, “Ma’am Angela, sabi ni Sir Carlo, kinuha mo raw ang TV at ref sa condo ninyo?”

Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, kailan ko kinuha ang TV at ref? Nung umalis ako, maleta ko lang ang dala ko. May CCTV ang building. Pwede nating i-check.”

Namutla si Carlo. Sabi niya, “Hindi, hindi naman TV. Yung mga damit ko lang.”

Sabi ni Kapitan, “O sige, ayusin natin. Ma’am, may gusto ka bang sabihin?”

Doon na ako nagsalita. Matagal kong pinigilan. Sabi ko, “Kap, gusto ko lang linawin. Yung condo sa BGC, kami ang nagre-renta pero ako ang nagbabayad ng kalahati. Yung bahay sa Tagaytay na sinubukan nilang isanla, akin yun bago pa kami ikasal. May titulo ako na nakapangalan lang sa akin. Ninakaw ni Carlo at isinanla sa bangko ng ₱2.5 million para sa utang ni Miguel sa online sabong. May police report ako at may sulat ang bangko na void ang loan kasi walang pirma ko.”

Nilapag ko sa mesa ang police report, ang sulat ng bangko, at ang kopya ng titulo na may bagong annotation.

Tahimik ang lahat.

Tiningnan ni Kapitan si Carlo. “Totoo ba ito, Carlo?”

Tumango si Carlo, mahina. “Opo, totoo. Kinuha ko ang titulo. Akala ko mababayaran agad. Hindi ko alam na malalaman ng bangko na nakaw.”

Biglang nagsalita si Miguel, nanginginig. “Ate, sorry. Hindi ko na uulitin. Natakot lang ako. Yung mga naniningil, sabi nila pupuntahan ka nila kapag hindi ako nagbayad. Kaya sinabi ko kay Kuya na kunin na lang ang titulo mo.”

Doon ko nalaman ang buong totoo. Hindi lang pala si Carlo ang may plano. Si Miguel mismo ang nagsabi na sa akin kunin ang pambayad.

Tumingin ako kay Miguel. “Miguel, 26 ka na. Walang trabaho. Apat na taon kong nakikita na si Carlo ang nagbabayad ng utang mo. Isang beses ₱150,000 galing sa ipon ko, isang beses binasag mo ang tea set ng nanay ko, isang beses nagsinungaling ang kuya mo na nasa Clark siya para sa trabaho pero nagbayad pala ng utang mo, at ngayon ₱2.5 million na titulo pa. Kailan ka matututo?”

Umiyak si Miguel. “Ate, wala na akong mapuntahan. Ayoko na magsugal.”

Sabi ni Aling Nena, “Angela, tama na. Tama ka. Kasalanan ng mga anak ko. Hindi na kita guguluhin. Pero sana, huwag mo nang ipakulong si Carlo. May utang pa siya sa bangko na ₱2.5 million. Kapag nakulong siya, paano niya babayaran?”

Sabi ko, “Mama, hindi ko siya ipakukulong. Ang gusto ko lang, bayaran nila ang utang nila sa bangko. At huwag na nila akong idamay. Yung titulo, nasa safety deposit box na at may annotation na hindi na pwedeng galawin nang walang mukha ko at pirma ko. Yung bank account ko, naka-freeze na ang joint account namin at may sarili na akong account sa Tagaytay. Yung condo sa BGC, tapusin na natin ang kontrata. Ako, dito na ako sa Tagaytay titira.”

Tumango si Kapitan. “Malinaw. Ma’am Angela, wala kang atraso. Sir Carlo, ikaw ang may obligasyon sa bangko. Hindi na pwedeng gamitin ang titulo ni Ma’am. At yung sinasabi mong gamit, wala namang ebidensya. Ayusin ninyo ang utang ninyo.”

Pagkatapos ng barangay, lumabas kami. Hinila ni Aling Nena si Miguel palabas. Naiwan kami ni Carlo sa labas ng hall.

Lumapit si Carlo. “Angela, pwede pa ba tayong magsimula ulit? Babayaran ko ang utang. Magbabago si Miguel. Pangako.”

Tiningnan ko siya. Hindi na yung Carlo na pinakasalan ko apat na taon na ang nakakaraan. Yung Carlo na laging nagsasabi na family first, pero ang family niya lang pala ang kasama doon, hindi ako.

Sabi ko, “Carlo, apat na taon kitang pinatawad. Yung ₱150,000, pinatawad ko. Yung tea set ng nanay ko, pinatawad ko. Yung pagsisinungaling mo na nasa Clark ka, pinatawad ko. Pero yung titulo ng bahay ko, yun ang huli. Hindi dahil sa pera, kundi dahil ninakaw mo ang tiwala ko. Hindi mo man lang ako tinanong. Sabi mo alam mong hindi ako papayag, kaya hindi ka nagpaalam. Doon pa lang, alam mo nang mali.”

Umiyak siya. “Angela, mahal pa rin kita.”

Sabi ko, “Kung mahal mo ako, hindi mo nanakawin ang bahay ko para sa kapatid mo. Yung divorce paper, pirmahan mo na at i-file natin. Bayaran mo ang bangko. Yun ang tanging paraan para matapos na ito.”

Umalis siya nang walang imik.

Pagbalik ko sa Tagaytay, may sulat na galing sa bangko sa BGC. Sabi, sinisingil na nila si Carlo at si Miguel sa ₱2.5 million at may kasunduan na huhulugan nila buwan-buwan. Hindi na ako kasama. Wala na silang habol sa titulo ko.

Kinabukasan, nag-start ako sa bagong accounting firm sa Tagaytay. Maliit lang, pero malapit sa bahay. Si Mama Lita ang nagluluto ng baon ko. Sa unang sahod ko, bumili ako ng bagong tea set. Hindi kapareho ng sa nanay ko, pero may bulaklak din. Nilagay ko sa sala, katabi ng picture ng nanay ko.

Isang gabi, habang umiinom kami ng tsaa ni Mama Lita sa veranda ng bahay namin sa Tagaytay, tinanong niya ako, “Anak, hindi ka ba natatakot mag-isa?”

Sabi ko, “Noon, Mama, takot ako. Takot akong mawalan ng asawa, takot akong mawalan ng bahay, takot akong mapag-isa. Pero ngayon, hawak ko na ulit ang titulo, may sarili akong trabaho, may bahay na walang nakakatakot na kakatok na may tattoo. Hindi na ako takot.”

Ngumiti si Mama Lita.

Ngayon, tuwing umaga, nagbubukas ako ng bintana ng bahay namin sa Tagaytay at nakikita ko ang Taal. Wala nang safe na kailangan pang itago. Wala nang notebook ng utang na kailangang sunugin. Ang meron na lang, isang titulo na nakapangalan sa akin, isang bagong tea set na hindi na mababasag, at isang bukas na pintuan na ako lang ang may susi, at sa wakas natutunan ko nang hindi na ibigay ang susi na yun kahit kanino.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨