Bahagi 3
Akala ko tapos na ang pagiging pabigat ko, buntis pala ako sa taong nagsinungaling sa akin tungkol sa ₱2.5 million niyang utang at sa tunay na may-ari ng bahay na tinutuluyan namin
Hindi ako mapakali sa wheelchair. Sinubukan kong abutin ang aparador sa kwarto namin, yung laging nakalock. Dati sinasabi niya na doon lang ang mga lumang gamit niya. Pero ngayon, dahil bukas ang cellphone niya, nakita ko ang susi sa gallery ng phone niya, may picture siya ng susi na nakatago sa ilalim ng kaldero.
Pinilit kong igalaw ang wheelchair ko, kahit ang sakit ng bewang ko. Kinuha ko ang susi sa kusina, binuksan ang aparador. Hindi lumang damit ang laman. Mga papeles. Makakapal na folder.
Una kong nakita ang lumang marriage certificate. Pangalan niya, Ramon Dela Cruz, at isang babae, si Elena Dela Cruz. Kasal sila 23 years ago. May pirma ng pari sa may simbahan sa Cebu.
Sunod, birth certificate ng isang bata. Lalaki. Si Carlo Dela Cruz. Tatay, Ramon Dela Cruz. Nanay, Elena Dela Cruz. 22 years old na ngayon.
Pangatlo, death certificate ni Elena. Namatay 18 years ago dahil sa komplikasyon sa panganganak sa pangalawang anak, pero hindi nabuhay ang pangalawang bata.
Doon ko naintindihan lahat. Hindi siya binata habambuhay. Nag-asawa siya, nagkaanak, nabalo. At hindi kanya ang bahay na ito. Bahay ito ng yumaong asawa niya.
At ang tumawag kanina, boses babae, hindi kabit. Biyenan niya. Si Aling Nena, nanay ni Elena. Siya ang tumatawag sa kanya.
Nung hapon bumalik si Mang Ramon. Pawis na pawis, may dalang ulam na manok. Akala niya tulog ako. Hindi ako nagsalita. Nilagay ko ang mga papeles sa ibabaw ng lamesa.
Pagkakita niya, nabitawan niya ang ulam. Namutla siya ulit, mas maputla pa kaysa nung nalaman niyang buntis ako.
“Maya…” sabi niya, halos pabulong. “Saan mo nakuha yan?”
“Hindi ba dapat ako magtanong niyan, Mang Ramon? Sino si Elena? Sino si Carlo? Sino si Aling Nena? At bakit ₱2.5 million ang utang mo at bahay pa niya ang nakasanla?”
Lumuhod siya sa harap ng wheelchair ko. Hindi dahil sa awa, pero dahil sa takot. Umiyak siya. Sa unang pagkakataon, nakita kong umiyak ang 50-anyos na lalaking akala ko matatag.
Sabi niya, matagal na niyang gustong sabihin. Natakot lang siya. Pagkamatay ni Elena, kinuha ng pamilya ni Elena si Carlo, dinala sa Cebu. Sabi ng pamilya, wala siyang kwentang ama, hindi niya naalagaan ang asawa niya. Pinalayas siya.
Naglayas siya papuntang Quezon City, dito tumira sa bahay na iniwan ni Elena. Pero hindi niya nailipat ang titulo dahil wala siyang pera pang-ayos at ayaw pumayag ng biyenan niya na ilipat hangga’t hindi bayad ang utang.
At kaya siya naghanap ng mapapangasawa na katulad ko, hindi dahil sa awa, kundi dahil akala ng biyenan niya, kapag may bago na siyang pamilya, may rason para ipaglaban ang bahay, at baka kaawaan ng bangko.
Pero hindi lang iyon. May isa pa siyang tinatago. Nung nalaman niyang buntis ako, natakot siya dahil 15 years ago, pagkatapos mamatay ni Elena, nagpa-vasectomy siya. Sabi ng doktor noon, hindi na siya magkakaanak. Akala niya baog na siya habambuhay. Kaya nung sinabi ng doktor na buntis ako, akala niya niloloko ko siya, o may ibang lalaki.
Doon ako nasaktan nang sobra. Lahat pala ng kabaitan niya may kasamang takot at kasinungalingan.
Huminga ako nang malalim. Hinawakan ko ang tiyan ko. Sabi ko sa kanya, “Ramon, hindi ako nagloko. Ikaw lang ang lalaking humawak sa akin. Kung ayaw mong maniwala, samahan mo ako sa ospital, magpa-check tayo.”
Umiling siya, “Hindi, hindi kita pinagdududahan. Sarili ko ang pinagdududahan ko. Paano ako magkakaanak kung baog ako?”
Kinuha ko ang kamay niya at nilagay sa tiyan ko. “E di ibig sabihin, may himala. O ibig sabihin, mali ang akala mo sa sarili mo. Pero ang hindi ko matanggap, yung buong buhay mo pala, nakatago sa akin. Pati bahay na akala kong atin, hindi pala atin.”
Tahimik lang siya, umiiyak pa rin sa sahig.
Sa gabing iyon, nagdesisyon ako. Hindi ako aalis. Pero hindi na rin ako yung dating Maya na tahimik lang at tatanggapin lahat dahil nahihiya na pabigat ako.
Bahagi 4
Sinugod ako ng biyenan kong si Aling Nena at ng anak-anakan ni Ramon na si Carlo para paalisin kami sa bahay, pero sa harap mismo ng bangko ako lumaban para sa anak ko
Sinabi ko sa kanya na buntis ako, at nakita ko na lahat ng papeles. Tumahimik siya nang matagal sa kabilang linya, tapos umiyak din.
Kinabukasan, dumating siya sa Quezon City kasama ang isang binata, matangkad, payat, kamukhang-kamukha ni Ramon nung bata pa siya sa picture. Si Carlo. 22 years old na, nag-aaral sa Cebu, nagtatrabaho bilang mekaniko.
Pagpasok nila sa bungalow namin, hindi sila nang-away. Pero seryoso ang mukha ni Aling Nena. Sabi niya, “ Maya, hindi ka namin gustong paalisin dahil masama ka. Pero ang bahay na ito, kay Elena ito. At nakasanla ito ng ₱2.5 million. Kung hindi mababayaran hanggang next month, kukunin na ito ng bangko. Wala na kayong matitirhan.”
Sumagot si Carlo, nakayuko, “Tay, matagal na kitang pinatawad. Pero sabi ni lola, kung hindi mo kayang bayaran, ibenta na lang ang bahay, bayaran ang utang, at yung matira hatiin natin para may pangsimula ka.”
Doon, sa harap namin, nagsalita si Mang Ramon, nanginginig. “Hindi ko ibebenta ang bahay ni Elena. Dito ko siya huling nakasama. At nandito na ngayon si Maya at ang magiging anak namin. Hindi ko sila iiwan sa wala.”
Tumayo si Aling Nena, galit na. “Anak? Sabi mo baog ka na? Paano ka magkakaanak? Baka niloloko ka lang ng babaeng yan tulad ng panloloko mo sa amin dati!”
Nasaktan ako. Pero hindi na ako yung dating Maya na iiyak lang sa wheelchair. Hinawakan ko ang armrest at tinitigan sila.
“Anong mas importante pa sa panloloko?” sigaw ni Aling Nena.
“Yung ₱2.5 million na utang. Yung bahay. Kung kukunin ng bangko ito, wala kaming matitirhan ng anak ko. At kayo rin, wala na ring alaala ni Elena. Lahat tayo talo.”
Tahimik ang buong bahay. Si Mang Ramon nakatingin sa akin, gulat na gulat, parang ngayon lang niya ako nakita na lumalaban.
Sabi ko, “Aling Nena, may titulo pa kayo. Pero si Ramon, may karapatan din siya bilang asawa ni Elena. At ako, asawa niya ngayon, buntis, PWD, may karapatan din akong protektahan ang sarili ko. Hindi solusyon ang mag-away. Punta tayo sa bangko, mag-usap tayo.”
Kaya kinabukasan, nagpunta kaming apat sa bangko sa Makati. Ako sa wheelchair, tinutulak ni Ramon, kasama si Aling Nena at Carlo. Nanginginig si Ramon, takot na baka doon na kami palayasin.
Sa loob ng opisina, hinarap namin ang manager. Dala namin lahat ng papeles. Ipinaliwanag ko, kahit nanginginig ang boses ko.
“Sir, alam po namin overdue ang ₱2.5 million. Pero hindi po kami tatakas. Si Ramon po, 50 years old na, araw-araw nagtatrabaho, at ako po buntis at PWD. Si Aling Nena, senior na, at si Carlo nag-aaral pa. Kung kukunin niyo ang bahay ngayon, apat na pamilya ang mawawalan.”
Binigay ko ang plano na naisip ko magdamag habang hindi ako makatulog dahil sa sakit ng likod.
Nagulat si Aling Nena, “ Maya, papayag ka na hatiin ang bahay?”
Tumingin ako sa kanya. “Opo. Kasi hindi naman talaga amin lang ito. Kay Elena pa rin ito. At kung anak ko po si Carlo na kuya ng magiging anak ko, dapat may mana rin siya. Mas okay na hati kaysa mawala lahat sa bangko.”
Napatingin si Carlo sa akin, namumula ang mata. “Ate Maya, hindi ko inexpect na ganyan ka. Akala ko aawayin mo kami.”
Umiling ako. “Pagod na ako sa away. Lumaki akong tinatawag na pabigat. Ayoko na yung anak ko lumaki na nakikipag-away sa mana. Gusto ko may matirhan kami at may pamilya siya.”
Ang manager ng bangko, tahimik na nakikinig. Sabi niya, bihira daw siyang makakita ng ganun, na yung mismong umuutang pa ang nag-aalok ng hati para lang mabayaran. Pumayag siya na iakyat sa head office ang proposal namin, basta magbayad kami ng ₱800,000 muna sa loob ng dalawang linggo bilang good faith.
Paglabas namin ng bangko, umiyak si Mang Ramon sa gitna ng Makati, habang hawak ang wheelchair ko. Hindi siya nahihiya kahit maraming tao.
“Maya, patawarin mo ako. Nagsinungaling ako sa’yo. Akala ko iiwan mo ako pag nalaman mong baog ako at may utang akong ₱2.5 million at hindi akin ang bahay. Akala ko pabigat ka, pero ikaw pala ang sumalo sa akin.”
“Ramon, simula nung kinasal tayo, ikaw lang ang taong hindi ako tinawag na pabigat. Ikaw ang nagturo sa akin na kaya ko pa ring mahalin. Kaya ngayon, ako naman ang magbubuhat sa’yo.”
Niyakap ako ni Aling Nena, umiiyak na rin. “Anak, patawarin mo rin ako. Akala ko katulad ka ng ibang babae na pera lang habol kay Ramon. Hindi pala. Salamat at hindi mo kami itinaboy.”
Si Carlo lumuhod sa tabi ng wheelchair ko, hinawakan ang tiyan ko. “Ate, pag lumabas ang baby, ako magiging kuya niya. Ako mag-aalaga sa inyo pag wala si tatay sa trabaho.”
Isang buwan ang lumipas. Naibenta namin ang lote sa Bulacan. Nabayaran ang ₱800,000. Na-restructure ng bangko ang utang, ginawang ₱1.7 million na lang na hulugan sa loob ng limang taon, mababa ang interes dahil sa PWD at senior consideration at dahil pumayag kaming i-transfer ang kalahati ng titulo kay Carlo.
Si Mang Ramon, nagpa-check up ulit sa ospital sa Quezon City. Doon nalaman namin, hindi pala totally baog. Failed ang vasectomy niya, may 5% chance pa pala na magkaanak, at nangyari nga iyon sa amin. Himala talaga.
Nanganak ako pagkalipas ng pitong buwan. Kahit mahirap dahil lumpo ako, nakahiga lang, pero nandiyan si Ramon, si Aling Nena, at si Carlo sa ospital sa Maynila. Babae ang anak namin, pinangalanan naming Elena Grace, bilang alaala sa unang asawa ni Ramon at bilang bagong pag-asa.
Ngayon, nakatira kami sa bungalow na iyon, pero hindi na tatlo lang ang kwarto. Yung isang kwarto, kay Carlo pag umuuwi siya galing Cebu tuwing bakasyon. Yung isa, kay Aling Nena pag gusto niyang magbantay ng apo.
At ako, dati tinawag na pabigat mula 25-anyos, ngayon 30-anyos na, nasa wheelchair pa rin, pero hawak ko ang anak ko, may asawa akong nagmamahal sa akin, at may pamilya kaming buo kahit hindi perpekto.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
