Bahagi 3: Akala ko tapos na ang kontrata namin ni Lucas pero nang bumalik si Marco para sirain kami nadiskubre kong mas malalim pa pala ang sikreto ng pamilya Reyes kaysa sa kasal namin

Pagkatapos ng gabing yun, akala ko tapos na.

Pero hindi pala.

Kinabukasan, nagising ako sa unit namin sa Rockwell na may 20 missed calls galing kay Trish.

“Mara! Viral ka sa GC namin! Totoo ba na asawa mo si Lucas Reyes? Yung bilyonaryo?”

Hindi ko sinagot.

Ang totoo, si Lucas at ako, may kasunduan kami na walang personalan.

Pero nitong huling anim na buwan, parang nag-iba.

Noong una, umuuwi siya ng 2 AM galing sa site visit sa Cebu, tahimik lang.

Ako, nasa sala, nag-aayos ng mga abaca bags, nagla-live selling sa TikTok.

Minsan tinutulungan niya akong magbuhat ng kahon. Minsan bumibili siya ng kape sa baba, yung favorite kong Spanish latte from Starbucks, kahit hindi ko hinihingi.

Isang beses nilagnat ako ng mataas. Wala ang Mama ko, nasa Las Piñas.

Siya ang nagbantay. Nagpalit ng bimpo sa noo ko. Nagluto ng lugaw, kahit nasunog.

Doon ko naramdaman na hindi na kontrata lang ito.

Pero hindi ko sinabi.

Kasi alam kong sa kontrata namin, nakalagay sa Clause 8: Bawal ma-in love.

Ngayong bumalik si Marco, bigla siyang naging masigasig.

Nagpadala siya ng flowers sa agency ko. 999 pesos na bouquet from Dangwa, may card pa: Miss na kita.

Nag-message siya sa Instagram: Mara, can we talk? I realized I was stupid.

Hindi ko ni-replyan.

Pero si Clarisse, mas matalino.

Hindi niya ako inaway. Diniretso niya si Lucas.

Nagpunta siya sa opisina ng Reyes Land sa Makati, nagdala ng proposal para sa isang eco-resort sa Tagaytay. Alam niyang hinahanap yun ni Lucas.

At syempre, binanggit niya ako.

“Si Mara Santos pala ang asawa mo? Dati siyang nanligaw kay Marco. Kawawa nga yun eh, iniwan.”

Gusto niyang palabasin na gold digger ako. Na kaya ako nagpakasal kay Lucas ay dahil iniwan ako ni Marco.

Nalaman ko yun dahil sinabi mismo ni Lucas sa akin nung gabing yun habang kumakain kami ng Jollibee Chickenjoy na binili niya.

Sabi niya, “Kilala mo ba si Clarisse? Sabi niya ex mo daw ang boyfriend niya.”

Sabi ko, “Ex? Hindi nga kami naging kami.”

Tumawa si Lucas. “Selosa ka ba?”

“Seloso ka ba?” balik ko.

Tahimik siya ng ilang segundo. Tapos sabi niya, “Hindi ko gusto yung babaeng yun.”

Doon ako nakahinga ng maluwag.

Pero ang pinakamalala ay nangyari noong charity gala ng Reyes Foundation sa Grand Ballroom ng Shangri-La.

Inimbitahan ako ni Lucas bilang asawa niya. First time kong isinama niya ako sa formal event.

Naka suot ako ng simpleng beige gown na nirerentahan ko lang sa isang shop sa Greenhills, 3,500 pesos.

Pagpasok namin, lahat ng mata nasa amin.

At nandoon din si Marco at si Clarisse, invited dahil ang pamilya ni Clarisse ay isa sa mga investor.

Lumapit ang Mama ni Marco sa akin. Kilala niya ako dati.

“Mara, ikaw pala! Akala ko nasa Canada ka na? Hindi ba’t sinundan mo si Marco noon? Ngayon asawa ka na ng Reyes? Ang bilis mo naman.”

Malakas ang boses niya. Sinasadya niyang marinig ng mga tao sa paligid.

Namula ako. Gusto kong lumubog sa sahig.

Si Clarisse naman, lumapit kay Lucas at hinawakan ang braso nito.

“Lucas, may itatanong lang ako about sa Tagaytay project…”

At si Marco, habang abala si Lucas, hinila ako papunta sa may balcony.

“Mara, magpakatotoo ka nga. Mahal mo pa rin ako, di ba? Kaya ka nag-asawa ng mayaman para ipakita sa akin na okay ka na. Pero hindi mo ako maloloko.”

Sinubukan niya akong halikan.

Itinulak ko siya ng malakas.

“Marco, lasing ka ba? Dalawang taon na! Dalawang taon mo akong ginawang katawa-tawa!”

“Pero ako pa rin ang gusto mo!”

Sa sobrang inis ko, nasampal ko siya.

At sa mismong sandaling yun, bumukas ang pinto ng balcony. Si Lucas.

Nakita niya ang kamay ni Marco na nakahawak sa braso ko.

Walang salita. Isang suntok lang. Bumagsak si Marco sa sahig.

Nagkagulo.

Hinila ako ni Lucas palabas.

Sa kotse, nanginginig ako. Hindi sa takot, kundi sa galit.

“Pasensya ka na,” sabi ni Lucas. “Hindi ko dapat siya sinuntok sa harap ng maraming tao. Masisira ang image mo.”

“Image ko? Image mo ang masisira!”

Tumingin siya sa akin, seryoso.

“Mara, may kailangan akong sabihin.”

Akala ko aaminin na niyang tapos na ang kontrata.

Pero ibang papel ang nilabas niya mula sa glove compartment.

Annulment papers. Pirmado na niya.

“Tapos na ang dalawang taon sa susunod na linggo. Pwede mo nang pirmahan. Makukuha mo ang 5M.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Yun pala yun. Tapos na.

At sa parehong gabi, habang hawak ko ang papel, tumawag ang Tita Baby ko.

“Mara, nasa ospital ang Lola ni Lucas. Hinahanap ka.”

At pagtingin ko sa labas ng bintana ng condo, nandoon si Marco, nakatayo sa ilalim ng ulan, may hawak na brown envelope.

Sumigaw siya, “Mara! Kapag hindi mo ako kinausap, ipapakalat ko ang video ng Mama mo na nangungutang dati! At ang kontrata niyo ni Lucas!”

Doon ko naramdaman na gumuho ang mundo ko. Hawak ko ang annulment, nasa ospital ang Lola ni Lucas na tanging taong nagmahal sa akin sa pamilyang yun, at nasa baba ang taong sumira sa buhay ko na may hawak na ebidensya na pwedeng sumira sa lahat.

Bahagi 4: Sa huling gabi ng pagdiriwang ng Reyes Group lahat ng kasinungalingan nabunyag at sa wakas pinili ko ang lalaking nanatili noong lahat ay pinagtawanan ako at iniwan nang walang pag-aalinlangan sa harap ng buong Maynila

Hindi ko binuksan ang pinto para kay Marco.

Tumawag ako ng security ng Rockwell. Pinaalis siya.

Tapos dali-dali akong pumunta sa St. Luke’s BGC kung saan naka-confine ang Lola ni Lucas, si Lola Carmen.

Si Lola Carmen lang ang tanging tao sa pamilya Reyes na tinrato akong apo talaga. Nung unang Pasko namin ni Lucas, siya lang ang nagbigay sa akin ng regalo, isang lumang pulseras na jade. Sabi niya, “Para ito sa magiging asawa talaga ng apo ko.”

Pagdating ko, nandoon si Lucas, nakayuko, hawak ang kamay ng Lola niya.

Pagkakita niya sa akin, tumayo siya.

“Pumirma ka na ba?” tanong niya.

“Hindi,” sabi ko. At pinunit ko sa harap niya ang annulment papers.

Nagulat siya.

“Mara, ano ginagawa mo? 5M yun.”

“Hindi ko kailangan ng 5M. Kailangan kita.”

Tahimik.

Tapos biglang umubo si Lola Carmen at nagising.

“Mara… Lucas…” mahina niyang sabi.

Lumapit kami.

“Alam ko kontrata lang ang kasal niyo,” sabi ni Lola. “Pero nakikita ko kayong dalawa. Lucas, kailan ka pa natutong bumili ng Chickenjoy sa hatinggabi? At Mara, kailan ka pa natutong mag-alala sa isang lalaking hindi mo naman daw mahal?”

Napaluha ako.

Doon din sa ospital, sinabi ni Lucas ang totoo.

Matagal na pala niyang pinunit ang kopya niya ng kontrata, anim na buwan na ang nakalipas.

“Natakot lang akong sabihin sa’yo. Akala ko kasi si Marco pa rin ang gusto mo.”

Kinabukasan, ang pinakamalaking event ng taon: 50th Anniversary ng Reyes Land Group sa Okada Manila.

Lahat ng mayayaman sa Pilipinas nandoon. Mga pulitiko, artista, negosyante.

Inimbitahan si Marco at Clarisse dahil sa investment ng pamilya ni Clarisse na 50M.

Ako, isinama ni Lucas, hindi bilang contract wife, kundi bilang totoong asawa. Naka suot ako ng gown na gawa ng mga nanay sa Laguna, yung abaca na tinahi ko mismo, kulay puti.

Sa gitna ng programa, biglang kinuha ni Marco ang mic.

Akala niya, ito na ang chance niya para sirain ako.

“Gusto ko lang pong i-congratulate si Lucas at ang asawa niyang si Mara. Si Mara po ay dati kong… kaibigan. Sana po alam ng lahat kung paano siya napunta sa pamilyang Reyes.”

Nagbulungan ang mga tao.

Si Clarisse, ngumiti, akala niya mananalo sila.

Pero tumayo si Lucas. Kinuha niya ang mic kay Marco.

“Salamat, Marco, sa pagbibigay sa akin ng chance na linawin ang lahat,” sabi ni Lucas, kalmado pero matalim.

Tumingin siya sa lahat.

“Una, ang asawa kong si Mara Santos Reyes ay hindi gold digger. Siya ang dahilan kung bakit tumaas ng 30% ang community livelihood program namin sa Laguna. Yung mga bag na suot ng mga asawa niyo ngayon, gawa ng shop niya.”

“At pangalawa,” at doon niya nilabas ang isang folder.

“Marco de Guzman, ikaw ay dati naming junior analyst sa Reyes Land Cebu. Tinanggal ka namin dalawang buwan na ang nakalipas dahil nagnakaw ka ng client data at binenta sa kalaban. May police report na.”

Nanlaki ang mata ni Marco.

“At Clarisse, yung 50M investment ng pamilya mo, na-withdraw mo na pala last week para ipangbayad ng utang ng Papa mo sa casino sa Clark. Nag-check kami.”

Namutla si Clarisse.

Doon nagkagulo.

Sinubukan ni Marco na agawin ang mic, pero dumating na ang security.

At sa harap ng 500 na tao, lumuhod si Lucas.

Hindi dahil sa drama. Kundi kumuha siya ng maliit na box sa bulsa niya.

“Mara, dalawang taon kitang sinundo, hinatid, pinagluto ng sunog na lugaw. Ang kontrata natin tapos na. Pero pwede ba, simulan natin yung totoo? Yung walang bayad, walang pirma, walang annulment?”

Umiyak ako. Buong ballroom umiyak din, pati mga tita na naka-fur.

Sabi ko, “Oo.”

Nagpalakpakan ang lahat.

Si Marco at si Clarisse, pinalabas ng security. Narinig ko pa na sinabi ni Clarisse kay Marco habang hila-hila siya, “Kasalanan mo to! Kung hindi ka nambabae noon, hindi tayo aabot dito!”

Pagkatapos ng gabi na yun, nag-file ang Reyes Group ng kaso laban kay Marco.

Ang shop ko, naging official partner ng Reyes Foundation. Nakapagpagawa kami ng mas malaking workshop para sa mga nanay.

Si Lucas at ako, nagbakasyon kami ng dalawang linggo sa Siargao, walang cellphone, walang kontrata.

At ngayon, habang sinusulat ko ito, nasa 3 months na akong buntis.

Nasa Rockwell pa rin kami nakatira, pero iisa na lang ang kwarto namin.

Minsan tinatanong pa rin ako ni Lucas, nang may ngiting nang-aasar, “Asawa ko, nasaan ka na?”

At sinasagot ko na lang, “Nandito lang ako, sa tabi mo. At hindi na ako aalis.”

Tapos na ang kwento ng babaeng naging katatawanan sa BGC.

Ngayon, siya na ang babaeng pinipili araw-araw.