Bahagi 3: Pinatawag ako sa guidance dahil sa binura kong pangalan sa logbook at pinagbintangang nangongopya ng assignment para lang mapalapit sa mayayaman kong kaklase kaya kinailangan kong patunayan ang sarili ko sa buong school

Pagkapasok ko sa Guidance Office kinabukasan, nandoon na si Ma’am Lontoc, ang adviser ng Student Council, si Sofia Mendoza na nakaupo at umiiyak kunwari habang hawak ang panyo, at si Enzo na nakasandal sa pader na parang wala lang.

“Elise, totoo ba ang report? Binura mo raw ang pangalan ni Sofia sa late list kapalit ng pabor?” tanong ni Ma’am.

Gusto kong sumigaw na hindi. Gusto kong sabihin na si Enzo mismo ang nakiusap. Pero pagtingin ko kay Enzo, umiwas siya ng tingin. Hindi siya nagsalita. Hinayaan niya lang akong mapahiya.

“Ma’am, hindi po… Nagkamali lang po ako ng sulat,” sabi ko, nanginginig.

Dahil scholar lang ako at nakikitira lang, mas mabilis silang naniwala na kaya kong mandaya para sumipsip sa sikat na transferee. Binigyan ako ng warning at tinanggal muna sa duty bilang tagalista. Nakakahiya. Paglabas ko, narinig ko si Sofia na bumulong kay Enzo, “Thanks ha, buti na lang hindi ako na-report.”

At doon ko napagtanto, hindi pala inosente si Sofia. Ginagamit niya si Enzo.

Simula noon, sinubukan kong lumayo na talaga. Hindi na ako sumasabay sa hapunan sa bahay nina Tita Liza. Sa school, sa library na lang ako kumakain. Pero hindi ako tinantanan ng chismis. Kumalat na ako raw ang naninira kay Sofia dahil nagseselos. Ang sakit, kasi hindi naman totoo.

Isang gabi, umuulan nang malakas sa Quezon City. Brownout. Si Tita Liza wala pa galing sa shift sa ospital. Ako lang at si Enzo sa bahay. Nasa sala ako, nag-aaral gamit ang flashlight ng cellphone. Bumaba si Enzo, may dalang kandila.

“Elise, kailangan nating mag-usap,” sabi niya.

“Hindi na kailangan,” sagot ko.

“Yung sa logbook, sorry. Hindi kita dapat dinamay.”

“Okay lang. Sanay na ako na ako lagi ang napapahiya.”

Doon siya natahimik. Tapos bigla niyang sinabi ang totoo. Hindi niya gusto si Sofia. Napilitan lang siyang tulungan ito dahil inutusan siya ng adviser nila na tulungan ang transferee na mag-adjust. Yung pagbuhat sa clinic, protocol ng CAT. Yung pagtatanggol sa gate, naawa lang siya kasi alam niyang pag na-report si Sofia, mawawala ang scholarship nito sa dance troupe. Pero ang totoo, simula nung Pasko, may gusto na raw siyang sabihin sa akin.

“Elise, nung umamin ka, natakot ako. Hindi dahil ayaw kita. Natakot ako kasi…”

“Hindi mo kailangang mag-explain,” putol ko.

Pero nagpatuloy siya. “Sinabihan ako ni Mama na huwag munang pumasok sa kahit anong relasyon. Kasi alam niya yung sitwasyon mo. Ayaw niyang isipin ng ibang tao na sinamantala kita. O na sinamantala mo kami. Ayaw ni Mama na masaktan ka. Kaya sinabi kong napipilitan lang ako. Para lumayo ka.”

Gusto kong maniwala. Pero pagod na ako.

Kinabukasan, may school festival. Lahat ng strand may booth. Ang STEM 8 may singing contest at si Sofia ang representative. Ako, kasama sa technical team. Habang nag-aayos ako ng mic, narinig ko si Sofia na kausap ang dalawang kaibigan sa backstage.

“Madali lang naman utuin si Enzo eh. Kunwari nahihilo, buhat agad. Kunwari late, pagtatanggol agad. Gagamitin ko lang siya para manalo sa popularity vote. After nito, wala na. Si Elise? Yung nakikitira? Kawawa nga yun eh, feeling.”

Doon pumutok ang lahat ng inipon kong galit. Hindi dahil kay Enzo, pero dahil sa pangmamaliit.

Kinuha ko ang phone ko at nirecord ang usapan nila. Nanginginig ang kamay ko pero pinindot ko ang record.

Pagkatapos ng performance ni Sofia, inanunsyo na ang botohan para sa Festival Queen. Lamang si Sofia. Pero bago i-announce ang winner, lumapit ako sa host at sinabing may gusto akong sabihin.

Lahat ng tao sa covered court tumingin sa akin. Si Enzo nasa harap, nagulat. Si Tita Liza na dumating para manood, nag-aalala.

“May narinig po akong hindi maganda,” sabi ko sa mic, at pinatugtog ko ang recording.

Narinig ng buong school ang boses ni Sofia: “Madali lang naman utuin si Enzo…”

Nagkagulo. Umiyak si Sofia, hindi dahil sa hiya kundi dahil nahuli. Si Enzo, tumayo, pero hindi para kay Sofia. Lumapit siya sa akin.

At sa harap ng lahat, kinuha niya ang mic.

“Elise Dela Cruz, scholar ng STEM 11, nakatira sa bahay namin hindi dahil sa awa, kundi dahil pamilya namin siya. At kung may dapat humingi ng sorry sa harap ng buong school, ako yun.”

Natahimik ang lahat. Pero hindi pa tapos.

Dahil biglang dumating ang Principal at sinabing may anonymous letter na nagsasabing nangongopya raw ako ng thesis ng kaklase para makakuha ng mataas na grade. At ang sulat, sulat-kamay ni Sofia.

Doon ko naramdaman na gusto talaga akong pabagsakin nang tuluyan. At sa pagkakataong yun, si Enzo na naman ang nasa gitna, kailangang mamili kung sino ang paniniwalaan niya sa harap ng lahat ng guro at estudyante, at sa pagkakataong yun, pag nakita ng buong school na kampihan niya ako, masisira ang imahe niya bilang cold at fair, pero pag hindi niya ako kinampihan, tuluyan nang masisira ang scholarship ko at palalayasin ako sa bahay nila.

Bahagi 4: Nang ilabas ko ang recording na nagpapatunay na ginagamit lang niya ang kaibigan kong kababata para sumikat ay doon lang lumabas ang tunay niyang ugali at sa wakas ay nakuha ko ang hustisya at kapatawaran na matagal ko nang hinihintay

Hindi ko makakalimutan ang mukha ni Principal Ramos nang marinig niya ang recording. Napatigil ang tugtog, napatigil ang lahat ng estudyante sa covered court ng QC Science High. Si Sofia Mendoza, na kanina lang ay kumakaway na parang reyna, biglang namutla. Hawak pa rin niya ang mikropono para sa intermission number niya, pero nanginginig na ang kamay niya.

“That’s not true! Edited yan! Inggit lang yan si Elise kasi hindi siya sikat!” sigaw ni Sofia, pero halatang halata na ang pagsisinungaling sa boses niya.

Tumayo si Enzo Reyes sa harap, kinuha ang pangalawang mic mula sa host. Sa unang pagkakataon, hindi siya malamig. Hindi siya suplado. Galit siya, pero kalmado.

“Ma’am, ako po ang magpapatunay. Si Elise Dela Cruz, hindi nangongopya. Ako ang kasama niya araw-araw sa bahay. Madaling araw pa lang, nag-aaral na siya sa kusina para hindi makaistorbo. Umiiyak siya minsan kapag hindi niya maintindihan ang Calculus, pero hindi siya kailanman nangopya. Ako ang nagtuturo sa kanya kapag kaya ko.”

Pagkatapos ay humarap siya kay Sofia.

“Sofia, tinulungan kita kasi sabi ni Ma’am, transferee ka at kailangan mo ng adjustment. Nung nahilo ka sa PE, binuhat kita papuntang clinic kasi yun ang tama. Nung na-late ka, nakiusap ako kay Elise na pagbigyan ka kasi sabi mo mawawala ang slot mo sa dance troupe kapag na-report ka. Pero hindi ko alam na ginagamit mo lang pala yun para pagmukhaing may something tayo para bumoto sayo sa Festival Queen.”

Lumakas ang bulungan. Ang mga kaibigan ni Sofia na kasama niya sa backstage kanina, biglang lumayo.

Si Tita Liza, na nasa audience, umakyat sa stage at niyakap ako. “Elise, anak, sorry. Hindi ko alam na ganito na pala ang pinagdadaanan mo sa bahay. Akala ko okay kayo ni Enzo.”

Doon na bumuhos ang luha ko. Lahat ng ilang buwang pagtitimpi, lahat ng gabi na umiiyak ako sa banyo para walang makarinig, lahat ng beses na pinilit kong ngumiti kahit ang sakit-sakit na.

Inimbestigahan agad ng guidance ang anonymous letter. Kinuha ang sulat-kamay ni Sofia at kinumpara sa sulat-kamay niya sa enrollment form. Tugma. At nang buksan ang locker ni Sofia, nakita doon ang printed copy ng thesis ko na may sulat niya, “kopyahin para may ebidensya na nangopya si Elise.”

Na-suspend si Sofia ng dalawang linggo at tinanggal sa dance troupe. Hindi dahil sa akin, kundi dahil sa dami ng violations na lumabas. Yung pagkuha niya ng pera sa class funds bilang treasurer ng STEM 8, yung pambu-bully niya sa isang Grade 7 na nakaaway niya sa canteen. Lahat lumabas nung isa nang naglakas-loob magsalita, sunod-sunod na.

Ako, hindi lang na-clear ang pangalan. Binigyan ako ng certificate ng Student Council for integrity. Pero mas mahalaga doon, kinausap ako ni Ma’am Lontoc at sinabing hindi ako tatanggalin sa duty, bagkus gagawin pa akong head ng ethics committee.

Pag-uwi namin nina Tita Liza at Enzo galing sa festival, tahimik lang kami sa loob ng Grab. Pagdating sa bahay sa Philcoa, nauna nang pumasok si Tita Liza para bigyan kami ng space.

Naiwan kami ni Enzo sa sala. Yung sala kung saan ako umamin. Yung sala kung saan niya ako tinanggihan.

“Elise, pwede ba… pwede ba nating ulitin yung gabi ng birthday mo?” sabi niya, mahina.

Umiling ako. “Ayoko nang umamin. Masakit.”

Ngumiti siya, pero ngayon malambot na. Hindi malamig. Lumapit siya, dahan-dahan, at lumuhod para magpantay ang mata namin. Kinuha niya yung maliit na kahon sa bulsa niya. Akala ko singsing, pero hindi. Keychain. Yung keychain na may maliit na calculator, na dati kong pinangarap bilhin sa National Bookstore pero hindi ko mabili kasi nagtitipid ako.

“Matagal ko nang binili to. Nung araw bago ka umamin. Gusto ko sanang ibigay nung birthday mo, pero nahiya ako. Kasi gusto na kita noon pa, Elise. Simula nung unang gabi na nakita kitang nag-aayos ng mga libro mo sa guest room, tahimik, mabait, kahit pagod. Pero natakot ako. Natakot ako na isipin ni Mama na pinagsamantalahan kita. Natakot ako na isipin mo na kaya lang ako mabait kasi may iba akong habol. Kaya sinabi kong napilitan lang ako. Kasi akala ko, mas madaling kamuhian mo ako kaysa masaktan ka dahil sa chismis ng ibang tao.”

Doon ako tuluyang naiyak. Hindi dahil sa galit, pero dahil sa wakas, naiintindihan ko na.

“Enzo, hindi mo kailangang matakot. Hindi ako mahina. Kaya ko ang chismis. Ang hindi ko kaya, yung isipin mong wala akong kwenta.”

“Hindi ka walang kwenta. Ikaw ang pinakamatapang na babaeng kilala ko.”

Mula noon, hindi na kami nagkaroon ng label agad. Walang ligawan na pilit. Araw-araw, sabay kaming nag-aaral. Sabay kaming sumasakay ng jeep papuntang school. Siya na ang nagtatanggol sa akin hindi dahil sa awa, pero dahil gusto niya.

Lumipas ang buwan, dumating si Mama galing Dubai para sa bakasyon. Nang makita niya kami ni Enzo na magkasamang nagluluto ng adobo sa kusina, ngumiti siya at bumulong kay Tita Liza, “Mukhang hindi na bisita ang anak ko ah, parang pamilya na talaga.”

Si Sofia? Pagbalik niya galing suspension, tahimik na. Wala nang nagtangkang lumapit. Lumipat siya ng school sa Makati sa second sem. Narinig ko, doon daw siya ulit gumagawa ng bagong grupo, pero wala nang Enzo na magpapauto.

Sa graduation ng Grade 11, ako ang nagbigay ng speech bilang representative ng scholars. Sinabi ko, “Minsan, yung mga taong akala mong mananakit sayo, sila pa pala ang magtuturo sayo kung paano maging matatag. At yung mga taong akala mong mabait, sila pa pala ang magpapakita sayo kung sino ka talaga kapag wala nang nanonood.”

Pagbaba ko ng stage, si Enzo ang unang pumalakpak. Malakas. At sa harap ng lahat ng guro, magulang, at estudyante, iniabot niya sa akin ang bouquet ng sampaguita at rosas.

“Proud ako sayo, Elise. Palagi.”

At sa unang pagkakataon, sa harap ng buong Quezon City Science High, hindi ko na kailangang itago na gusto ko siya. Hinawakan ko ang kamay niya.

At hawak niya pabalik.

Hindi na dahil napilitan siya. Hindi na dahil sinabihan siya ng nanay niya.

Kundi dahil pinili niya ako. At pinili ko siya.

Doon nagtapos ang lahat ng sakit, at doon nagsimula ang lahat ng magagandang bagay na matagal ko nang pinapangarap.