BAHAGI 3: Nakita Ko Ang Itim Niyang Bulletproof Na Land Cruiser Na Papalapit At Akala Ko Ligtas Na Ako Pero Kasama Niya Ang Babaeng Nakaputi Na Bumulong Na Umalis Na Tayo Dito Agad Ngayon

Pagkatapos kong tumakas sa clinic sa San Mateo, hindi ako umuwi.

Hindi na ako si Mara Delgado na taga- Forbes Park na may driver at may alagang aso.

Naging si Mara Santos ulit ako. Yung babaeng lumaki sa Project 8. Yung babaeng marunong sumakay ng jeep na may sukli pang piso.

Pumunta ako sa pinsan ko sa Lipa, Batangas.

Si Ate Trining. May maliit na panaderya. Siya lang ang hindi ko sinabihan na ikinasal ako sa bilyonaryo.

Doon ako nagtago ng dalawang linggo. Doon ako dinugo nang dinugo. Doon ako nilagnat nang halos mamatay.

Pero doon ko rin unang naisip ang plano.

Hindi ako tanga. Accountancy graduate ako ng UST. Bago ko pakasalan si Alfonso, ako ang nag-aayos ng mga resibo niya.

Alam ko kung paano niya nililinis ang pera ng illegal quarrying niya sa Bulacan gamit ang pangalan ng patay niyang kapatid.

Si Miguel Alonzo. May TIN pa. May bank account sa BDO at BPI. May mga titulo ng lupa na nakapangalan sa kanya.

Lahat ‘yon hawak ni Alfonso.

At lahat ng ebidensya, nasa second phone niya na palihim kong na picturan bago ako ma-kidnap.

May 47 photos ako sa Google Drive ko. Naka-private.

Nung medyo nakalakad na ako, bumalik ako ng Maynila pero hindi sa dati kong buhay.

Nag-rent ako ng maliit na kwarto sa may Kamuning. 4,500 isang buwan. Walang aircon.

Nag-apply ako bilang cashier sa Ministop. Gabi ang shift.

Sa umaga, naglalakad ako papuntang NBI sa Taft. Hindi para magsumbong na kinidnap ako. Wala akong lakas para sa kaso na ‘yon.

Pumunta ako sa Anti-Money Laundering at sa BIR.

Dala ko ang USB.

Sabi ko, “Gusto ko lang i-report ang asawa ko. Gumagamit siya ng patay na tao para magtago ng ari-arian.”

Sa una, hindi nila ako pinansin. Sino ba ako? Isang babaeng payat, mukhang buntis pa pero hindi na.

Pero nung nakita nila ang mga titulo. Ang 12 ektarya sa Bulacan na dinonate sa isang Elena Morales na hindi naman NGO. Ang 3 quarry site sa Norzagaray na walang DENR permit pero may income na 40 milyon kada buwan. Ang dalawang bank account ni Miguel Alonzo na may laman na 190 milyon.

Biglang naging interesado sila.

Samantala, sa kabilang mundo, si Alfonso baliw kakahanap sa akin.

Pinost niya sa Facebook na missing ako. Nagbigay siya ng 2 milyong pabuya. Umiyak si Elena sa harap ng TV Patrol at sinabing “Ate Mara, umuwi ka na, nag-aalala kami ni Kuya Alfonso.”

Galing. Ang galing niyang umarte.

Pero alam ko ang totoo. Hindi niya ako hinahanap para mahalin. Hinahanap niya ako para manahimik.

Kasi kung mamatay ako, lahat ng conjugal property mapupunta sa kanya. At wala nang magbubunyag sa pangalawang pagkatao niya.

Pagkatapos ng tatlong buwan, nakabuo ako ng maliit na online business. Pan de sal at cheese roll. Si Ate Trining ang nagtuturo. Kumikita ako ng 800 pesos sa isang araw. Sapat na para hindi humingi sa kanya.

At doon ko nakilala si Doc Luis.

Si Dr. Luis Ramirez. 35. OB-GYN na tumingin sa akin nung nasa Batangas ako. Hindi niya alam kung sino ako.

Sabi niya, “Mara, ang tapang mo. Akala ng iba mahina ang mga babaeng nakunan. Pero ikaw, tumayo ka.”

Hindi ko siya sinagot. Pero sa unang pagkakataon pagkatapos ng 5 buwan, may humawak sa kamay ko na hindi nanghihingi ng kapalit.

Lumipas ang anim na buwan.

Isang araw, tumawag sa akin ang taga-NBI.

“Ma’am Mara, may warrant na. I-freeze na namin ang accounts ni Miguel Alonzo. Pero kailangan ka naming humarap sa korte. Kaya mo ba?”

Kaya ko.

Pero hindi pa ako handa na makita siya.

Ginawa ko ang pinaka-masakit.

Pumunta ako sa Manila Memorial Park. Doon ko pinilibing ang medical record ng anak ko.

Wala siyang bangkay. Pero may pangalan.

Amara Santos Delgado.

Isinulat ko sa maliit na lapida: “Anak, hindi ka namatay sa kalaban. Pero hindi rin masasayang ang pagkawala mo.”

Pagkatapos noon, bumili ako ng bagong damit. Hindi mamahalin. Simpleng white dress lang galing sa ukay-ukay sa Cubao.

At nag-ayos ako ng buhok.

Kasi bukas ang unang hearing.

At alam kong darating siya.

Kinabukasan, sa Quezon City Regional Trial Court, Branch 89.

Puno ang korte. Media nandoon. Kasi bilyonaryo ang akusado.

Nakaupo si Alfonso sa harap. Naka-black suit. Payat na siya. May bigote na. Kasama niya ang mga abogado niyang tig-50,000 per hour.

Sa tabi niya si Elena. Hindi na nakaputi. Naka-beige na dress. Umiiyak na naman.

Tinawag ang pangalan ko.

“Mara Santos Delgado.”

Bumukas ang pinto.

Pumasok ako.

At sa unang pagkakataon sa loob ng 8 buwan, nagkita ulit ang mga mata namin.

Si Alfonso napatayo.

Hindi makapaniwala.

“Mara?”

At si Elena, biglang namutla. Kasi akala nila patay na ako. Akala nila natabunan na ako ng lupa ng bundok na ‘yon.

Ngumiti ako. Hindi matamis. Hindi mapait.

Ngiting naniningil.

“Magandang umaga, Miguel Alonzo. O Alfonso Delgado? Alin ba talaga ang gusto mong gamitin ngayon sa korte?”

At doon nagsimula ang gulo.

BAHAGI 4: Nawala Ang Anak Ko Dahil Sa Isang Desisyon Niya At Noong Akala Niyang Patay Na Ako Doon Ko Sinimulang Buuin Muli Ang Buhay Ko At Singilin Siya Sa Paraang Hindi Niya Inaasahan

Tahimik ang buong korte.

Si Alfonso hindi makagalaw.

Si Elena napahawak sa braso niya pero tinabig niya.

“Mara… buhay ka…”

Buhay ako. Pero hindi na ako yung Mara na iniwan mo sa truck na duguan.

Umupo ako sa witness stand.

Dala ko ang lahat.

Ipinakita ng fiscal ang mga litrato ng quarry. Ang mga bank transfer. Ang deed of donation na pirmado ni Miguel Alonzo na patay na pala noong 2018 pa.

Sabi ng abogado niya, “Wala siyang kinalaman dito! Biktima lang siya ng identity theft!”

Tumayo ako.

“Identity theft? Abogado, asawa ko siya. Alam ko ang peklat niya sa may balikat. Kaliwa. Dahil sa aksidente sa construction noong 2019. Si Miguel Alonzo, ayon sa death certificate, namatay noong 2018 dahil sa car accident sa NLEX. Pero may peklat din siya sa kaliwang balikat. Sa iisang lugar. Kasi iisang tao lang sila.”

Nagkagulo.

Inilabas ng NBI ang forensic report. Fingerprint ni Alfonso at fingerprint ni Miguel Alonzo sa BDO account, iisa.

280 milyong halaga ng lupa sa Bulacan, naka-freeze.

190 milyong nasa account ni Miguel, naka-freeze.

At ang quarry, sinara ng DENR.

Pero hindi pa ‘yon ang pinaka-masakit para sa kanya.

Ang pinaka-masakit, nung tinanong ako ng judge.

“Mrs. Delgado, ano ang gusto mong mangyari?”

Tumingin ako kay Alfonso.

Tumingin ako kay Elena na ngayon ay nanginginig na.

Sabi ko, “Your Honor, hindi ko na po siya asawa. Gusto ko lang ng annulment. At gusto kong ang lahat ng conjugal property na nakapangalan sa kanya at kay Miguel Alonzo, kalahati mapunta sa foundation na itatayo ko.”

“Anong foundation?”

“Amara Foundation. Para sa mga batang babae na galing sa Tondo, sa Payatas, sa mga lugar na katulad ng pinanggalingan ni Elena. Para hindi nila kailanganing kumapit sa mayamang lalaki para lang mabuhay. Para hindi nila kailangang maging dasal na binabayaran.”

Napayuko si Elena. Sa unang pagkakataon, umiyak siya na hindi arte.

Si Alfonso, doon lang siya umiyak.

Hindi dahil nakulong siya. Na-contempt siya at nakulong ng 6 na buwan habang nililitis ang tax evasion at falsification niya.

Umiyak siya kasi sinabi ko,

“Alam mo ba, Alfonso? Noong nasa truck ako, duguan, nawawala ang anak natin, nakita kita. Dumaan ka lang. Hindi mo ako nilingon. Pinili mo ang lupa. Pinili mo siya. Kaya ngayon, pinipili ko rin. Hindi ikaw.”

Na-annul kami pagkatapos ng isang taon.

Nakuha ko ang kalahati ng legal na ari-arian niya. Mga 120 milyon. Hindi ko kinuha lahat.

Ginamit ko para itayo ang Amara Foundation sa San Ildefonso mismo. Sa mismong lupa na binili niya dati.

Hindi na kapilya ang itinayo ko. Tatlong classroom at isang birthing clinic.

Libre ang check-up ng mga buntis doon. Libre ang vitamins. May midwife na 24 hours.

Si Aling Cora, yung nurse na nagligtas sa akin sa San Mateo, ang head nurse doon.

Si Elena? Hindi ko siya kinasuhan.

Pumunta siya sa akin isang hapon, dalawang buwan pagkatapos makulong si Alfonso.

Payat na payat. Wala na ang puting bestida.

“Mara, sorry.”

Sabi ko, “Alam kong mahirap ka. Alam kong ginamit ka niya. Pero ginamit mo rin ako. Sana sa foundation ka na lang lumapit noon. Hindi sa asawa ko.”

Umiyak siya at umalis. Narinig ko nag-volunteer na lang siya sa DSWD sa Tondo. Hindi na bumalik sa kanya si Alfonso.

Si Alfonso, pagkalabas niya ng kulungan, sinubukan niya akong hanapin.

Nasa Lipa na ako noon. May maliit na bahay na may panaderya sa baba. Sa taas, nakatira ako at si Doc Luis.

Oo, si Doc Luis. Hindi kami nagmadali. Isang taon kaming magkaibigan lang.

Hanggang isang gabi, habang nagluluto ako ng pan de sal, bigla siyang lumuhod.

Hindi para mag-propose ng kasal. Hindi pa ako handa.

May dala siyang maliit na kahon. May lamang ultrasound picture.

“Mara, 3 months na. Sa atin.”

Buntis ulit ako.

Sa pagkakataong ito, hindi ako nag-iisa sa bundok.

Nasa tabi ko ang taong hindi ako iiwan sa gitna ng dugo at putik.

Isang taon ang lumipas.

Nanganak ako ng isang malusog na babae.

Pinangalanan ko siyang Amara Luis.

Para maalala ko na ang nawala, at ang dumating.

Minsan, may mga sulat pa rin si Alfonso galing sa probinsya. Nagtatrabaho na lang daw siya bilang foreman sa maliit na construction sa Cebu.

Hindi ko na binubuksan.

Kasi natupad na yung sinabi ko noong kasal.

Gumanti ako. Masakit.

At naglaho ako.

At habambuhay niya akong hahanapin.

Pero hindi na niya ako mahahanap pa.

Dahil ang Mara na hinahanap niya, patay na kasama ng anak niya sa bundok ng Antipolo.

Ang natira, si Mara Santos na may sariling panaderya, may foundation, may asawang doktor, at may anak na Amara.

At sa wakas, masaya.

Tahimik. Buo. May hustisya. At may bagong umaga.