Bahagi 3: Sa loob ng sampung kilometro bago ang exit ng San Fernando, pilit kong hinahanap ang paraan para makatawag ng pulis habang hawak niya ang manibela at ang cellphone ko ay nasa bulsa niya at nakalock ang pinto

Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong sinubukang hilahin ang door handle.

Nakalock.

Child lock pa sa likod, alam kong inactivate niya yun dati para “hindi makulit si Luna”.

Si Luna ngayon, nakayakap sa akin, umiiyak nang tahimik.

“Mama, si Amara po…”

Yung biyenan ko, si Tita Cora, sa wakas nagsalita nang malakas.

“Jerome! Anak ko si Amara apo ko! Ibalik mo! Kahit sa kasal, anong sasabihin ng tao pag nalaman nilang iniwan mo anak mo sa gasolinahan?”

Pero si Jerome, parang bingi.

“Ma, wag kang makisawsaw. Babae lang yang si Mara, sanay magpaawa. Ganyan din ang nanay ni Luna dati, puro drama.”

Doon na ako sumabog.

“Wag mong idamay ang anak ko! At wag mong tawaging babae lang! Asawa mo ako!”

“At si Amara, dugo mo! Tatlong taon! Hindi pa siya marunong tumawid! Hindi pa niya alam number mo!”

Alam mo yung pakiramdam na sumisigaw ka pero walang nakakarinig kasi ang bilis ng takbo ng sasakyan at sarado lahat ng bintana?

Ganon.

Umabot kami sa may bandang San Simon.

May nakita akong NLEX patrol na nakaparada.

“Jerome, pakiusap, huminto ka dun, may pulis, sabihin lang natin—”

“Hindi!”

“Pag huminto tayo, magtatagal. Ire-report nila. Lalabas sa blotter. Anong mukha ihaharap ko kay Jessa?”

Naiiyak na ako sa galit.

“Jessa? Jessa? Anak mo ang pinag-uusapan natin!”

Sabi niya, malamig na malamig.

“Si Amara, matalino yan. Mana sa akin yan. Hindi yan iiyak. Hahanap yan ng guard. Tsaka nandyan yung tindera ng Ministop, kilala ako nun, tinawag akong boss kanina.”

Boss?

Yun ba ang basehan ng kaligtasan ng anak mo?

Sa utak ko, nag-flashback lahat.

Nung unang beses naming nagkita, sabi niya, “Mara, pangako, mamahalin ko si Luna na parang tunay kong anak.”

Pinaniwalaan ko.

Pinagtiisan kong bayaran ang utang ng motor niya.

Pinagtiisan kong maglaba ng uniform ng anak niya sa una, kahit may eczema ako sa kamay.

Pinagtiisan kong tuwing Pasko, mas malaki ang regalo ni Amara kaysa kay Luna, kasi sabi niya “maliit pa si Amara, dapat mas bongga”.

Pero ngayon, malinaw na.

Hindi si Luna ang ayaw niya.

Pareho silang ayaw niya, pag hindi convenient.

Ang mahal niya lang ay ang sarili niya.

At ang image niya.

Sa wakas, nakita ko ang exit.

San Fernando Exit.

Akala ko hihinto siya.

Pero dumiretso siya.

“Hindi dito. Sa susunod. Mas maluwag dun, hindi masyado traffic.”

“Jerome! Exit na yan! Pwede na tayong bumalik! U-turn slot na yan!”

Hindi siya nakinig.

Tuloy-tuloy.

Doon ko ginawa ang pinakadelikadong bagay na ginawa ko sa buhay ko.

Habang hawak niya ang manibela gamit ang kaliwang kamay, at yung kanan niya nasa kambyo, mabilis kong sinunggaban ang bulsa ng jacket niya.

Nakuha ko ang phone ko!

Pero nahablot niya pabalik.

Nag-agawan kami.

Gumewang ang van!

Sumigaw si Tita Cora, sumigaw si Luna!

“Bitawan mo!” sigaw niya.

“Amara yon! Anak mo yon!”

Sa gitna ng agawan, napindot ko ang emergency call.

At bago niya tuluyang mabawi ang phone, nakita ko sa screen, tumatawag na siya.

Pero pinatay niya agad.

At itinapon niya ang phone ko sa likod ng van, sa may compartment ng gulong.

“Wala kang tatawagan!”

“Wala kang gagawin hanggang hindi tayo nakakarating sa venue!”

Nanginig ako.

Hindi dahil sa takot sa kanya.

Dahil sa na-realize ko, kung may mangyari kay Amara sa mga minutong ito, kasalanan ko rin.

Kasi pinili kong pakasalan ang lalaking ito.

At sa sandaling yon, nangako ako sa sarili ko, kahit anong mangyari, kahit maglakad ako sa expressway, makakabalik ako sa Petron na yon.

At hindi na ako babalik sa van na ito.

Sa wakas, bumagal siya.

May nakita siyang rest area ulit, maliit, sa may Mexico, Pampanga.

Doon siya huminto, hindi para bumalik, pero para umihi at bumili ng yosi.

Pagbukas niya ng pinto, tumakbo ako.

Tumakbo ako palabas ng van, bitbit si Luna, sumisigaw ng “Tulong! Tulong!”

At doon, sa may tindahan ng rest area na yon, may isang babaeng naka-uniporme ng NLEX patrol na nakatingin sa akin, hawak ang radyo.

At sinabi niya, “Ma’am, kayo po ba yung nanay nung batang naiwan sa Lakeshore Petron? Kanina pa po kayo hinahanap ng guard, umiiyak po yung bata, nasa cashier po ngayon.”

At sa likod ko, narinig kong pababa ng van si Jerome, namumutla.

Kasi sa wakas, natauhan siya.

Si Amara ang naiwan.

Hindi si Luna.

Sarili niyang anak.

Bahagi 4: Mula sa NLEX hanggang sa presinto ng Pampanga, ang pag-iyak ng anak kong tatlong taon ang naging hustisya na tuluyang nagpabagsak sa maskara ng lalaking akala ko ay mapagmahal na ama at asawa

Hindi ko na hinintay na magsalita si Jerome.

Tumakbo ako papunta sa babaeng patrol.

“Ma’am, ako po! Ako po yung kasama nung bata! Tatlong taon, si Amara, may unicorn bag na pink!”

Nanginginig ang boses ko.

Yung patrol, si Ate Rowena pala, taga NLEX Traffic Management.

Agad siyang nag-radio.

“Alpha Base, Alpha Base, positive, yung nanay ng batang naiwan sa Petron Lakeshore northbound, nasa may Mexico rest area na, kasama yung asawa, pero yung bata nasa Petron pa rin, nasa pangangalaga ni Sir Danny.”

Doon ko nalaman ang nangyari kay Amara.

Pag-alis ng van namin, naiwan si Amara sa may laruan malapit sa CR.

Umupo lang siya doon.

Mga dalawang minuto, napansin siya nung janitress, si Aling Nita.

Umiiyak na, tinatawag “Mama! Papa!”

Dinala siya sa cashier ng Ministop.

Doon, ayaw kumain, ayaw uminom, hawak lang ang unicorn bag.

Buti na lang, yung cashier, nanay din, hindi siya iniwan.

Tinawagan ang manager, tinawagan ang NLEX patrol, nag-announce sa buong station.

Walang dumating na magulang.

Kaya tinawagan nila ang Pampanga PNP, at nag-check sila ng CCTV.

Nakita ang plate number namin.

NHA 2847.

Doon nila nakuha ang number ni Jerome sa LTO database, kaya sila tumawag kanina, yung unknown number na pinatay ni Jerome.

Nung sinabi sa akin ni Ate Rowena yon, lumingon ako kay Jerome.

Nakatayo siya sa tabi ng van, hawak pa ang yosi, pero puting-puti ang mukha.

Tita Cora, umiiyak na, lumapit sa akin.

“Mara, patawarin mo kami… hindi ko alam…”

Si Luna, yakap pa rin ako.

“Ate Rowena, pwede niyo po ba akong tulungan makabalik sa Petron? Wala na po akong phone, tinapon po ng asawa ko.”

Tumingin si Ate Rowena kay Jerome, matalim.

“Sir, kayo po ba ang driver? Kayo po ba ang tatay nung bata?”

Hindi makasagot si Jerome.

“Sir, alam niyo po ba na child endangerment po yan? At reckless? At obstruction? Kanina pa po kayo tinatawagan ng patrol, bakit niyo po pinatayan?”

Doon lang nagsalita si Jerome, pabulong.

“Akala ko… akala ko si Luna lang… yung anak ni Mara…”

Isang sampal ang dumapo, hindi galing sa akin, kundi galing sa nanay niya.

Tita Cora mismo.

“Hayop ka! Anak mo si Amara! Kahit pa si Luna yan, dapat binalikan mo! Anong klaseng ama ka!”

At doon, dumating ang PNP mobile.

May dalawang pulis.

Kinuha ang statement ko, kinuha ang statement ni Ate Rowena.

Pinabalik kami sa Petron Lakeshore, pero hindi sa van ni Jerome.

Sa patrol car na.

Si Jerome, pinaiwan muna sa Mexico rest area para kausapin ng pulis.

Pagdating namin sa Petron, nakita ko si Amara.

Nakaupo sa maliit na upuan sa loob ng Ministop, hawak pa rin ang unicorn bag, luhaan ang mata, pero pag nakita niya ako, tumakbo siya.

“Mama!”

Hindi “Papa”.

“Mama!”

Binuhol niya ang maliit na braso niya sa leeg ko, at doon ako bumigay, hagulgol ako nang hagulgol habang yakap siya.

“Sorry anak, sorry, sorry, nandito na si Mama, hindi ka na iiwan ni Mama.”

Yung janitress na si Aling Nita, umiiyak din.

Yung cashier, pinunasan ang luha.

Si Luna, lumuhod at niyakap din si Amara.

“Ate Luna…” mahinang sabi ni Amara.

Sa labas, dumating si Jerome sakay ng isa pang patrol.

Pumasok siya, akala niya yayakapin siya ni Amara.

Pero umatras si Amara sa akin.

Natakot.

Tatlong taon, pero alam niya kung sino ang nang-iwan.

Doon siya kinausap ng pulis.

“Sir Jerome Dela Cruz, iniimbestigahan po kayo for violation of RA 7610, child abuse and neglect, at sa reckless imprudence. Yung ginawa niyong pagtanggi sa tawag at pagpatay ng dashcam, considered po yon na pagtatangka na itago ang ebidensya.”

Namutla siya.

“Ma’am, pwede po ba huwag na… kasal po ng kapatid ko ngayon…”

Sabi ng pulis, “Sir, kasal ng kapatid niyo, buhay ng anak niyo. Alin po ba mas importante?”

Walang nakasagot.

Tumawag si Jessa, yung ikakasal.

Umiiyak sa video call.

“Kuya, nasaan na kayo? Nandito na lahat!”

Sinagot ni Tita Cora.

“Jessa, anak, pasensya ka na, hindi muna kami makakarating. Yung kuya mo, iniwan si Amara sa NLEX at ayaw bumalik. Nasa presinto kami.”

Tahimik sa kabilang linya.

Tapos sabi ni Jessa, “Kuya? Totoo ba? Si Amara? Iniwan mo?”

Doon bumagsak lahat ng maskara.

Pagdating sa San Fernando Police Station, ginawa ko ang desisyon na dapat ginawa ko noon pa.

Tumawag ako sa kapatid ko sa Quezon City.

“Te, sunduin mo kami, may dala akong bata, dalawa.”

At kay Jerome, sinabi ko, sa harap ng pulis, harap ng nanay niya, harap ng anak niya,

“Jerome, tapos na tayo. Hindi dahil sa kasal ng kapatid mo, hindi dahil sa hiya. Tapos na tayo kasi sa sampung kilometro na yon, pinatunayan mong mas mahal mo ang yabang mo kaysa sa hininga ng anak mo. At kung kaya mong iwan ang sarili mong dugo sa gitna ng highway, kaya mo ring iwan kami habang buhay.”

Umiyak siya.

Pero huli na.

Si Tita Cora mismo ang nagsabi, “Mara, iuwi mo muna si Amara at Luna sa inyo. Ako na bahala kay Jerome dito. At sa kasal, ako na magpapaliwanag. Hindi kasalanan ng bata.”

Kinabukasan, bumalik kami sa Quezon City.

Si Amara, natulog sa tabi ko, mahimbing na.

Si Luna, katabi niya.

Nag-file ako ng blotter, nag-file ng VAWC psychological abuse, at hiningi ang full custody ni Amara sa tulong ng DSWD, kasi napatunayan na unfit ang ama sa moment na yon.

Lumipas ang isang buwan.

Wala nang “best stepdad” post si Jerome sa Facebook.

Ang meron, subpoena.

At ako?

Tuwing umaga, hinahatid ko si Luna sa school, si Amara sa daycare.

At tuwing dumadaan kami sa NLEX, palagi kong sinasabi kay Amara,

“Anak, tandaan mo, kahit gaano kabilis ang takbo ng sasakyan, hindi kailanman maiiwan ang nagmamahal sayo. Yung tunay na nagmamahal, hihinto, bababa, at babalikan ka, kahit gaano pa kalayo ang exit.”

At ngumiti siya, hawak pa rin ang unicorn bag niya, pero ngayon, hindi na siya umiiyak mag-isa.

Kasama niya na kami.

Buo.

Ligtas.

At sa wakas, malaya.