“Bakit mo siya tinatawagan?” tanong ko. Napahinto siya sa paglalakad. “Sino?” sagot niya na para bang walang ideya kung ano ang sinasabi ko. “Si Bianca. Ang babaeng binigyan mo ng singsing at bahay.”

Ilang segundo siyang nakatulala sa akin. Pagkatapos ay ngumiti siya nang pilit at umiling. “Elena, ilang beses ko bang kailangang sabihin na hindi ako ang lalaking nasa video?” Lumapit siya at hinawakan ang aking kamay. “Mahal, pagod ka lang. Baka masyado mong iniisip ang mga napapanood mo.”

Hinila ko palayo ang kamay ko. “Hindi ko iniisip ang video lang. Iniisip ko ang ₱28 million na ibinigay ko sa iyo.” Itinuro ko ang mesa kung saan nakalagay ang notebook ko. “Sabihin mo sa akin kung anong negosyo ang nangangailangan ng ₱3 million at kung bakit hindi ko pa rin makita ang bahay na binili mo para sa mga magulang mo.”

Hindi siya agad nakasagot. Nakita kong lumipat ang kanyang tingin mula sa notebook papunta sa cellphone ko. Pagkatapos ay naupo siya at hinimas ang kanyang noo. “Hindi mo naiintindihan ang negosyo, Elena. Hindi lahat ng galaw ng pera ay kailangang ipaliwanag sa bawat minuto.”

“Hindi bawat minuto ang hinihingi ko,” sagot ko. “Dalawang buwan na mula noong ibinigay ko ang unang halaga. May sapat ka nang panahon para ipakita kung saan ito napunta.” Tumayo ako at kinuha ang mga bank confirmation na nasa folder. “Hindi na ako makikinig sa panibagong dahilan nang walang malinaw na paliwanag.”

Umupo siyang matagal sa sofa. Pagkatapos ay sinabi niyang baka kailangan naming magpalipas muna ng gabi bago mag-usap. Hindi ako tumutol. Pero bago siya makaalis, malinaw kong sinabi na hindi na siya makakahingi ng pera sa akin at hindi na rin siya maaaring gumawa ng anumang transaksiyon gamit ang personal kong mga account.

Nang gabing iyon, inasikaso ko ang aking mga account. Pinalitan ko ang mga password at tinanggal ang access na dati kong ibinigay kay Adrian. Sinuri ko rin ang mga lumang transfer confirmation at inayos ayon sa petsa. Hindi ko ginawa iyon para gumanti. Ginawa ko iyon dahil ayaw ko nang may makagamit ng pera ko nang hindi ko alam ang tunay na dahilan.

Kinabukasan, nagpunta ako sa bangko upang tiyaking maayos ang mga pagbabago. Kinausap ko ang empleyado tungkol sa mga dati kong transfer at kung aling mga impormasyon ang maaari kong makuha bilang may-ari ng account. Ipinaliwanag niyang maaari kong kunin ang opisyal na history ng sarili kong mga transaksiyon. Hindi niya maaaring ibigay ang pribadong detalye ng account ng ibang tao, at naintindihan ko iyon.

Kinuha ko ang mga kopya ng aking bank records. Nakita ko roon ang tatlong halagang matagal ko nang alam, pero ngayon ay iba na ang kahulugan ng bawat isa. Ang ₱3 million na ipinangako para sa negosyo ay tumapat sa panahon ng mamahaling jewelry order. Ang ₱25 million na sinabi niyang para sa kanyang mga magulang ay tumapat naman sa panahong ipinagmalaki ni Bianca ang kanyang bagong property.

Hindi sapat ang pagkakatapat ng mga petsa para patunayan ang bawat detalye ng paggastos ni Adrian. Alam ko iyon. Pero sapat na ang mga pangyayari para hindi na ako basta maniwala sa kanyang mga salita. Kailangan kong marinig mula mismo sa kanya kung bakit magkaiba ang kanyang mga paliwanag at ang ipinakita niya sa livestream.

Sa pag-uwi ko, nakita kong naghihintay si Adrian sa sala. May dala siyang paborito kong pagkain at isang maliit na bouquet ng bulaklak. Sa ibang panahon, baka natuwa ako. Madalas niyang gamitin ang maliliit na sorpresa para lambingin ako kapag may tampuhan kami.

“Elena, ayoko nang mag-away tayo,” sabi niya. “Tingnan mo, bumili ako ng paborito mo.” Inilapag niya ang pagkain sa mesa at ngumiti. “Puwede bang kalimutan muna natin ang nangyari?”

Tiningnan ko ang mga bulaklak. Naalala ko kung gaano ako kasaya noon kapag umuuwi siyang may dalang kahit isang tangkay lamang. Pero pagkatapos kong makita kung paano niya ibinibigay ang mamahaling alahas, singsing at property sa ibang babae, hindi ko na kayang ituring na sapat na sagot ang isang bouquet.

“Hindi pagkain ang hinihingi ko, Adrian,” sabi ko. “Katotohanan.”

Nawala ang ngiti niya. “Ano pa ba ang gusto mong marinig?” Tanong niya iyon nang mas mataas ang boses. “Sinabi ko nang hindi ako ang lalaking nasa video. Bakit hindi mo matanggap?”

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang livestream recording. Ipinakita ko ang bahaging humiwalay ang lalaki kay Bianca upang sagutin ang tawag. Kasunod nito, binuksan ko ang call history sa isa pang cellphone. Magkatapat ang oras ng dalawang pangyayari.

“Ganito ang nangyari noong tinawagan kita,” sabi ko. “Nakita kong lumayo ang lalaki sa camera. Pagkatapos ay sumagot ka at sinabi mong nasa opisina ka. Nang sabihin kong umuwi ka, umalis din ang lalaking iyon sa livestream.”

Hindi siya nakapagsalita agad. Inilapit niya ang cellphone sa kanyang mukha at muling pinanood ang video. Nang matapos, ibinalik niya iyon sa mesa. “Coincidence lang iyan,” mahina niyang sabi.

“Posible,” sagot ko. “Kung iisang pangyayari lang sana ang pinag-uusapan natin.”

Binuksan ko naman ang larawan ng singsing na ako ang nagdisenyo. Ipinakita ko ang lumang order details at ang larawan ng kamay ni Bianca sa kanyang post. Kitang-kita ang parehong hugis at kakaibang detalye ng singsing. “Ito ang regalong ginawa ko para sa iyo. Sinabi mong nawala. Bakit nasa daliri niya?”

“Hindi ko alam,” mabilis niyang sagot. “Maraming singsing ang magkahawig.”

“Custom-made iyon, Adrian.” Hindi ako sumigaw. “Alam ko dahil ako ang nagdisenyo.”

Tumayo siya at nagsimulang maglakad sa sala. Sinabi niyang baka magkapareho lamang ang istilo. Pagkatapos ay nagreklamong para raw siyang iniimbestigahan sa sarili naming bahay. Sa bawat sagot niya, lalo kong nararamdamang mas mahalaga sa kanyang makaiwas sa pananagutan kaysa maunawaan ang sakit na idinulot niya.

Tinawag niya akong mapaghinala. Sinabi niyang sinisira ko ang aming pagsasama. Nang banggitin ko ang perang ibinigay ko, sinabi niyang hindi ko raw dapat gawing sukatan ng pagmamahal ang pera. Napatingin ako sa kanya nang marinig iyon.

“Hindi pera ang sukatan ng pagmamahal,” sagot ko. “Pero ang pagsisinungaling para makuha ang pera ng asawa mo ay hindi pagmamahal.”

Tumahimik siya. Hindi niya inaasahan ang sagot kong iyon. Dati, kapag nagsimula na siyang magalit, ako ang unang nagpapakumbaba para matapos ang pagtatalo. Kahit alam kong may mali, mas pinipili kong ayusin ang aming samahan kaysa manalo sa argumento.

Pero hindi na ngayon.

Nang gabing iyon, tumawag ang mga magulang ni Adrian upang kumustahin kami. Hindi ko sinabi sa kanila ang mga paratang. Sa halip, maingat kong tinanong kung komportable na ba sila sa bahay na sinasabing binili para sa kanila.

Nagulat ang kanyang ina. “Anong bagong bahay, Elena? Dito pa rin naman kami nakatira.” Pagkatapos ay tumawa siya. “Baka nagbabalak lang si Adrian na sorpresahin kami?”

Hindi ako nakasagot agad. Hinawakan ko nang mahigpit ang cellphone. “Opo, baka po,” sabi ko bago magpaalam.

Pagkatapos ng tawag, matagal akong naupo sa gilid ng kama. Hindi pa rin nito awtomatikong pinatutunayan kung kanino nakapangalan ang property na ipinakita sa livestream. Pero malinaw na wala pang nalilipatang bahay ang kanyang mga magulang, kahit isang buwan na mula nang kunin ni Adrian ang ₱25 million mula sa akin.

Bumaba ako sa sala at nakita kong nakaupo siya sa sofa. Pinanonood niya ang kanyang cellphone, pero agad niyang pinatay ang screen nang lumapit ako. Umupo ako sa tapat niya at sinabi ang nalaman ko.

“Nakausap ko ang mama mo. Hindi nila alam na may bago na silang bahay.”

Bigla siyang umayos ng upo. “Bakit mo sila kinausap tungkol diyan? Sorpresa nga sana iyon!” Halatang naiinis siya. “Ngayon, nasira mo na ang plano ko.”

“Kung sorpresa, bakit isang buwan na ang nakaraan at wala ka pa ring maipakitang address o dokumento sa akin?” tanong ko. “Hindi ba dapat alam kong may bahay na binili gamit ang perang ibinigay ko?”

Wala siyang maibigay na malinaw na sagot. Sa halip, sinabi niyang hindi ko raw siya nirerespeto. Pinilit niyang gawing usapin ng pagtitiwala ang lahat. Pero hindi ko na hinayaang lumihis ang aming pag-uusap.

“Bukas,” sabi ko, “ipapakita mo sa akin ang mga dokumento ng property at ang detalye ng perang kinuha mo. Kung hindi mo gagawin, sisimulan kong ayusin ang paghihiwalay natin.”

Napatingin siya sa akin na para bang ngayon lamang niya naunawaang seryoso ako.

“Talaga bang kaya mong tapusin ang limang taon nating pagsasama dahil lang dito?” tanong niya.

“Hindi dahil lang dito,” sagot ko. “Dahil sa lahat ng ginawa mo at sa patuloy mong pagtanggi na sabihin ang totoo.”

Tumayo ako at iniwan siya sa sala. Sa unang pagkakataon, hindi ko hinintay na tawagin niya ako pabalik. Hindi ko rin siya sinundan nang marinig kong binuksan niya ang pinto at lumabas ng bahay.

Pumasok ako sa aming kuwarto, kinuha ang mga dokumento ng aking mga account at inilagay sa isang folder. Pagkatapos ay naghanap ako ng maayos na paraan upang kumonsulta tungkol sa paghihiwalay at sa perang naibigay ko. Hindi ko alam kung gaano katagal ang magiging proseso. Pero alam kong kailangan kong simulan sa pagprotekta sa sarili ko.

Bago ako matulog, muling nagpadala ng mensahe si Adrian.

“Elena, huwag mong palakihin ito. Mag-uusap tayo bukas.”

Tinitigan ko ang mensahe bago sumagot.

“Bukas, hindi na sapat ang mga pangako mo. Dalhin mo ang mga dokumento at sabihin mo ang buong katotohanan.”

Bahagi 4

Kinabukasan, dumating si Adrian sa bahay na walang dalang kahit isang dokumento. Nakasuot siya ng maayos na polo at may hawak na kape, na para bang ordinaryong umaga lamang iyon. Pagkakita sa folder na nasa mesa, napahinto siya. Alam niyang hindi na ito simpleng pagtatalo na matatapos sa lambing.

“Elena, nag-usap na tayo kagabi,” sabi niya. “Hindi ba puwedeng magtiwala ka na lang muna sa akin?”

“Hindi mo pa sinasagot ang mga tanong ko,” sagot ko. “Nasaan ang dokumento ng bahay? At saan napunta ang ₱3 million na sinabi mong gagamitin sa negosyo?” Inilapit ko ang folder sa kanya. “Hindi mo kailangang magkuwento nang mahaba. Kailangan mo lang ipakita ang totoo.”

Umupo siya sa tapat ko. Ilang sandali siyang nag-isip bago nagsabing may mga papeles pang inaayos. Nang tanungin ko kung anong mga papeles, wala siyang maibigay na malinaw na sagot. Nagsimula na naman siyang magalit, pero hindi ko na siya hinayaang baguhin ang paksa.

“Kung hindi mo maipapakita ngayon, maaari mong ihanda ang mga iyon para sa pormal na pag-uusap natin,” sabi ko. “Pero hindi na ako magbibigay ng pera, at hindi na rin ako papayag na gamitin mo ang personal kong accounts.”

“Ganyan na ba talaga ang tingin mo sa akin?” tanong niya. “Parang magnanakaw?”

“Ang tingin ko sa iyo ay asawa kong paulit-ulit na nagsisinungaling,” sagot ko. “Gusto kong malaman kung bakit. At gusto kong malaman kung may balak ka pang itama ang ginawa mo.”

Natahimik siya. Hindi na ako nagsalita. Hinayaan kong maramdaman niya ang katahimikang dati ay palagi kong sinasagip sa pamamagitan ng paghingi ng tawad kahit wala akong kasalanan.

Maya-maya, inilabas niya ang cellphone. Tiningnan niya ang ilang mensahe, saka muling ibinulsa iyon. “Sige,” sabi niya. “May kinalaman si Bianca sa akin.”

Hindi ako gumalaw. Matagal ko nang pinaghahandaan ang sandaling iyon, pero masakit pa rin palang marinig mula sa sarili niyang bibig. Hindi ko siya pinutol. Hinayaan kong magpatuloy siya.

“Hindi ko sinadyang umabot sa ganito,” sabi niya. “Noong una, nag-uusap lang kami. Pagkatapos, naging malapit kami.” Huminto siya at tumingin sa akin. “Alam kong mali.”

“Alam niyang may asawa ka?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumango. “Nabanggit ko sa kanya noon. Pero sinabi kong hindi na maayos ang pagsasama natin.”

Napapikit ako. Naalala ko ang sinabi niya sa akin noon tungkol sa isang babaeng humahabol kahit alam nitong may asawa siya. Ngayon, malinaw na hindi lamang pala basta babae ang tinutukoy niya. May bahagi siyang itinago habang ipinapakita sa akin na siya ang tapat na asawa.

“Pero sa video niya,” sabi ko, “sinabi niyang single ka noong naging kayo.”

“Sinabi ko sa kanya na hiwalay na tayo sa damdamin,” sagot niya. “Hindi ko alam kung paano niya naintindihan iyon.”

Napatingin ako sa kanya. “Hindi iyon katulad ng pagiging single, Adrian. Kasal pa rin tayo. At hanggang kahapon, umuuwi ka rito at tinatawag mo akong mahal.”

Hindi siya nakasagot.

Muling bumalik ang usapan sa pera. Tinanong ko kung ginamit ba niya ang ₱3 million para sa alahas ni Bianca. Ilang sandali siyang nag-atubili bago umamin na ginamit niya ang halagang ibinigay ko para sa pagbili ng mamahaling regalo. Sinabi niyang balak naman daw niyang ibalik ang pera kapag naging maayos ang negosyo.

“Hindi mo sinabi sa akin na para sa ibang babae ang pera,” sagot ko. “Kung sinabi mo ang totoo, hindi ko iyon ibibigay.” Ipinakita ko ang kanyang mensahe noong humingi siya ng puhunan. “Dito, malinaw mong sinabi kung para saan ang pera.”

Napayuko siya.

Nang tanungin ko ang tungkol sa ₱25 million, sinabi niyang ginamit din niya ang malaking bahagi nito para sa property na ibinigay niya kay Bianca. Hindi niya agad maipaliwanag kung kanino nakapangalan ang bahay o paano isinagawa ang pagbili. Sinabi kong kailangan niyang magbigay ng mga dokumento upang malinaw na matukoy kung ano ang nangyari sa pera.

“Hindi ko akalaing malalaman mo,” mahina niyang sabi.

Iyon ang pinakamasakit na pangungusap na narinig ko mula sa kanya.

Hindi niya sinabing hindi niya akalaing masasaktan ako. Hindi niya sinabing pinagsisisihan niyang nagkaroon siya ng ibang babae. Ang unang lumabas sa kanyang bibig ay hindi niya inaasahang malalaman ko ang lahat.

Tumayo ako at lumapit sa bintana. Sa labas, may mga taong naglalakad papunta sa trabaho. May mga sasakyang dumaraan at mga tindahang nagbubukas. Ang ordinaryong umagang iyon ay patuloy na umaandar, samantalang ang limang taon kong pagsasama ay unti-unting nagwawakas sa loob ng aming sala.

“Elena,” tawag niya. “Puwede pa nating ayusin ito.”

Lumingon ako. “Paano?”

“Makikipaghiwalay ako kay Bianca. Ibabalik ko ang pera mo kapag naayos ko ang mga bagay-bagay. Huwag lang tayong maghiwalay.”

Hindi ako agad sumagot. Matagal ko siyang minahal. May mga araw na naging mabuti siyang kasama, may mga panahong inalagaan niya ako, at may mga pangakong sabay naming binuo. Hindi basta nawawala ang lahat ng alaala dahil lamang may isang malaking katotohanang sumira sa tiwala.

Pero hindi rin sapat ang magagandang alaala para balewalain ang kasalukuyan.

“Hindi ko kailangan ng pangakong walang kasunod na gawa,” sabi ko. “Kailangan kong protektahan ang sarili ko. At hindi ko kayang magpatuloy sa isang kasal na kailangan kong bantayan ang bawat sinasabi at ginagawa ng asawa ko.”

Naupo siya at tinakpan ang kanyang mukha. Sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung naiiyak siya dahil nasaktan niya ako o dahil nawawala na ang buhay na nakasanayan niya. Hindi ko na rin kailangang hulaan. Ang mga desisyon ko ay hindi na maaaring nakasalalay sa mga damdaming hindi niya kayang ipaliwanag.

Sa mga sumunod na araw, nagsimula akong kumonsulta tungkol sa mga legal na hakbang na maaari kong gawin. Ipinaliwanag ko ang aming sitwasyon, ang mga perang naibigay ko, at ang mga dokumentong hawak ko. Hindi ako nanghingi ng agarang resulta. Gusto kong malaman ang tamang paraan upang maprotektahan ang aking mga karapatan.

Inayos ko rin ang aking personal na pananalapi. Ang mga account na ako lang ang may-ari ay nanatili sa aking kontrol. Itinabi ko ang mga confirmation ng transfer, mga mensahe tungkol sa pera, at ang mga video na may kaugnayan sa mga pangyayari. Hindi ko ipinakalat ang mga iyon para lang mapahiya si Adrian.

Samantala, lalong lumaki ang usapan tungkol kay Bianca sa social media. May mga taong nagtatanong kung bakit hindi niya sinabi ang buong katotohanan tungkol kay Adrian. May mga nagtatanggol sa kanya, at mayroon ding galit na galit. Hindi ko pinakialaman ang lahat ng komento.

Isang gabi, nakita kong naglabas siya ng bagong video. Hindi na siya nakangiti gaya ng dati. Sinabi niyang marami siyang maling desisyon at kailangan niyang huminto muna sa paggawa ng couple content. Hindi niya binanggit ang pangalan ko.

Hindi ko alam kung iyon ay tunay na pagsisisi. Pero hindi ko na kailangan pang alamin ang bawat dahilan niya. Ang mahalaga, hindi ko na hahayaang gamitin ang buhay ko bilang lihim na bahagi ng kuwentong ipinapakita nila sa internet.

Nagpadala rin sa akin si Adrian ng mensahe. Sinabi niyang nakausap na niya si Bianca at tinapos na ang kanilang relasyon. Nangako siyang makikipagtulungan sa pag-aayos ng mga dokumento at sa usapin ng perang ginamit niya. Hindi ko agad itinuring na sapat ang mga salitang iyon.

Sa halip, hiniling kong ilagay niya sa maayos na kasulatan ang mga halagang inamin niyang ginamit at ang paraan ng pagbabalik ng pera. Sinabi kong dapat itong dumaan sa angkop na payo at pag-uusap upang malinaw ang pananagutan ng bawat isa. Sa pagkakataong iyon, hindi na ako pumayag sa mga pangakong walang patunay.

Hindi naging madali ang mga sumunod na linggo. May mga gabing umiiyak ako habang nakatitig sa bakanteng bahagi ng kama. May mga umagang gusto kong tawagan si Adrian dahil nakasanayan kong siya ang unang kinakausap ko. Pero sa bawat pagkakataong iyon, ipinapaalala ko sa sarili kong hindi ko kailangang bumalik sa isang relasyong sumira sa tiwala ko.

Ipinagpatuloy ko rin ang trabaho ko sa pagdidisenyo ng alahas. Matagal ko iyong ginawa para sa sariling kasiyahan at para sa mga taong espesyal sa akin. Ngayon, nagsimula akong maglaan ng mas maraming oras sa mga disenyo para sa sarili kong proyekto. Unti-unti kong naalala kung gaano ako kasaya kapag gumagawa ako ng isang bagay na may sariling kahulugan.

Isang araw, inilabas ko ang lumang sketch ng singsing na ibinigay ko kay Adrian. Tinitigan ko ang mga linyang minsan kong iginuhit nang puno ng pagmamahal. Hindi ko pinunit ang papel. Hindi ko rin itinapon.

Sa halip, inilagay ko iyon sa isang folder kasama ng iba pang lumang disenyo.

Ang singsing na iyon ay naging bahagi ng isang masakit na alaala, pero hindi nito kayang burahin ang talento at pagmamahal na inilaan ko sa paggawa nito. Ang pagkakamali ni Adrian ay hindi nangangahulugang mali ang naging pagmamahal ko. Ang ibig lamang sabihin ay ibinigay ko iyon sa taong hindi marunong mag-ingat.

Pagkaraan ng ilang panahon, muling nakipagkita sa akin si Adrian upang pag-usapan ang aming paghihiwalay at ang mga pananagutang kailangan niyang ayusin. Hindi na siya sumigaw o nagkunwaring wala siyang kasalanan. Sa halip, dinala niya ang mga dokumentong kailangan naming suriin at pumayag na ayusin ang usapin ng pera sa pormal na paraan.

“Alam kong huli na,” sabi niya. “Pero gusto kong humingi ng tawad.”

Tumingin ako sa kanya. “Tinatanggap kong humihingi ka ng tawad. Pero hindi ibig sabihin niyon na babalik pa tayo sa dati.”

Tumango siya nang malungkot. Hindi na siya nangulit.

Naging maayos at malinaw ang aming paghihiwalay sa pang-araw-araw na buhay habang inaasikaso ang mga kinakailangang legal na hakbang. Ang usapin ng pera ay itinuloy sa pamamagitan ng dokumentadong pag-aayos at pagbabayad, sa halip na mga lihim na pangako. Hindi biglang nawala ang lahat ng problema, pero hindi ko na kailangang harapin ang mga iyon nang nakapikit.

Isang umaga, bumalik ako sa parehong café sa Makati kung saan ko unang nakita ang mga video ni Bianca. Umorder ako ng kape at umupo sa tabi ng bintana. Sa pagkakataong iyon, hindi nanginginig ang mga kamay ko.

Binuksan ko ang cellphone, pero hindi ko hinanap ang page ni Bianca. Hindi ko rin tiningnan kung online si Adrian. Sa halip, binuksan ko ang mga larawan ng bago kong jewelry designs at nagsimulang magplano para sa susunod na collection.

Sa loob ng limang taon, naniwala akong ang pinakamahalagang bahagi ng buhay ko ay ang pagiging asawa ni Adrian. Ngayon, unti-unti kong natutuhan na may sarili akong pangarap, kakayahan at kinabukasang hindi dapat nakadepende sa kanya.

Hindi ko maibabalik ang panahong ginugol ko sa maling pagtitiwala. Hindi ko rin mababago ang mga araw na ipinaglaban ko ang pagmamahal na hindi naman pala iningatan. Pero maaari kong piliin kung paano ako mabubuhay mula ngayon.

At sa araw na iyon, habang sumisikat ang araw sa labas ng café, ngumiti ako sa sarili ko.

Hindi na ako ang babaeng naghahanap ng kapalit ng singsing na nawala. Ako na ang babaeng natutong pahalagahan ang sarili, protektahan ang kanyang kinabukasan, at magsimulang muli nang may kapayapaan at pag-asa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨