Bahagi 4
Sinugod ko si Carlo sa opisina niya sa BGC habang kasama pa rin si Bea at doon ko sinabi sa harap nilang lahat na tapos na kami at hindi na niya pwedeng gamitin ang pera at titulo ng condo na ako ang nagbabayad

Maaga akong gumising kinabukasan. 5 AM pa lang, nasa bus na ako papuntang Cebu. Hindi ako sanay bumiyahe nang mag-isa nang ganito kabigat ang pakiramdam pero kailangan kong gawin.

Pagdating ko sa Cebu, dumiretso ako sa condo na inuupahan ni Carlo dati na madalas kong pinupuntahan. May gamit pa ako dun. Maliit na box ng mga libro, charger, at yung lumang jacket na binili ko nung anniversary namin.

Pagbukas ko ng pinto gamit yung duplicate key na nasa akin, naabutan ko si Carlo na nag-iimpake ng bag. Kasama niya si Bea sa sala.

Nagulat siya nang makita ako.

“Liza? Akala ko nasa】 Quezon City ka.”

“Hindi mo sinabi na pupunta ka,” sabi ko. Kalmado boses ko pero nanginginig kamay ko.

Tumayo si Bea, parang nahihiya. “Ate Liza, paalis na po ako.”

“Hindi, Bea. Dito ka lang. Kailangan mo rin marinig to.”

Tiningnan ko si Carlo diretso sa mata.

“Limang taon, Carlo. Limang taon akong nagbiyahe. Quezon City to Cebu. Cebu to Quezon City. Ako lagi. Ikaw ni minsan hindi pumunta sa akin. Sabi mo busy ka sa trabaho. Naniwala ako.”

“Pero every week nasa】 Quezon City ka pala. Nagda-drive ka pa para bumili ng Basque cake na ₱850 para kay Bea. May time ka bumili ng bracelet na ₱45,000 sa Greenbelt.”

“Liza, hindi—”

“Huwag mo muna akong putulin. Birthday ko. 26th birthday ko. Nag-message ako sa’yo. Sabi mo nasa meeting ka. Pero nasa restaurant ka sa Tomas Morato, kasama siya. Sinabi mo pa, birthday lang naman, okay lang ma-miss.”

Napaiyak si Bea sa gilid pero hindi ko siya pinansin. Hindi siya ang kaaway ko.

“Naalala mo pa ba nung high school? Magkatabi tayo. Sabi mo susundan mo ako kahit saan ako mag-college. Sabi mo gusto mo akong makasama habambuhay. Naniwala ako dun, Carlo. Kaya ako yung sumunod sa lahat.”

“Tapos ngayon sasabihin mo maliit na bagay lang yung allergy ko? Yung dati dalawang araw mo akong inalagaan dahil sa chicken with chestnut, maliit na bagay na lang ngayon?”

Tumahimik si Carlo. Namumula mukha niya.

“Liza, pagod ako. Hindi ko sinasadyang makalimutan. Si Bea, wala kaming ano. Trabaho lang.”

“Trabaho? Trabaho ba yung yumakap ka sa kanya sa restaurant? Trabaho ba yung hinalikan ka niya at niyakap mo pabalik? Trabaho ba yung bracelet na sinuot mo mismo sa kamay niya?”

Hindi siya nakasagot. Si Bea umiiyak na.

“Ate Liza, sorry po talaga. Kasalanan ko po. Ako po yung nag-message sa inyo dati gamit phone ni Sir. Gusto ko lang po kasi…”

“Bea, hindi ikaw ang may kasalanan na may boyfriend akong hindi marunong manindigan.”

Humarap ulit ako kay Carlo.

“Alam mo ba yung cake na pinadala mo sa akin? Yung tira ni Bea? Allergic ako dun. Pwede akong mamatay dun. Pero pinadala mo pa rin. Kasi hindi mo na naaalala. Kasi hindi na ako importante.”

“Liza, sorry na. Babawi ako.”

“Tapos na yung bawi, Carlo.”

Nilabas ko yung sobre na may susi ng condo ko sa Quezon City.

“Ito yung susi na binigay ko sa’yo dati. Sabi ko para anytime makapunta ka. Ni minsan hindi mo ginamit. Sa’yo na yan, pero wala ka nang babalikan sa Quezon City.”

Tapos nilabas ko yung screenshot ng joint account namin.

“Yung joint account natin, ₱150,000 dati. Ngayon ₱80,000 na lang. May ₱45,000 na nawala nung isang linggo. Alam ko saan napunta. Hindi ko kukunin pero simula ngayon, akin na lang to. Wala ka nang access.”

Namutla si Carlo. “Liza, pera natin yun para sa plano nating condo sa Makati.”

“Pera ko yun, Carlo. Pera ko na pinaghirapan ko kahit nabawasan ng ₱20,000 na bonus dahil tinanggihan ko business trip para sa birthday mo. Ikaw, anong binigay mo?”

Tumahimik buong condo.

“Bea,” sabi ko, “kung gusto mo siya, sa’yo na. Pero sana hindi mo maranasan yung limang taon na ako lang ang nagmamahal.”

Umiiyak si Bea pero tumango.

Si Carlo lumapit sa akin. “Liza, mahal pa rin kita. Nagkamali ako. Bigyan mo pa ako ng chance.”

Tiningnan ko siya. Yung Carlo na dati kong minahal nung high school, yung Carlo na niyakap ako nung nagka-allergy ako, wala na dun.

“Hindi na, Carlo. Hindi dahil may iba ka. Kundi dahil naubos na ako. Naubos ako kakahintay ng reply mo. Kakahintay na maalala mo birthday ko. Kakahintay na puntahan mo ako.”

“Tapos na ako maghintay.”

Kinuha ko yung box ng gamit ko. Maliit lang pero mabigat.

Paglabas ko ng condo, hindi na ako lumingon. Katulad ng hindi mo paglingon nung nag-message ako nung birthday ko.

Sumakay ako ng bus pabalik ng Quezon City. Habang nasa biyahe, nag-message si Trish.

“Nasaan ka na?”

“Pabalik na ako. Tapos na.”

“O anong feeling?”

Huminga ako ng malalim. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, magaan yung pakiramdam ko.

“Malaya, Trish. Sa wakas, malaya na ako.”

Pagdating ko sa Quezon City, binuksan ko yung condo ko. Nilinis ko lahat. Tinapon ko yung mga tira-tirang alaala ni Carlo. Yung hoodie, yung charger, yung planner.

Tapos binuksan ko yung maliit na cupcake na binigay ni Trish. Sinindihan ko yung kandila. Mag-isa ako pero ngumiti ako.

“Happy birthday, Liza,” sabi ko sa sarili ko. “Simula ngayon, ikaw naman.”

Kinabukasan, pumunta ako sa bank. Inayos ko yung joint account, tinanggal ko access niya. Pumunta ako sa HR at sinabi kong available na ulit ako sa business trips.

At nung gabi, nag-post ako sa Facebook. Picture ko na may hawak na cupcake.

“26 na ako. Natutunan ko na ang pagmamahal hindi nasusukat sa tagal, kundi sa kung sino ang handang pumunta para sa’yo kahit walang okasyon. Salamat sa limang taon, pero mas excited ako sa next chapter.”

Mabilis nag-comment si Trish: “Proud of you! Finally!”

Si Carlo nag-message pa ng ilang beses pero hindi ko na binasa. Hindi dahil galit ako, pero dahil tapos na.

Lumipas ang ilang linggo, nabalitaan ko kay Trish na lumipat na si Bea ng team at si Carlo nasa Cebu pa rin. Wala na akong pakialam.

Ngayon, tuwing dumadaan ako sa restaurant sa Tomas Morato, hindi na sumasakit dibdib ko. Naalala ko na lang na doon ako natauhan.

At tuwing may nakikita akong Basque chestnut cake na ₱850, nginingitian ko lang. Kasi alam ko na, hindi na ako allergic sa mga bagay na hindi para sa akin.

Ngayon, mas pinipili ko nang bilhan ang sarili ko ng bracelet na gusto ko. Hindi na ako naghihintay na may magsuot nun para sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨