Habang nag-aaral ako ng bookkeeping sa TESDA at nagsisimulang tumayo sa sarili kong paa ang kabit ay palihim na gumagawa ng plano para tuluyan akong palayasin sa bahay na akala niya kanya
Bahagi 3: Habang nag-aaral ako ng bookkeeping sa TESDA at nagsisimulang tumayo sa sarili kong paa ang kabit ay palihim na gumagawa ng plano para tuluyan akong palayasin sa bahay na akala niya kanya
Kinabukasan, alas-singko pa lang ng umaga, ginising ako ng kalabog sa kusina.
Si Bianca.
Nakatayo sa harap ng kalan, hawak ang kawali na parang bomba.
Nakasimangot, nakapambahay na mamahalin pero pawis na pawis.
Sinunog niya ang tuyo.
Itim na itim, parang uling.
Amoy sunog ang buong bahay.
Si Aling Corazon, lumabas ng kwarto niya, naka-duster, tiningnan lang ang kawali.
“Bianca, kung ganyan ka magluto, mamamatay kami sa usok bago pa kami mabusog. Mara, turuan mo.”
Hindi ako nakialam dati dahil ayoko ng gulo.
Pero that morning, kumuha ako ng panibagong tuyo sa ref, binabad sa suka ng mabilis, at pinirito.
Habang nagpiprito ako, tahimik na nanonood si Elise at Nathan sa may pinto ng kusina.
“Ma, bakit si Tita Bianca na po nagluluto?” tanong ni Nathan.
Ngumiti ako.
“Tinutulungan ni Tita Bianca si Lola.”
Si Bianca, nakatingin sa akin na parang gusto akong saksakin ng sandok.
Pero wala siyang magawa.
Kasi alam niyang pag nagsumbong siya kay Carlo, si Aling Corazon ang kalaban niya.
Pagsapit ng alas-otso, pumasok na ako sa TESDA Zapote.
First day.
Nahihiya ako.
Mga kaklase ko, 20 anyos, 22 anyos, mga fresh grad.
Ako, 35, may dalawang anak, naka-pangnanay na bag.
Pero pag upo ko, naalala ko sinabi ni Aling Corazon.
“Magsimula ka ulit.”
Ang tagal ko nang hindi nagagamit ang utak ko sa numbers.
Pero nung nag-compute kami ng ledger, bumalik lahat.
Dati kasi, bago ako mag-asawa, honor student ako sa accounting sa PUP.
Tinapos ko hanggang third year lang kasi nabuntis ako kay Elise at pinakasalan ako ni Carlo.
Doon ko naramdaman, hindi pa pala patay ang utak ko.
Sa bahay, impyerno pa rin.
Si Bianca, tamad.
Hindi naglilinis ng banyo.
Hindi naglalaba.
Ang labahin niya, iniiwan niya sa may washing machine, umaasang lalabhan ko.
Pero sabi ni Aling Corazon, kanya-kanya.
Kaya ang ginawa ko, nilabhan ko lang ang sa amin ng mga bata.
Ang kay Bianca, nabulok doon ng tatlong araw.
Amoy na.
Doon lang siya napilitang maglaba.
Isang gabi, narinig ko siyang kausap si Carlo sa kwarto.
“Carlo, hindi ko na kaya! Dapat kasi pinalayas mo na yan! Nakakahiya, ako pa nagluluto, ako pa naglilinis! Akala ko mayaman kayo, may kasambahay!”
Sagot ni Carlo, mahina, pero rinig ko sa may pinto.
“Konting tiis lang, love. Pag nakuha ko na yung titulo ng lupa sa Tagaytay na nasa pangalan ni Mama, bebenta natin. Tapos bibili tayo ng condo sa BGC. Tayo lang. Wala na sila.”
Doon ako kinabahan.
Yung lupa sa Tagaytay.
150 sqm, nasa likod ng Sky Ranch, nabili ni Aling Corazon nung 1998 pa, ngayon mahigit P3.5 million na ang halaga.
Nasa pangalan pa rin ni Aling Corazon, pero matagal nang sinasabi ni Carlo na ipapamana sa kanya.
Hindi ko sinabi kay Aling Corazon agad.
Nag-ipon muna ako ng ebidensya.
Isang araw, habang nag-aaral ako sa kwarto, iniwan ni Bianca ang cellphone niya sa sala, naka-unlock.
Hindi ko intensyon na tignan, pero nag-pop up ang GCash.
P25,000 na padala galing kay Aling Corazon para sa grocery.
Pero sa transaction history, may P15,000 na sinend niya sa isang account na “B. Reyes Personal”.
Sarili niya.
Ninikita niya pala ang pera ng nanay.
Doon ko kinuha ang notebook ko at sinulat lahat.
Petsa, oras, amount.
Kasi sabi ng teacher namin sa TESDA, ang bookkeeping ay hindi lang numbers, ebidensya din.
Lumipas ang dalawang buwan.
Nakakuha ako ng 95 sa first assessment.
Si Aling Corazon, tuwang-tuwa, binilhan pa ako ng bagong calculator na scientific.
Si Bianca, lalo pang naging tamad.
Isang beses, sinubukan niyang hindi sunduin si Nathan.
“May lakad ako, teh! Magpa-parlor ako!”
Si Aling Corazon, hindi na nagalit.
Kumuha lang siya ng susi at sinabing, “Sige, ako na susundo. Ikaw, mag-empake ka na. Umalis ka na dito pagbalik ko.”
Doon lang siya natauhan at tumakbo pa-BF Resort gate para habulin ang tricycle.
Pero ang pinakamalala, nangyari nung third month.
Umuwi ako galing TESDA, pagod, dala ang certificate ko na With Honors.
Pagbukas ko ng pinto ng guest room, wala na ang mga gamit ko.
Nasa labas, sa may terrace, nakatambak.
Basa ng ulan.
Mga damit ko, mga libro ko, pati yung uniform ni Elise na bagong plantsa.
Si Bianca, nakatayo sa may hagdan, nakahalukipkip.
“Ay sorry ate, nagkamali ako ng linis. Akala ko basura. Eh ang kalat kasi ng kwarto mo.”
Nanginginig ako.
Si Elise, umiiyak, yakap ang bag niya na basa.
Doon ko nakita si Aling Corazon, galing sa taas, dala ang pamalo ng walis.
Hindi niya pinalo si Bianca.
Pero sinabi niya, sa harap naming lahat, sa harap ni Carlo na kararating lang.
“Bianca, simula ngayon, ikaw ang lilipat sa stock room sa likod ng kusina. Walang aircon, walang bintana. Mara ang babalik sa guest room. At pag inulit mo pa yan, hindi lang gamit mo ang itatapon ko, ikaw mismo ang itatapon ko sa labas ng subdivision.”
Doon na umiyak si Bianca, nag-walk out, sumakay ng taxi.
Si Carlo, sinundan siya.
At naiwan kami ni Aling Corazon at ng mga bata sa sala na basa ng ulan at amoy ng sinampay na hindi natuyo.
Akala ko tapos na.
Pero kinabukasan, bumalik si Bianca.
May dala siyang pregnancy test.
At ngumiti siya sa akin na parang demonyo.
“Mama, buntis po ako. Magkaka-apo na po kayo sa akin. Sigurado lalaki to.”
At sa unang pagkakataon, nakita kong natigilan si Aling Corazon.
At nakita kong natakot ako, hindi para sa akin, kundi para sa mga anak ko.
Kasi pag may anak si Bianca kay Carlo, baka tuluyan na kaming mapalayas.
Bahagi 4: Nabunyag ang pagnanakaw at kasinungalingan ng kabit sa harap mismo ng pamilya at doon nagsimula ang hustisya na matagal ko nang hinihintay para sa mga anak ko at sa sarili kong buhay
Hindi ko pinansin ang pregnancy test ni Bianca nung una.
Marami na kasi akong nakitang ganyan sa Facebook, peke, edited.
Pero si Aling Corazon, kahit matapang, may lambot pa rin pagdating sa apo.
Kaya sabi niya, sige, magpa-check up sa barangay health center sa may Pilar Village.
Libre, may record.
Doon na nag-drama si Bianca.
“Ano po, sa barangay lang? Dapat po sa St. Luke’s BGC! Private po ako dapat!”
Sagot ni Aling Corazon, “Kung totoo yang batang yan, kahit saan ka manganak, apo ko yan. Pero kung hindi totoo, kahit sa St. Luke’s ka pa manganak, hindi kita paniniwalaan.”
Napilitan siyang sumama.
Ako ang kasama niyang pumunta, kasi ayaw sumama ni Carlo, busy daw sa “business meeting” niya na ang totoo ay online sabong lang.
Sa health center, habang naghihintay kami, nakita ko yung kaibigan kong midwife na si Ate Josie.
Bumulong siya sa akin.
“Mara, kilala ko yan si Bianca. Last month lang nagpa-check up dito, negative. Tapos nagpa-PT ulit last week, negative pa rin. Pero ngayon may dala siyang PT na positive? Baka galing sa Shopee yan, may nabibili na peke.”
Hindi ako nag-react agad.
Hinintay ko ang resulta ng blood test mismo ng center.
Lumabas after 30 minutes.
Negative.
Walang hCG.
Hindi buntis.
Paglabas ni Bianca galing sa kubeta, ngiting-ngiti pa siya.
“Mama, anong sabi ng doktor?”
Inabot ni Ate Josie ang papel.
“Negative po, Ma’am. Hindi po buntis si Ma’am Bianca.”
Nanlaki ang mata ni Bianca.
“Hindi! Imposible! Bayaran tong center na to! Sinabotahe niyo ako!”
At doon na pumasok si Aling Corazon na kanina pa pala nasa labas, nakikinig.
Hindi siya sumigaw.
Kumuha lang siya ng upuan at umupo.
“Bianca, ilang beses mo na akong niloko? Una, P15,000 sa grocery. Pangalawa, sinabi mo marunong ka magluto, hindi naman pala. Pangatlo, tinapon mo gamit ni Mara. Ngayon, pati pagbubuntis, pineke mo pa.”
Nanginginig si Bianca.
Pero hindi pa doon natatapos.
Nung gabing yun, umuwi si Carlo, lasing, galit.
“Mama, bakit mo pinahiya si Bianca! Buntis kaya siya!”
Doon na inilabas ni Aling Corazon ang folder na matagal na niyang tinatago.
Sa loob, may kopya ng GCash】 transactions na binigay ko.
May picture ng mga gamit kong basa.
May sulat-kamay na pirma.
At may isa pang papel, mas malala.
Deed of Sale.
Ng lupa sa Tagaytay.
Peke ang pirma ni Aling Corazon.
Pirma ni Bianca ang nagnotaryo, may kasama pang fixer sa may City Hall ng Dasmariñas.
P3.5 million, ibebenta sa isang buyer na kakilala ni Carlo.
Nalaman ni Aling Corazon kasi tumawag yung buyer mismo sa kanya para i-confirm kung totoo bang ibinebenta na.
“Carlo, anak kita. Pero magnanakaw ka na rin?”
Doon na lumuhod si Carlo.
Hindi dahil nagsisisi, kundi dahil nahuli.
Si Bianca, umiiyak, nagmamakaawa.
“Mama, sorry po, na-pressure lang po ako, gusto ko lang po ng magandang buhay…”
Sagot ni Aling Corazon, yung pinaka-malamig at pinakamalinaw na salita na narinig ko sa buong buhay ko.
“Magandang buhay? Ang magandang buhay, pinaghihirapan. Hindi ninanakaw. Lumayas kayong dalawa ngayon din. Dalhin niyo yang pulang maleta niyo. Huwag na kayong babalik hanggat hindi kayo marunong rumespeto.”
Pinalayas sila.
Walang gamit na binigay si Aling Corazon kundi yung maleta ni Bianca at isang plastic bag na damit ni Carlo.
Naiwan kami.
Tahimik.
Si Elise at Nathan, yakap ako.
At si Aling Corazon, umiiyak sa unang pagkakataon na nakita ko.
“Pasensya ka na, Mara. Hindi kita nabigyan ng magandang asawa. Pero ngayon, babawi ako.”
Pagkalipas ng isang linggo, binago ni Aling Corazon ang lahat.
Pumunta kami sa abogado niya sa may Alabang Town Center.
Ginawa niyang legal ang lahat.
Ang bahay sa BF Resort, nilagay niya sa trust fund para kina Elise at Nathan, may condition na ako ang guardian hanggang 18 sila.
Ang lupa sa Tagaytay, nilagay niya sa pangalan naming dalawa, 50-50, para may security ako.
At ako?
Grinaduate ako sa TESDA na top 1.
Kinuha ako agad bilang junior bookkeeper sa isang accounting firm sa may Alabang, P28,000 starting, work from home pa kaya maalagaan ko pa rin mga bata.
Isang taon ang lumipas.
Si Carlo at Bianca?
Nabalitaan ko, nangupahan sa may Cavite, naghiwalay din after 3 months kasi nabuntis si Bianca sa ibang lalaki, yung dati niyang ka-text na taga-BGC.
Si Carlo, bumalik minsan, nagmamakaawa.
“Mara, patawarin mo na ako, wala na akong pera, wala na akong trabaho…”
Tiningnan ko siya, hindi na may galit, pero wala na ring pagmamahal.
“Carlo, dati asawa kita. Ngayon kapatid na lang kita sa papel. At ang kapatid, hindi kailangang balikan.”
At ngayon, gabi-gabi, kami ni Aling Corazon, nakaupo sa may kusina, nagkakape, nag-aayos ng ledger ng mga laundry shop niya.
Siya na nagtuturo sa akin paano magpalago ng negosyo.
Ako na nagtuturo sa kanya paano mag-Excel.
Si Elise, honor student na rin.
Si Nathan, hindi na takot pag sinasabing wala siyang tatay, kasi sabi niya, “May Lola Corazon ako, may Mama Mara ako, sapat na.”
Minsan tinatanong ako ng mga kapitbahay, “Mara, hindi ka ba nahihiya, annulled ka na pero nasa bahay ka pa rin ng biyenan mo?”
Nginingitian ko lang sila.
Kasi ang bahay na akala nilang sa biyenan ko lang, ngayon, bahay na rin namin ng mga anak ko.
Hindi dahil sa awa.
Kundi dahil sa hustisya.
At dahil may mga babaeng katulad ni Aling Corazon, na akala mo matapang lang, pero ang totoo, sila yung nagbibigay ng pangalawang buhay sa mga babaeng akala nila wala nang bukas.
Natapos na ang dating ako.
At nagsisimula na ang bagong ako, hindi bilang asawa ni Carlo, kundi bilang si Mara Villanueva, anak ni Aling Corazon, at nanay nina Elise at Nathan na may sariling pangalan, sariling pera, at sariling tahanan.
